Indonesia · 4 Days · 27 Moments · October 2016

Robert Ellents

Robert & Herman in Papua New Guinea


16 October 2016

Het meisje achter de kassa spreekt maar dan ook geen woord Engels en blijft in rap Indonesisch tegen ons praten, terwijl we verdwaasd voor ons uit zitten te staren. We willen alleen maar een soepje, een dinerbox kip met friet ipv rijst en een soort milkshake. Gelukkig komt er een jongen aan die iets meer Engels praat haar bijstaan en even later zitten we aan tafel met de hele bups en ieder nog een extra portie frietjes. Alleen de soep is erg lekker, de rest middelmatig. Toch is het best wel lekker om na een ruime week rijst weer even patatjes te eten. Herman neemt nog een tweede soepje. Nog even de supermarkt in voor een blikje coca cola en dan naar de kamer. Het is 18.40, even afkoelen en thee / cola drinken.
16 oktober - de kamer is netjes en ruim met zitje, airco en thee/koffiefaciliteit. Ook de badkamer is ondanks een lekkende wasbak netjes. We zitten hier toch maar 1 nachtje. Het is net 12.00 als we afscheid nemen van Marius, morgen komt hij ons ophalen voor de volgende vlucht, naar Manokwari. We hebben een relaxte dag op de kamer. Rusten, lezen, puzzelen, tv kijken. Er is hier toch niet heel veel te doen in de omgeving plus het is benauwd warm. Rond 18.00 willen we naar het hotel-restaurant waarvan we de kaart al op de kamer verlekkerd hebben zitten doorbladeren. We gaan zitten maar het is donker en niemand beweegt. Robert loopt naar de balie, waar gezegd wordt dat het restaurant gesloten is. In zeer slecht Engels wordt vertelt dat we naar de mall schuin aan de overkant moeten. Dus lopen we daarheen. Een groot bord van KFC wijst de weg. We oriënteren ons eerst wat voor restaurantjes er zijn, maar het aanbod is niet groot, dan maar naar de KFC.
16 oktober - na het ontbijt worden we opgewacht door Marius... het is nog geen 5 minuten met de auto naar de luchthaven. Vlot de bagage inchecken en naar de vertrekhal. Het is rond 9.30 als we aan boord gaan. We zitten weer op rij 1. Het vliegtuig is slechts gevuld met een handjevol mensen en binnen no-time zitten we in de lucht. De drie kwartier naar Jayapura verloopt soepel met mooi uitzicht over de regenwouden en majestueuze rivieren. Als we bijna aan de grond zijn geeft de piloot weer gas en stijgen we weer voor een extra rondje boven het Sentani meer. De reden? Geen idee. Als we uiteindelijk uitstappen merken we dat het hier aan de kust behoorlijk warmer is dan in Wamena. We gaan op weg naar Metta Star. Het eerste hotel heeft dezelfde naam en zit op enkele kilometers van de luchthaven. Dit is echter een shabby locatie, zonder raam, muf, klein en met een minuscule badkamer. We moeten naar het andere hotel. Dit is echter wel een half uur verder rijden.
15 oktober - Na wat rusten, lezen en puzzelen pakken we de koffers in, daarna op naar ons favoriete restaurantje. Het is droog en het is maar twee minuutjes lopen. We hebben ieder nasi goreng speciaal met garnaal en 12 overheerlijke saté ayam stokjes met ananas, ui, komkommer. Erbij heerlijke versgeperste sap tamarinde voor Robert en passievrucht voor Herman. Het is al donker als we naar de kamer terug gaan. Nog even heerlijk douchen en nagenieten van een geweldige dag.

15 October 2016

Robert houdt zijn waterdichte wandelschoenen aan en Herman probeert het blootsvoets met behulp van onze trouwe hulp Silas. Robert ziet kans om van steen tot steen te springen en dat gaat ook best goed, met behulp van een stok en een strategische blik is hij al vrij snel aan de overkant. Echter stapt hij ook twee keer mis en komt enkeldiep in de modder. De schoenen zitten onder een dikke modderbrij, maar de schoenen houden voeten en sokken droog. In de auto wacht hij op Herman die voorzichtig over de stenen en door de modder heen waad. Onder de modder liggen scherpe steentjes dus niet echt prettig met westerse eeltloze blote voeten. De locals lopen gewoon zonder enig ongemak door het water. Als Herman dan uiteindelijk bij de auto is, moeten we nog een uurtje rijden voordat we bij het Pilamus hotel aankomen. Een mooi avontuur zit er weer op.
Hier zijn mensen aan het zwemmen in het snelstromende water. En zitten kinderen touwtje te springen. Herman doet zijn tas af en vraagt of hij mee mag doen. Even later springt hij, tot groot vermaak van de kinderen, tussen het draaiende touw. We lopen nu verder over het eiland waar links de rivier angstvallig dichtbij voorbij dendert. We zijn bijna bij de tweede brug. Een stuk nieuwer dan de eerste met stevige planken. Hier stoppen we even halverwege de brug om foto's te maken en om te genieten van de koele wind die door de woeste golven gegeneerd word. Vanaf de brug is het nog een kleine tien minuten wandelen naar onze auto, maar deze staat er niet, wel een busje. De horen dat even verderop de weg geblokkeerd is door een stroompje en diepe modderpoel, waar de auto's niet doorheen kunnen. Dus met het busje rijden we, samen met nog wat locals in en op het busje een kwartiertje naar de blokkade. Nu moeten we deze 20 meter brede modderpoel oversteken.
Goed uitkijken waar je loopt dus. Eenmaal veilig aan de overkant gaan we weer bergop, stijl omhoog, elke meter vooruit is minimaal een meter omhoog. Weldra staat robert weer te hijgen als een stoomtrein. De zon staat nu flink te branden en er is weinig schaduw. We lopen door verlaten tuinen met wilde orchideeën en stoppen regelmatig om te genieten van de natuur met prachtige vergezichten en om bij te komen van de klim. Marius wijst naar een paar rode daken in de verte, daar worden we over een paar uur verwacht. Ook aan deze kant is het pad drassig en glibberig, met valpartij drie tot gevolg. Ook nu weer een bemodderde broek en handen en onderarmen in de gele klei maar verder niks ernstigs. We gaan nu weer voorzichtig dalen en komen weer bij een riviertje die we moeten doorwaden. Even verderop horen en zien we de rivier kolkend en klotsend met metershoge golven vol kracht langs razen. Vlak bij de rivier heeft een kleine zijtak een eilandje gecreëerd.
Het smalle paadje gaat eerst nog langs moestuintjes en dan steeds steiler en bochtiger naar beneden. Her en der komen kleine stroompjes water over het pad, wat het drassiger maakt en het zand tot gladde klei vormt. We stappen en glibberen nu langzaam vooruit. We klimmen ook weer over lage tuinmuurtjes. Het bewoonde gebied maakt plaats voor bos en smalle paadjes met afgronden ernaast. Nog voorzichtiger wandelen we. Het duurt niet lang of de eerste glijd op zijn kont met natte billen als gevolg. Gelukkig is het warm en droogt het snel. Op een laag punt moeten we zelfs even schoenen en sokken uit en een stroompje oversteken. We komen maar langzaam vooruit. Nog een keer glijd er eentje, ook nu weer met een modderplek op de broek en een beschadigd ego. Naarmate we dalen wordt het geruis van de rivier steeds harder en even later zien we de hangbrug over de woeste rivier die tientallen meters breed is. De soms halfvergane plankjes liggen losjes op de staalkabels en soms mist er een plank.
Gisteren 14 oktober - de wandeling terug naar huis: Na het ontbijt nemen we afscheid van onze gastvrouw van onze mooie hut in de bergen. Het is gelukkig droog, want na een droge nacht regende het behoorlijk tijdens het ontbijt. Ondanks de "luxe" van 3 matrasjes hadden we onrustig geslapen met vreemde korte bizarre dromen. Het is rond 8.30 als we beginnen aan de lange wandeling terug. Nu maar hopen dat het niet al te glibberig is. Het is aangenaam wandelweer, het is bewolkt, droog en nog niet zo warm. Het eerste kwartier verloopt dan ook best soepel. Marius denkt "die twee redden het wel" en loopt een honderd meter voor ons uit. Dan slaan we rechtsaf en gaat het pad naar beneden richting de eerste brug over de rivier. We komen zo vroeg op de ochtend nog best wel wat voetverkeer tegen. Vrouwtjes met grote tassen vol gewas op hun rug en mannen met boomstammetjes en gereedschappen. Allemaal begroeten ze ons met "pagi" of met "siang" en sommigen geven ons zelfs een hand.
Na een uur of drie gaan we terug naar het hotel. Het was een mooie indrukwekkende ochtend. Het regent als we in Wamena aankomen. Lekker opfrissen in de kamer, koffers herpakken en uitrusten. Oh ja om de compound heen staan de moestuinen en bananenpalmen.
Hierin komen de bladeren van de zoete aardappel en de zoete aardappelen. Nu worden ook de hete stenen en nog meer bladeren toegevoegd. Bij deze stapel komen nu de eetbare delen van het varkentje en dit wordt bedekt door meer bladeren en stenen. Nu worden de lange glasstengels naar binnen gevouwen zodat er een grote buidel ontstaat. Op top hiervan komen nog meer hete stenen en om de buidel (ong 1 meter in doorsnee) komen bamboe ringen. Dit geheel gaat nu een twee uur lang garen. Ondertussen praten we met de chief en leren nog wat woordjes Dani. Veel van de vrouwen lopen rond met deels afgehakte vingers. Dit is hun manier om een geliefde (kind of man) die is dood gegaan te eren. Sommige dames missen wel 6 vingers! Aan het einde van de rondleiding komen mannen en vrouwen in een kring zitten en stallen hun koopwaar uit, peniskokers, hoofdtooien, drinkkalebassen, bamboe messen en landbouwbeitels, kettingen en gevlochten tasjes. We kopen een mooie ketting kalebas.
Na de rondleiding laten ze zien hoe vuur gemaakt wordt dmv stro, een stuk hout en een stevig bamboetouw. Door met het touw hard over het stuk hout te wrijven krijg je vonken en uiteindelijk vuur. Terwijl wij al kijkend en fotograferend rondlopen zijn een paar mannen bezig met het klieven van boomstronken voor het grote kookvuur. Op dit vuur worden naast het hout en gras, ook stenen gelegd om straks te gebruiken als "oven" Er wordt een big naar buiten gebracht voor het feestmaal en van dichtbij met pijl en boog snel dood gemaakt. Hij wordt op een grasbed neergelegd en eerst ontdaan van oren en staart, dit wordt eerbiedig naar de chief gebracht. Het beestje wordt nu naar het vuur gebracht. En wordt geroosterd en onthaard door te plukken. Als dat gebeurd is wordt hij terug gebracht naar het matje en met een vlijmscherp bamboemes ontleed, ingewanden worden verwijderd en het geheel wordt met mes en bijl in stukken gehakt. Ondertussen is al een grote cirkel van lange grassen gemaakt.
Dit gaat door totdat de chief gewond in het veld valt. De oorlog is voorbij en men gaat gezamenlijk zingen in Melodieuze meerstemmige klanken. Een enkeling doet een schijnaanval naar ons en we lopen ze achterna het compound in. Hier komen de vrouwen erbij en onder luid gezang dansen en klappen ze. Ook de vrouwen zijn traditioneel gekleed met alleen een rieten rok en sommigen een verentooi. Kinderen en honden spelen om ons heen. We zijn de enige gasten. Na het dansen en zingen krijgen we een rondleiding door het ommuurde kamp. Naast de verhoogde ingang (alleen toegankelijk met een kleine trap) kom je op een binnenplein met eerst links en rechts de varkens-, kippen- en opslaghutten. Daarna is er links een longhouse waarin gekookt wordt, dit is het verblijf voor de dames en kinderen. Daarna is er een grote boom voor schaduw en aan het hoofd van het plein tegenover de poort is de chiefs house. Naast het chiefshouse is een eet-/zithut en daarnaast nog twee hutten voor vrouwen en kinderen.
Vandaag zijn we naar een ander deel van de baliem vallei gereisd ... eerst over de baliem rivier en daarna een uur lang langs steeds kleinere dorpjes, kerken en rijstvelden. We zijn nu in het gebied waar de Dani nog steeds leven zoals ze al eeuwen doen. Vanaf de auto is het nog een tien minuten lopen over glibberige zompige paadjes, gammele bruggetjes en een "trap" van wortels en keien. We komen langs traditionele ommuurde compounds en worden voor één van deze verwelkomt door een man in een uitkijkpaal. Hij ziet ons en laat traditionele kreten horen. Met pijl en boog op ons gericht begint de mock-war. Een tegenstander alleen gekleed met peniskoker en met een traditionele verenhoofdtooi komt eraan en begint te schreeuwen. Uit het hoge gras komen nu ook andere krijgers. Sommigen zijn nog versiert met modder strepen en all email zijn ze gewapend met speren en pijl en boog. De verdedigende stam komt er aan en er ontstaat onder luid geroep een schijngevecht.
Dorp in de highlands heet Kilise

13 October 2016

De horizon zit ver boven ooghoogte. Nadat we een kaal overstroom gebied met snelstromend watertje over een gammel bruggetje zijn overgestoken begint het echte wandelwerk. Over smalle, nog geen 30cm brede paadjes, klimmen we de bergen in. Met een volle rugzak springen we over kleine beekjes, klauteren over muurtjes en ploegen ons bijna verticaal omhoog. Het is meer stijgen dan dalen en dat doet de temperatuur ook. Gelukkig staat er een "frisse" bries op de hogere punten wat het geklauter wat aangenamer maakt. Het wandelen is geen probleem voor Robert, maar berg op wordt het op den duur wel zwaar. Als een stoomtrein staat hij te hijgen als er weer een hoogtepunt is bereikt. Iets na twaalf hebben we een lunch, nasi met komkommer, ei, kip en rivierkreeftjes.
12 oktober pffffff wat een zware dag (hand gaat dramatisch naar het voorhoofd). Het begon best goed na een onrustige nacht waarbij het enorm lang gehoost heeft. Rond 9.00 komt Marius ons ophalen voor de trekking in het gebied van de Dani in de hooglanden van de Baliem vallei. Met ons mee gaat Silas, onze kok. Een 4x4 brengt ons naar het vertrekpunt van de wandeling in het zuiden. De asfaltweg wordt steeds slechter met her en der diepe kuilen in de weg. We rijden langs een snelstromende rivier en langs vele dorpjes. Prachtige groene natuur en weelderige moestuinen wisselen elkaar af. We pikken nog een extra drager op en even later beginnen we aan onze 4-uur durende trektocht. Het begint lekker, het is met 28 graden nog niet te heet en het terrein is licht geaccidenteerd. De weg is nog breed genoeg om af en toe ingehaald te worden door een enkele scooter. Het landschap om ons heen is indrukwekkend met majestueuze bergketens die 360 graden om de vallei uit torenen.
Na in ons hotel ingecheckt te hebben gaan we naar de grote markt, waar echt van alles te koop is. Traditionele hoofdtooien met veren en paradijsvogels, schelpen kettingen en kettingen met grote slagtanden, groenten als verschillende koolsoorten, wortels bladeren maniokwortel, zoete aardappels, lomboks enz. Ook fruit als mandarijntjes bananen en ananas. Dode en levende kippen, eenden En nog veel en veel meer. We bezoeken ook enkele souvenirwinkels, maar meer dan een leuk t-shirt vinden we niet. Het is al aardig afgekoeld als we in het hotel ons even opfrissen. Als we op zoek gaan naar een restaurantje lopen we met een truitje aan. Als avond eten hebben we een kippensoep met glasnoodles, witte rijst met 12 stokjes saté ayam manis en ikan woho, vis in een heerlijke saus. Dit samen met een lekkere en verse passievruchtensap. Tegen 21.30 slapen. Morgen mogen we uitslapen.
11 oktober... om 6.00 zitten we in de auto voor een lange rit naar de luchthaven van Jayapura. We willen de files voor zijn, maar daardoor komen we wel al om 9.00 op de luchthaven aan. We zitten 1,5 uur tegen een muur in de hal bij de incheck balies als we rond 10.40 de bagage kunnen inchecken. De vlucht naar Wamena in de Baliemvalei duurt met een klein propeller vliegtuig maar 45 minuten. We zitten op rij 1 en hebben een prachtig uitzicht over het uitgestrekte regenwoud en de kronkelende rivieren onder ons. Het stadje Wamena is niet erg groot met zo'n 15.000 inwoners... de houten, stenen en metalen huisjes zijn om de luchthaven heen gegroepeerd. En om de tien minuten hoor je het geraas van landende en stijgende (vracht)vliegtuigen, want alles in de vallei (behalve groente en fruit) wordt geïmporteerd en dat kan alleen per vliegtuig. Het is een drukte op de weg met Riksja's, scooters, voetgangers en auto's.
Eenzaam staat een naakte Dani-man met peniskoker en hoofdtooi droevig voor zich uit te staren, terwijl het drukke verkeer langs hem heen raast. Hij is ingehaald door de tijd. De jeugd wil uit schaamte de traditionele kleding niet meer dragen en loopt alleen nog rond in shirtjes van huidige en oude voetbalsterren. De oude man is hier in de stad een kanttekening in de geschiedenis, een toeristische attractie bij de luchthaven en hotels die voor Rp 100.000 op de foto gaat.
Bij een KFC lopen we even binnen en na een korte blik op de veel te dure menukaart besluiten we maar in ons hotel te gaan eten. Een zeer smaakvolle nasi met zeevruchten en garnalen met omelet. Morgen worden we door mr. Marius opgehaald voor onze vlucht naar Wamena. Nu eerst lekker slapen.
De zon schijnt al flink als we al zwetend teruglopen naar de auto. Het bos zelf is ook prachtig met vele schakeringen van groen met enorm veel verschillende soorten bomen en planten, waaronder zelfs een wilde ananas. Tot 12.00 rusten we, want het was wel erg vroeg vanmorgen. Als we opgefrist buiten komen staat een heerlijke lunch op ons te wachten. Rijst, bami, komkommer atjar, sajoer met boontjes kool en wortel, kip en sambal-ei. Het dessert is een chocolade gelei. Na onze koffers gepakt te hebben brengt mr. Jamal ons naar hotel Jasmin in Jayapura. Het is een flinke rit nog langs lake Santani waar langs de rand vissershuisjes op palen deels op het land en deels in het water staan. Het is donker als we in ons hotel aankomen. Buiten op straat is de kerstverlichting al opgehangen en knippert in vele kleurtjes boven de weg. Na afscheid van mr. Jamal te hebben genomen gaan we naar de kamer, opfrissen omkleden en daarna het stadje in, op zoek naar eten.
10 oktober 8.30 uur. We zijn net terug van onze vogelsafari in het Nimbokrang forest. Vanmorgen ging de wekker om 4.00 en na een kort ontbijt vertrekken we. Het is nog donker, maar flink warm. Het is een kleine 20 minuten rijden naar het bos. Na een korte wandeling zien we de eerste vogel. Een 12-wired bird of paradise. Ondanks de schemer is hij goed zichtbaar als hij op een kale tak zit te pronken en roepen om aandacht van de vrouwtjes. Uiteindelijk komt 1 dame af op zijn geroep en hij doet een dansje. Het is goed zichtbaar en we genieten volop. Het is inmiddels al licht als we verder het bos inlopen. Het is voornamelijk bergop en na een kleine 15 minuten stoppen we. Mr. Jamal heeft geroep gehoord en tuurt om zich heen. Hoog in een boom op enige afstand zitten enkele lesser birds of paradise met elkaar te spelen. Hun prachtige pluimage danst en ze bewegen veel van boom naar boom en tak naar tak, gelukkig hebben we ze nog aardig goed kunnen zien en op de foto kunnen krijgen.
Na het slapen en douchen gaan we naar het terras buiten en drinken thee terwijl we met mr. Jamal en vrienden praten. Hij is als kind hier opgegroeid en al van jongs af aan geïnteresseerd in de vogels in het bos. Hij weet waar hun plekken zijn en deelt het graag met zijn gasten. Het bos is niet beschermt, maar mr. Jamal doet zijn uiterste best dit bos te behouden. Het avondeten dat we krijgen bestaat uit gefrituurde koekjes en snacks met witte rijst en sajoer. Ook hier weer heerlijk en smaakvol. Na nog wat kletsen naar bed, want om 4.00 gaat de wekker.
De volgende route is van Jakarta via Makassar en Mikani(??nakijken) naar Jayapura 9 uur en 2 tijdzones verder. We vertrekken rond 1.20 9 oktober Ook hier hebben we tot Makassar ruime zitplaatsen en geweldig eten. Ook nu kunnen we films kijken. In Makassar kunnen we blijven zitten, terwijl het vliegtuig in 25 minuutjes wordt schoongemaakt. De vlucht naar Mikani (???) verloopt ook soepel en ook nu weer heerlijk eten. Ook hier mogen we na landing weer blijven zitten terwijl ze schoonmaken. Het laatste stuk naar Jayapura duurt iets meer dan een uur waar we over dicht regenwoud vliegen. Ook hier weer een lekkere snack. Het is net middag als we uitstappen in Jayapura. Hier staat wel iemand op ons te wachten en rijden we een paar uur naar Nimbokrang forest. Onze eerste echte slaapplaats in Papua. We slapen in de gastenkamers van meneer Jamal, onze gids voor morgen door het bos. Na wat kletsen Gaan we maar eens echt even douchen en slapen na een lange lange reis.
Het filmaanbod aan boord is goed en met independence day 2, warcraft, star trek en now you see me, schiet de vlucht aardig op. Het eten aan boord is heerlijk. Het avondeten is Nasi met kip en boontjes en toe frambozen gelei. Goede rode wijn, gin tonic en thee. Tussendoor zakjes chips en nootjes en water. We krijgen nog voor het slapen gaan een maaltijd (Herman vragen) en daarna tanden poetsen, slaapshirt aan en lekker slapen. Na een paar uurtjes geslapen te hebben gaan de lichten aan voor het ontbijt (Herman vragen). Even wassen omkleden en nog even filmpje kijken (now you see me 2)... tegen 12.00 landen we op het bloedhete Jakarta waar de paspoortcontrole en bagage afhandeling vlot verloopt. Bij de uitgang zien we echter niemand op ons wachten en na even rondbellen worden we opgehaald door het hotelbusje. Het kamer is klein, maar netjes en de badkamer heeft een warme douche. We gaan slapen tot 22.00 want rond 23.00 worden we weer terug gebracht naar de luchthaven.
Het is iets na drie uur op vrijdag 7 oktober. We zijn net klaar met onze lemon&mint tea latte van Starbucks als we naar gate H3 lopen. Hier zullen we vertrekken met Garuda naar Jakarta. Bij de gate aangekomen zien we allemaal Turkse en Nederlandse vakantiegangers. Hun Correndon vlucht staat met motorpech en een onbekende vertraging. We kijken op het scherm en zien dat onze vertrek gate gewijzigd is naar F5, een eindje terug lopen. Gelukkig hebben we alle tijd. Bij F5 aangekomen is het nog vrij leeg, geen wonder want de wijziging is nog niet omgeroepen ... Eenmaal in het vliegtuig hebben we stoelnummer 50, beide aan het gangpad. Het koppel naast Herman zit een beetje te mopperen dat ze te ver van hun vrienden zitten, dus na wat gezeur vertrekken ze naar voren. De 2 stoelen naast Herman blijven leeg en dus ga ik bij Herman zitten, wel zo gezellig tijdens een 14 uur durende vlucht. Herman aan het raam, ik gangpad en een lege stoel tussen ons, zeg maar economy+ . Het filmaanbod is goed.