Indonesia · 34 Days · 24 Moments · July 2018

Belanda goreng di Indonesia


25 August 2018

Op mijn laatste dag maakte ik een dagtrip naar Tangkahan, een dorpje in Nationaal Park Leuser waar oude circusolifanten een beter bestaan leiden. Het centrum krijgt veel waardering voor hun goede werk in de jungle zoals het tegengaan van illegale kap en jacht. Omdat ik ruim de tijd had, bracht mijn niet Engels sprekende gids me naar de rivier om te zwemmen. Met kleding en al, net als de locals. Even verderop heb in gebadderd in de kont-niet-kunnen-keren-smalle zwavelhotspring, een massage gehad van een waterval en een pedicure van de knabbelvisjes die daar ook rondzwommen, lucky me! 😋 En toen olifanten wassen, een diervriendelijk alternatief op het olifant rijden. Ik vroeg me toch af of die olifanten het nou fijn vonden om door toeristen geschrobt te worden; voelt als een massage zeggen ze, hmm.🤨 Met lichte spijt kijk ik terug op deze actie, ookal was het stiekem ook wel erg leuk. Na een goeie wraakactie (denk je een kusje te krijgen..) mocht ik Ollie en haar dochter voeren, super!

24 August 2018

Doordat ik een paar dagen ziek was, heb ik helaas niet genoeg tijd meer om te gaan duiken in Pulau Weh, maar wel om mijn ruim 2000 foto's van de jungle-trek uit te zoeken, bier te drinken en te shoppen. Onderweg naar de markt, kwam ik de vrolijke Dedis tegen, die me een lift achterop de scooter aanbood. De markt leek op het eerste oog behoorlijk saai, maar Dedis wist er toch een belevenis van te maken door me nieuwe fruitsoorten te laten uitproberen en een gezondheidsdrankje op basis van gember, kurkuma en bruine suiker te laten drinken. Het smaakte behoorlijk bah, maar ik ben wel weer een ervaring rijker 😂. Na een foto van een jongetje met zijn zielige vogeltje, reden we terug richting Bukit Lawang. We maakten een tussenstop bij een palmboom waar een knaapje voor een prikkie de palmboom in klom, om twee kokosnoten te plukken. Hmm! 's Avonds ontmoette ik Dedis voor een biertje, terwijl op de achtergrond een gids liedjes zong voor een nieuwe lichting trekkers.

22 August 2018

Voordat we onze trekking vervolgden, kregen we een zalig ontbijtje van Amet. Echt bewonderenswaardig wat deze chef weet te bereiken met een houtvuurtje en slechts 1 pan. Hij bereidde ook gelijk de lunch, die weer in de rugzak van onze gids meeging. Direct na het verlaten van het kamp, hadden we de mazzel om een neushoornvogel te zien. Tijdens onze fruitpauze, werden we opeens belaagd door een baviaan en een oeran-oetan met baby, die wel heel dichtbij kwamen om een graantje mee te pikken, zo gaaf! Een gids van een andere groep sprong onderwijl hysterisch rond om de apen op afstand te houden, want het blijven natuurlijk wilde dieren. We zagen zelfs even een gibbon, maar helaas was die te snel voor mijn camera. Na ruim 4uur verder ploeteren, voeren we op rubberbandjes via de rivier terug. 's Avonds kwamen we bijeen om onder het gitaarspel van Josef lidjes te zingen. Opeens speelde Josef een liedje van Guus Meeuwis en werd ik voor het blok gezet om solo dit lied te performen! Haha, oeps😳

21 August 2018

Na twee dagen bedrust, voelde ik me semi fit en durfde ik de tweedaagse trekking door de jungle eindelijk aan. Dinsdagochtend ontmoette ik mijn groep bestaande uit de Britse Izzy, het Brits-Franse koppel T en Nico en de Nieuw-Zeelandse moeder en zoon Helen en Robin. Samen met onze twee gidsen maakten we een dagvullende trekking, waarbij het zweet zo rijkelijk vloeide, dat het later op de dag niet eens meer zoutig was. Pittige routes, maar gelukkig veel tijd om op adem te komen tijdens de fruit- en lunchpauzes (die arme gidsen sleepten alles in hun tassen mee) plus veel tijd voor de bijzondere kennismakingen met Thomas Leaf apen, bavianen, een gigantische pauw en oerang-oetans. Tegen schemer kwamen we bij ons zeer primitieve hutje aan, waar we ons opfristen in de rivier, een houtvuurgekookte maaltijd kregen, rivierwaterthee dronken en hilarische spelletjes speelden met onze gidsen Josef en Anga en kok Amet. Uiteindelijk was het bedtijd en deden we op dunne matjes een beroerd slaapje..

18 August 2018

Ik word 's morgens vroeg wakker, maar besluit na een kop koffie nog een paar uurtjes verder te tukken in een hangmat. Wanneer ik rond het middaguur wakker wordt, is mijn maag wat overstuur. Met de positieve gedachten dat een stevige maaltijd me goed zou doen, wordt ik gedurende de dag juist steeds misselijker. Denkende dat het door de hitte komt, laat ik het mijn plannen niet in de weg zitten. Samen met de Australische Alice en een gids, klauteren we de batcave in. Een behoorlijk pittige tocht, waarbij soms de rugzak af gedaan moet worden, om door de nauwe doorgangen te passen. We zagen veel vleermuizen en behoorlijk wat creepy crawlers. Echter voel ik me na grot 1 dermate misselijk en duizelig, dat ik afhaak. Terug bij het hotel gaat het mis, opeens heb ik 39 graden koorts. Bah! Ik neem wat paracetamol en water en duik mijn bedje in. Mijn geboekte jungle trekking weet ik een dag te verzetten, hopelijk knap ik snel op....

17 August 2018

Toen ik de volgende dag opnieuw chagrijnig wakker werd, kwam ik tot het besef dat het de vermoeidheid is. Elke dag op orientatie uitgaan, plannen maken, afwegen wie je wel en niet kan vertrouwen, alle indrukken en vooral je best blijven doen om af en toe wat sociaal contact te hebben... het is best zwaar. Halsoverkop besluit ik mijn reisplan aan te passen door het vulkaanlandschap van Berastagi over te slaan (heb toch wel genoeg vulkanen gezien) en meteen door te reizen naar Bukit Lawang. Het zou een lange rit worden, maar door alle verkeersdrukte, straatfeesten en parades (het blijkt independenceday te zijn) duurt de rit nog veel langer. Na ruim 12 uur reizen kom ik in een pikdonkere jungle aan; stroomstoring. Ik word gelukkig goed ontvangen door een man, wiens gezicht ik niet kan zien. Hij escorteert me met een zaklamp naar mijn riante kamer en geeft me alle gewenste info over mogelijke excursies. Ik drink een heerlijk koud biertje en besluit om morgen een dag rust te houden... 😴

16 August 2018

Mijn start in Sumatra viel wat tegen. De minibus kwam 1,5 uur te laat, de rit duurde tergend lang en eindelijk aangekomen in Tuk Tuk (ja hilarisch, het plaatsje bij Lake Toba heet zo) bleek dat ik mijn reservering voor de verkeerde dag had gemaakt. Zoekend naar een andere verblijfsplaats bleken de prijzen relatief hoog te zijn. Na lang zoeken mocht ik voor een zacht prijsje 1 nacht in een reservekamertje slapen. Op straat vond ik twee Amsterdamse meiden, bij wie ik 's avonds kon aansluiten voor saté en biertjes. De volgende dag hoopte ik te verkassen naar mijn verkeerd geboekte homestay, maar daar bleken problemen, waardoor dit niet door kon gaan. Zwaar chagrijnig huurde ik een scooter en besloot het eiland te verkennen. Zo kwam ik bij een museumpje waar traditionele Batakhuizen te zien waren. Er werd ook een ceremoniele dans opgevoerd, waar ik een stukje in mocht deelnemen. Met relatief minder frustraties kwam ik terug in Tuktuk, waar ik zowaar toch weer een goedkope slaapplek vond.😅

14 August 2018

Voordat ik doorreis naar Sumatra, sliep ik nog 1 nacht in Sanur. De boottocht hierheen was avontuurlijk, omdat de boot door de hoge golfen niet kon aanmeren. Dat was dus van de boot afspringen, nét geen nat kruis halen en daarna vol spanning toezien hoe ze bijna je backpack in het water laten vallen! 😱 Mijn hostal was omringd door veel luxe hotels, waar de restaurants zich duidelijk op hadden aangepast. Ik had mijn duurste maaltijd so far: voor ruim 10 euro had ik een pizza, megacoctail en de hele avond live muziek.😋 Natuurlijk was muzikant Putri gecharmeerd door mijn enthousiaste applaus (tjah, wat moet je anders doen als je alleen zit), dus al vrij snel ging hij liedjes aan me opdragen.😂 Iets over 'Leaving on a jetplane'. (Ik had hem in zijn pauze van mijn reisplan op de hoogte gebracht.) De ochtend voor vertrek besloot ik op het strand te ontbijten en daarna een spotgoedkope massage te nemen. En toen op mijn dooie gemakje naar de luchthaven. Bye bye Bali! 🐒🌴🦈🐠🐡🙏🏻

12 August 2018

Het begon met 3, ging verder als 2, verdubbelde zich en werd uiteindelijk 5.... Mijn eigen scooterclub! 😂 Op de een of andere manier wilden de meiden graag dat ik voor ging, dus als een echte moedergans, stippelde ik de route uit en lette ik op dat mijn kroost niet afdwaalde. We reden de meest bizarre routes, met wegen nog veel heftiger dan in Monteverde (CR). Zigzaggen om de gaten heen, om en dwars door modderpoelen, grindpaden, hellingen en afdalingen.... Ik kan mezelf inmiddels wel een diploma als ervaren scooterrijdster uitreiken. Natuurlijk waren die bizarre tochten niet zonder doel, we bezochten het belachelijk mooie Kelingking beach viewpoint, bahar viewpoint en de tengeling natural pool. Deze laatste was echt bizar slecht bereikbaar en er was een lichte teleurstelling bij aankomst. Maar wij lieten ons niet kennen, we sprongen gewoon in het frisse water en hadden ontzettend veel lol. Wat een heerlijke dag, ik voel me intens gelukkig. 😊

11 August 2018

Mijn reis is net over de helft, maar het eind nadert gestaag. Help, ik wil nog zoveel doen! Vrijdag ging ik per bus naar Padangbai, achterop de brommer naar Kusamba en uiteindelijk per speedboat naar Nusa Penida. Aangekomen in het hostal wilde ik meteen alles regelen, zodat ik mijn dagen hier optimaal kan benutten. Ik huurde een scootertje voor 3 dagen (ja ik heb mijn angst inmiddels overwonnen) en boekte twee fundives voor de volgende dag. Zaterdag was het zover, duiken! Ik had vooraf geregeld een gopro te huren, maar dat ging opeens niet door.😑 Ik stond op het punt mijn duiktrip te cancellen, maar Markus uit mijn groep bleek een onderwatercamera te hebben en beloofde een paar shots van me te maken. We doken bij Manta point met Manta Rays en een haai, bij Crystal Bay zag ik nemo, een zeeslang, scorpion fish, puffer fish en nog veel meer. Uitgeput en voldaan keerde ik terug naar het hostal om een boek te lezen. Daar kwam ik amper aan toe, want het was opeens veel te gezellig!! 😊

9 August 2018

Tot mijn grote verbazing liep ik vorige week, op de parkeerplaats bij een waterval, Lilian Zander tegen het lijf. Naar de andere kant van de wereld reizen om daar je favoriete persoon tegen te komen. We hebben elkaar toegevoegd op instagram en zo wist ik dat zij ook in Ubud zat. Ze vroeg me om samen een tour te doen, maar daar had ik niet zoveel zin in. Ik maakte het geniale plan om mijn angsten te overwinnen, een scooter te huren en er alleen op uit te trekken. Het begin was even spannend, maar al snel voelde ik me Queen of the road. Sommige weggebruikers toeterden omdat ze zich ergerden aan mijn 'granny-style 40km p/h' tempo, maar ik nam mijn tijd en bezocht twee prachtige tempels. De Gunung Kawi was een van Bali's oudste en grootste bouwwerken, de Tirta Empul bezat heilige baden met magische krachten. Of ik dat geloof? Nee, maar ik vond t wel leuk om dit rituele reinigingsproces, onder begeleiding van een gids, uit te voeren. Bidden, wassen, spoelen, drinken.. en dat ruim 20 keer.🙄

8 August 2018

Nog lang niet genoeg strand gezien, maar het werd tijd om door te trekken. Aangekomen in Ubud stuitte ik op de Argentijn waarmee ik de Bromo had beklommen. We kletsen wat bij, verkenden de omgeving, aten bij een warung en eindigden bij een Kecak optreden. Ken je die scène uit Ice age; return to the Wild? Sid wordt door een lokale stam miniluiaardjes aangezien voor een koning en wordt met een traditionele dans onthaald (om vervolgens in een vulkaan geofferd te worden). De Kecak dans/zang deed me hier enorm aan denken! 😂 Een grote groep half ontblote mannen dansten rondom een brandende totem en maakten ritmische klanken die je in een trance brachten. Gelijktijdig kwamen dansers en danseressen het verhaal van Rama en Sita uitbeelden (jawel, hetzelfde verhaal). Door de intieme sfeer en het gedreun van de zang, vond ik t heel indrukwekkend. Echt een aanrader mocht je ooit nog in Bali komen. De show sloot af met een man op een stokpaard die door een vuur van brandende kokosnoten danste...🤭

7 August 2018

In het hostal leerde ik Ahmad kennen, een Indonesische filmmaker uit Java, die op Bali zat voor een conferentie. We hadden een goed gesprek en naderhand nodigde hij me uit om samen met hem en zijn Balinese vrienden naar de Uluwatu tempel te gaan, in het zuidelijkste puntje van Bali. We maakten een tussenstopje bij het prachtige strand van Padang Padang, ontmoetten een horde makaken🐒 en vervolgden onze weg, om precies bij zonsondergang de Uluwatu te bewonderen. Behalve dat de Uluwatu tempel op een cliff staat, vond ik 'm eigenlijk niet heel bijzonder. Op de terugweg stopten we bij de vishaven van Jimbaran, waar de heren verse vis uitzochten, die je bij het nabijgelegen restaurant kon laten grillen. Hmm, jeej... lucky me! 🙈

6 August 2018

Met keelpijn, ontstoken amandelen en een bonkend hoofd kwam ik aan in Kuta, de ultieme partybestemming voor Aussies. Ik voelde me dus niet helemaal gelukkig, tot de pijnstillers aansloegen en ik vriendschap sloot met een hilarische Braziliaanse. Samen verkenden we de drukke straten en gingen we uit eten. Terug in het hostal, chillend in het stapelbed kletsten we verder. Opeens schudde mijn bed hevig. De andere meiden in de kamer gilden dat we naar buiten moesten, ik pakte mijn telefoon en volgde. Buiten verzamelde iedereen op het grasveld en zagen we hoe het zwembad overspoelde. Aardbeving. Gelukkig stopte het snel en is er niks kapot. Door de schrik besloot mijn Braziliaanse vriendin direct een ticket naar nieuw-Zeeland te boeken en zo was ik opeens weer alleen. De dag daarna begon met troosteloos weer, maar toen het opklaarde ben ik toch nog naar het strand geweest. Dit was toch wel heel fijn, ik kwam helemaal tot rust. 's Avonds werd er op het strand Troy gedraaid, erg gezellig!

4 August 2018

Om 0.00 uur vanochtend werd ik opgehaald met de jeep voor de Ijen tour. Aan de voet van de vulkaan kregen we gasmaskers (ter bescherming van de zwafeldampen) van onze gids Rudi, om vervolgens in een reusachtige parade van toeristen de vulkaan op te gaan. Enkelen lieten zich door zwafelsteendelfers met kruiwagens ophoog slepen, maar naast het feit dat ik t bijna onmenselijk vind, is het natuurlijk veel te leuk om de vulkaan zelf te trotseren. In de krater waren blauwe vlammen en pijpen waar zwavel uit droop zichtbaar. De delfers verzamelden en verkochten dit. Wat een heftige baan, want het lijkt me zeer ongezond. Bij zonsopgang werd het azuurblauwe kratermeer zichbaar. Wederom een geweldige vulkaanervaring. Diezelfde dag nam ik de ferry maar Bali, waar ik een special treatment kreeg en werd uitgenodigd in de kapiteinskamer. Verder werd weinig gezegd, dus na 10 minuten als boegbeeld te dienen, heb ik me maar weer tussen de andere toeristen gevoegd. 😏

3 August 2018

In Bunyuwangi wilde ik vulkaan Ijen gaan trotseren, maar ik besloot mezelf eerst een dagje rust te geven. Ik boekte een privékamertje om wat uurtjes bij te slapen en besloot daarna een Indonesische simkaart met data te kopen in de stad. Mijn zeer behulpzame hostess wilde me al door haar zoon achter op de scooter laten heen en weer rijden, maar aangezien hij niet kon, kreeg ik zelf de sleutel in mijn hand gedrukt. Cool! Het is wel flink wennen om in het drukke verkeer en aan de andere kant van de weg te rijden, but i conquered! 's Avonds vond ik een hilarisch restaurant waar de gastvrouw een aardig woordje Nederlands sprak en o.a. bitterballen op het menu stonden. Ik ben gezwicht voor een aardappel-groenten stamppotje met rendang. BEST OF BOTH WORLDS! 😁❤🍴

2 August 2018

Een kort nachtje, want om 3 uur begon mijn wandeltocht. Ik dacht goed voorbereid te zijn met mijn action hoofdlampje, maar die bleek weinig licht te geven. Dan maar de vulkaan beklimmen in het donker met mijn mobiel in de hand..🙄 Natuurlijk kon ik mijn Duitse vrienden niet bijhouden, dus ik ging liever op eigen tempo. Best grappig, wat voor een contacten je tijdens zo'n nachtelijke wandeltour kan opdoen! Precies om 5uur stond ik op King Kong Hill, waar ik een goed plekje vond tussen de relatief grote mensenmassa. Weer een voordeel van alleen zijn, je wringt je met gemak overal tussen.😆 Nog geen 10 minuten later kwam de zon op, razendsnel, omdat je hier dicht bij de evernaar zit. De wandeling naar beneden was een makkie, maar ik kreeg desondanks bij het laatste stukje een lift achterop de truck van een paar plaatselijke boeren aangeboden. Dat kon ik natuurlijk niet afslaan. In de middag reiste ik naar mijn volgende bestemming, met een grijns op mijn gezicht. Wat een heerlijke ochtend!

1 August 2018

Ik vloog naar Surabaya, nam de trein naar Probolinggo en ging in een minibus naar Cemoro Lawang. In de minibus leerde ik drie Duitsers en een Argentijn kennen, met wie ik samen een appartement huurde. Met veel gedoe hoor, want er bleek geen stroom en water te zijn. Na een beetje zeuren sloot de eigenaar een generator aan, tot er 's avonds weer stroom was. Drie tweepersoonsbedden, 5 personen... we speelden een potje steen, papier, schaar voor een privékamer. Ik won, Yay! De fanatieke Argentijn haalde ons over om diezelfde dag nog de bromo op te gaan, iets wat ik liever met zonsopgang wilde doen. Een geweldige wandeling en een waanzinnige krater, met veel stank en gebrom. Een zonsondergang en een lift terug van een Nederlands gezin met privégids (ik had moeite om de mannen bij te houden, dus besloot het mezelf makkelijk te maken). Tevreden over de tocht, maar niet het uitzicht gezien dat ik had verwacht. Het bleek de verkeerde hike, dan maar met zonsopgang de juiste hike doen. 😁

30 July 2018

Achterop de scooter bij mijn privé-gids Yantu, reden we 's morgens vroeg in ruim 1,5 uur naar de Borobudur, 's werelds grootste Boeddhistische tempel. De reis an sich was al erg indrukwekkend, door de verkeersdrukte van Yogya en daarna langs de vele rijstvelden en visvijvers. Maar het hoogtepunt van de trip was uiteraard de Borobudur, wat een prachtig bouwwerk! Omdat ik na de terugreis toch wel flinke rugpijn had van het gehobbel op t brommertje, heb ik me laten afzetten bij de massagesalon. De dame heeft langdurig over mijn rug gedanst en ik heb nog nooit zoveel knakjes gehoord op plekken waarvan ik ik niet wist dat ze konden kraken. Of ik nu van mijn rugpijn af ben? Uh.... nee 🤔 Misschien moet het nog een dagje herstellen ofzo. Terug bij het hostal bleek ik twee nieuwe kamergenotes te hebben, bij wie ik 's avonds aansloot voor diner en biertjes.

29 July 2018

Met een donutsaté in de hand (waarom ook niet, alles kan op een stokje 🍡) ging ik op pad naar het Kraton (Paleis van de Sultan). Onderweg kwam ik een vriendelijk mannetje tegen, dat mij wist te vertellen dat het Kraton nog niet open was, maar dat ik in de tussentijd wel naar een kunstexpositie van de Universiteit kon. Daar aangekomen begreep ik dat het een scam was, dus vervolgde ik mijn weg naar het Kraton, waar ik net op tijd aankwam om nog een dansoptreden 👹 bij te wonen. Onderweg naar het Taman Sari, me weer door een mannetje laten afleiden en zo bij een wayangpoppenverkoper uitgekomen. Heel leuk om te zien hoor, maar ik snap niet waarom die uiterst beleefde mannetjes je keihard voorliegen met leugens over aangepaste openingstijden. Als ik ze had geloofd, had ik namelijk pas na sluitingstijd op bestemming gearriveerd. 🤔 Het Taman Sari was een door Merapivulkaan-uitbarstingen verwoest waterpaleis, met ondergrondse moskee. Op de terugweg vond ik bijzondere kampungs (woonwijken).

28 July 2018

Nadat ik vanochtend onder een ijskoude douche stond, besloot ik te verkassen. Op straat vroeg ik een paar toeristen om raad en zo belandde ik bij hostel Oase. Een ware oase, want er is koele airco, een warme douche, een zwembad, veel rust en gigantische bedden met gordijntjes. En dat voor minder geld. Slechts 75.000 rupias. Klinkt heel veel, maar dat is omgerekend maar 4,50 euro.😁 In de middag ging ik met een toeristenbusje naar de Prambanan. In het busje zat ook een Frans koppel, waarmee ik het goed kon vinden. De Prambanan was adembenemend mooi. Natuurlijk was ik wederom een lopende attractie, ik betrapte mezelf erop dat ik een paar keer wegvluchtte wanneer Indo's met hun camera op me af kwamen. Na zonsondergang zijn het Franse koppel en ik gebleven voor het Ramayana ballet, het verhaal van Rama en Sita uitgebeeld in traditionele dans, met op de achtergrond de verlichtte Prambanan. Het was adembenemend mooi, maar het duurde wel erg lang. Uitgeput duik ik nu mijn riante bedje.... 🤗
Om 5.30 vertrok ik naar het treinstation, om vervolgens de trein te nemen naar Yogyakarta. Het verbaasd me hoe alles me zo goed af gaat (afkloppen). Ik vraag me af of het door mijn ervaring komt, of doordat de mensen hier zo vriendelijk zijn. Super relaxed stap ik met een heerlijke latte en een koffiebroodje in de trein, alsof ik het dagelijks doe. De reis duurde ruim 8 uur, maar was goed te doen. Ruime zitjes en mooie uitzichten. Aangekomen in Yogya onderhandel ik met wat taxichauffeurs, maar neem uiteindelijk voor een prikkie de tuk tuk naar het hostel. Het hostel is minder dan verwacht en ruikt een beetje naar een Chinese euroknaller... Ik twijfel of ik hier wil blijven, maar ik ben zo moe dat ik er toch genoegen mee neem en direct op bed plof en in slaap val. Tegen het begin van de avond schrik ik wakker, dinnertime! Hongerig bewandel ik de donkere straten tot ik de Satay bar spot.... My saviour! Yum yum 😊🍴

26 July 2018

Met dank aan mijn jetlag, begon mijn eerste dag in Jakarta pas om 14u. Vastberaden om nog wat van mijn dag te maken, was het plan simpel. Eten, treinticket naar yogya boeken (dit kon in het hostal, dus dat was snel gefixt) en nog even de stad in. Mijn ontbijt bestond uit rijst met rendang, heerlijk! Veel tijd om de stad te verkennen had ik niet, dus ik beperkte mij tot de wijken Kota en Sunda Kelapa. De straten waren warm en druk, maar het viel me vooral op hoe veilig ik me voelde. Toch wel een heel andere vibe dan Centraal Amerika! Als een ware celebrity ging ik met wel 20 Indo's op de foto (er vormde zich zelfs een wachtrij!), ik maakte op mijn beurt vooral foto's van overblijfselen uit de Nederlandse tijd. In de haven vond ik Bram, een Indonesisch manneke dat mij een tour gaf op een bootje door de haven, op een vrachtschip, door een sloppenwijk en langs overblijfselen van het oude Batavia. Op de terugweg naar het hostal stuitte ik ook nog op de magere brug. What a beautiful day!

25 July 2018

En daar gaan we weer, op reis! Deze keer totaal niet nerveus, gelukkig. Twee lange vluchten met een lange overstap ertussen later, ben ik rond middernacht in Jakarta aangekomen. Deze mazzelaar zat in haar eerste vlucht naast een Amerikaan die graag zijn handjes in de lucht hield (hallo bossen okselhaar!) en in haar tweede vlucht naast een Indonesische die haar kussentje de hele tijd op mijn schoot dumpte. Daarna met een taxi naar het hostel. Opeens besef ik me dat ik deze reis een nog veel groter taalprobleem heb. In Centraal Amerika kwam ik met mijn steenkolenspaans nog best ver, maar nu moest ik de taxichauffeur met mijn handen en yes yes, no no aansturen. Maar ook dit is gelukt. In het hostel een biertje bij aankomst gedronken, samen met een Colombiaan die gelijktijdig aankwam. Kon ik tóch nog Spaans praten, haha. Maar nu is het bedtijd, lekker in mijn bunkerbed..... Ik ben benieuwd wat Jakarta me morgen gaat brengen!