Around The World · 57 Days · 62 Moments · December 2018

To Angola with love


3 February 2019

Er zijn van die plaatsen waar het goed is om te wonen....

2 February 2019

Zaterdag 2/2/2019 Onze mooie reis is voorbij, vooral Angola maakte een diepe indruk. Een fantastisch moment vandaag als ik op de luchthaven in Gold Coast (Australië), na een lange vermoeiende vlucht van Johannesburg naar Sydney en dan nog een vlucht naar Gold Coast, mijn lieve dochter Evi in de armen kan sluiten. Het was alweer 1 jaar en 4 maanden geleden dat we bij elkaar waren en dat is lang voor een moederhart. Daniel is ondertussen goed thuis gekomen en moet de kou in België trotseren.

28 January 2019

Woensdag 30/1/19 Op de lange terugweg naar Johannesburg sluiten we de laatste dagen van onze mooie reis af met enkele safari’s. In een opvangcentrum voor gewonde katachtigen in de buurt van Bloemfontein zien we serval, caracal, luipaarden en leeuwen. Bij Brandfort bezoeken we een wildpark waar we tijdens een safari, naast vele antilopen ook meerkatjes en een cheeta spotten.

27 January 2019

Zondag 27/1/19 Bij het verlaten van George rijden we door de mooie Outeniquapas. Verder noordoostelijk door de grote Karoo tot Graaff-Reinet. Een gamedrive in het Camdeboo np laat ons heel wat antilopen spotten waaronder ook de mooie blesbok.We sluiten de dag natuurlijk af met een wandeling in de valley of desolation waar vulkanische activiteiten en erosie in miljoenen jaren mooie rotsformaties boetseerden en met prachtig uitzicht op de Karoo vlakte.

26 January 2019

Zaterdag 26/1/19 Op Stony Point in Betty’s baai leeft een van de grootste kolonies Afrikaanse pinguïns. Het blijft toch altijd grappig om die diertjes parmantig te zien waggelen. De klipdassen liggen rustig te zonnen op de rotsen tussen de pinguïns.

25 January 2019

Vrijdag 25/1/19 Enkele heerlijke wijntjes proeven op het oudste wijnlandgoed in Zuid-Afrika: groot Constantia. Reeds 335 jaar produceert men hier wijnen. Vervolgens trekken we zuid-oostelijk langs mooie kusten tot het prachtige duinengebied in Betty’s baai.

24 January 2019

Donderdag 24/1/19 En dan is er... Kaapstad. Het in september 2017 geopende Zeitz MOCAA museum voor hedendaagse Afrikaanse kunst is een architectonisch hoogstandje. Een oude graansilo omgetoverd tot een hedendaags museum met behoud van het historische karakter van het gebouw. Thomas Heatherwick en zijn team maakten er een pareltje van. De architectuur is minstens even interessant als de galerijen, die sociaal geïnspireerde kunst tentoonstellen. De drang naar vrijheid (o.a. van meningsuiting) is bij de Afrikaanse kunstenaars nooit veraf.

23 January 2019

Woensdag 23/1/19 Een stevige hike in de mooie Witzenberg mountains en verder dolce far niente...

22 January 2019

Dinsdag 22/1/19 Terwijl we van het thuisfront foto’s krijgen van de eerste sneeuw genieten wij van het Kaapse wijnland: historische dorpjes zoals Aurora, Piketberg en Tulbagh met de typische Kaap-Hollandse stijl. Uitgestrekte wijnvelden, olijfboomgaarden, fruitplantages tegen de flanken van groene bergen en goudgele graanvelden sieren het landschap. Heerlijke wijntjes en olijven proeven, gewoon relaxen en genieten.

20 January 2019

Zondag 20/1/19 (deel 2) Foto’s
Zondag 20/1/19 (deel 1) Het West Coast np is een bijzonder mooi en uitgestrekt natuurgebied ten zuiden van Langebaan. Met struikgewas, succulenten en bloemen begroeide duinen, hoge zandduinen, ingesloten baaien met prachtig witte zandstranden, rotsen waar de woeste golven van de Atlantische oceaan op inbeuken, zoetwaterplassen die heel wat migrerende vogels aantrekken (lepelaars, ibissen en nog veel meer), zoutwater lagunes met flamingo’s, elanden, hartebeesten, struisvogels en ander wild dat we niet konden spotten. Na dit fantastische nationaal park wandelen we ook nog langs Jacobsbaai en St. Helenabaai met Shelley’s point vuurtoren.

18 January 2019

Vrijdag 18/1/19 De San, eerste bewoners van zuidelijk Afrika, lieten ons duizenden jaren oude rotstekeningen na. Een prachtige hike met veel klauteren is een ware zoektocht naar de rotstekeningen.

17 January 2019

Donderdag 17/1/19 Een stevige hike van 10,8 km laat ons opnieuw genieten van de natuur in al zijn glorie, ditmaal in de cederbergen. Drie honden vergezellen ons en leiden ons feilloos naar een watervalletje waar we ons allen kunnen verfrissen. Op de terugweg beslissen de viervoetertjes een shortcut te nemen waardoor ook wij het even op handen en voeten moeten doen onder het dichte struikgewas en nauwe rotskloven door. Gelukkig niet te ver voor we weer het ‘mensenpad’ bereiken.

16 January 2019

Woensdag 16/1/19 We zijn inmiddels in de West-Kaap aangekomen. De Olifantsrivier is de levensader van deze streek van wijnbouw. Het estuarium van deze rivier in het dorpje Papendorp is een prachtig natuurgebied. Strandfontein is een kustplaatsje met witte kliffen in de Atlantische oceaan. In Doringbaai is een abalone kwekerij. De aalscholvers wachten op een lekkere vis.

14 January 2019

Maandag 14/1/19 Een zeer vermoeiende hike in Goegap nature reserve laat ons 2 km non-stop steil klimmen over een rotsig terrein en onder een brandende zon die de temperatuur boven de 50 graden laat stijgen. De schoonheid van de natuur beloont ons. We verkennen ook het Namaqua np over vreselijk gecorrugeerde pistes. De auto en wij rammelen zowat uit elkaar, er staan verscheidene bergpassen op het menu. In september verandert de nu kurkdroge halfwoestijn in een bloemenzee. Nog eens opnieuw te doen dus.

13 January 2019

Zondag 13/1/19 De brug over de Oranjerivier brengt ons in Zuid-Afrika in de Northern Cape. We dachten een gemakkelijke grensovergang te hebben maar dat was buiten de diamant gerekend. Onze auto en wijzelf werden werkelijk binnenste buiten gekeerd op zoek naar gesmokkelde diamanten. We rijden door het desolate Richtersveld np en world heritage site Namakwa. Een eenzame woestenij, kurkdroog en heet, ruw gebergte met kale rotsen. We rijden 5 uur lang op soms zeer stenige en steile pistes zonder een glimp van mens of dier.

12 January 2019

No comment
Zaterdag 12/1/19 De Oranjerivier vormt de grens met Zuid-Afrika. We bevinden ons in Oranjemund, een diamantmijnwerkersdorpje aan het estuarium van de rivier. Het meest zuidwestelijke puntje van Namibië, in het ‘sperrgebiet’ en nog maar sedert een jaar toegankelijk.

11 January 2019

Vrijdag11/1/19 (deel 3) Agate beach is het laatste toegankelijke strand ten noorden van Luderitz aan de grens van het ‘sperrgebiet’ (de zone waar er nog diamantmijnen zijn). De halfedelsteen agate is te vinden op dit lange door wind geteisterde strand. De hoge duinen maken deel uit van het ‘sperrgebiet’.
11/1/19 (deel 2) Foto’s Kolmanskop
Vrijdag 11/1/19 (deel 1) Kolmanskop, het verlaten diamantmijnwerkers dorpje. Het zand heeft vrij spel in de begin 20ste eeuw door Duitsers gebouwde huizen. In 1908 werd de eerste diamant gevonden. 50 jaar later is de diamantkoorts hier voorbij. Het spookdorpje ligt er fotogeniek bij.

10 January 2019

Donderdag 10/1/19 Een tocht over het rotsachtige desolate Luderitz schiereiland brengt ons bij prachtige baaitjes. Ook hier groeien de succulenten in overvloed. We spotten flamingo’s, Damara sternen, Hartlaubs en kelpmeeuwen, stormmeeuwen, Kaapse aalscholvers, Afrikaanse scholeksters, pinguïns, Kaapse bontzeehonden en dolfijnen. Dit is ook het terrein van de bruine hyena maar die krijgen we niet te zien. Diaz Cross markeert de plaats waar Bartolomeu Dias in 1488 als eerste Europeaan voet aan wal zette.

9 January 2019

Woensdag 9/1/19 (deel 2) Luderitz is een oud Duits stadje in het zuidwesten van Namibië, gevangen tussen de woestijn en de Atlantische oceaan, rijk geworden dankzij de diamantmijnen.
Woensdag 9/1/19 (deel 1) De weg naar Luderitz leidt ons door een prachtig, maar oh zo desolaat landschap. Het is ongelooflijk dat wilde paarden, oryxen, hyena’s, jakhalzen, etc... hier kunnen overleven. Een close-up toont ook een weelderige succulenten flora.

7 January 2019

Zondag - dinsdag 6 - 8/1/19 Vanuit Epupa helemaal in het noorden van Namibië reizen we 1.400 km zuidoostelijk. De wegen zijn goed, het is wel zweten zonder airco! Een vermoeiende hike bij het stuwmeer Oanob bracht ons dicht bij heel wat dieren: zebra’s, kudu’s, elanden, nyala’s, gnoes, waterbokken en springbokken. Een intense ervaring te voet, vooral toen een gnoe de intentie gaf op ons af te stormen. We rijden verder zuidelijk door de Kalahari. Bij Keetmanshoop wandelen we door een bos kokerbomen (aloe dichotoma) en genieten van een prachtige zonsondergang.

5 January 2019

Zaterdag 5/1/19 180 km gravel piste brengt ons naar de Epupa falls. We passeren vele Himba dorpjes. Aan de Cunene zijn we terug bij Angola, aan de overkant van de rivier. Krokodillen verhinderen ons echter over te zwemmen.

4 January 2019

Vrijdag 4/1/19 Na de lange terugrit van Bicuar np over moeilijk terrein en door de regen, rijden we richting grens met Namibië. Het regenseizoen is aangebroken, de wegen worden onberijdbaar en de accommodaties sluiten hun deuren. We slapen nog een nachtje in Ondjiva en deze ochtend gaan we in 40 minuten vlot de grens over. We hebben dit mooie land met zijn vriendelijke bevolking 5.000 km doorkruist en een beetje kennisgemaakt met het van oorlogswonden herstellende leven. Het was een boeiende ervaring. Namibië bezochten we enkele jaren geleden reeds intensief, nu rijden we op ons gemakjes naar het zuiden. Het is even aanpassen, terug links rijden en zoveel drukker op de weg dan in Angola. Opuwo in Kaokoveld, leefgebied van de Himba, is onze eerste halte.

2 January 2019

Woensdag 2/1/19 We rijden 100 km zuidoostelijk van Lubango en wagen ons dan op een 75 km lang vrij zanderig track dat ons naar het Bicuar nationaal park moet brengen. Het eerste deel bevat diepe waterplassen waar we doorheen moeten, enkele zijn erg diep, het water komt over het motordeksel van de auto. Gelukkig hebben we een snorkel. Het regenseizoen is duidelijk begonnen, hopelijk geraken we nog terug. Onderweg zien we veel wild: kudu’s, zebra’s, gazelles, springbokken, impala’s, gnoes, dik diks, immense gieren en vele vogels. In de namiddag kleurt de lucht fantastisch blauw en kondigt het naderende onweer aan. Wanneer we bij de accommodatie waar we de nacht willen doorbrengen aankomen, blijkt die sedert gisteren gesloten wegens het regenseizoen. Gelukkig zijn de managers nog aanwezig en mogen we een nachtje blijven. Morgen wacht ons een zware rit terug.

1 January 2019

Dinsdag 1/1/19 De weg van Huambo naar Lubango is geen sinecure. Een lang stuk zeer slechte offroad, en de hevige regens van afgelopen nacht geven de auto een modderbad. Dan volgt een klein stukje mooi asfalt tot, je raadt het, de putten er weer zijn.
Dinsdag 1/1/19 Tijdens mijn vele omzwervingen word ik steeds geconfronteerd met de harde realiteit van het leven, kinderen geboren in bittere armoede, straatkinderen, kinderen in gevangenissen, meisjes die zeer jong uitgehuwelijkt worden. Zo oneindig veel mensen die moeten rondkomen met minder dan een euro per dag, die niet beschikken over zuiver water en elektriciteit, die in erbarmelijke omstandigheden en hard labeur het beste van hun leven maken en toch blij, vrolijk en gastvrij zijn. We kunnen er van leren! Veel liefde en zorg voor elkaar, openstaan voor de ander en helpen waar mogelijk, dat is mijn wens voor het komende jaar! Een betere wereld voor iedereen. Gelukkig nieuwjaar!! Kus en knuffel uit Angola.

31 December 2018

Maandag 31/12/18 De rit naar Huambo (400 km) leidt ons door prachtige landschappen. Machtige rotspartijen en de hoogste pieken (2.620m) van Angola zorgen voor een spectaculair uitzicht. De hooglanden van centraal Angola waren voor de oorlog zeer vruchtbaar landbouwgebied, de strijdende partijen maakten er echter een waar mijnenveld van en restanten van kapot geschoten bruggen zijn nog veelvuldig aanwezig. Dankzij de intensieve ontmijningsprojecten kan de bevolking de landbouw hervatten. Huambo is een troosteloze stad, vele mensen wonen in kapot geschoten flatgebouwen.

30 December 2018

Zondag 30/12/18 (deel 3) Een afschuwelijke ‘weg’, wat ooit een mooie asfaltweg moet geweest zijn, leidt ons naar Calulo. 42 km echte hel, ruim 2 uren rijden. Het dorpje wordt omringd door groene heuvels, we bevinden ons op 1.050m hoogte. In Calulo is het markt, zin in een stukje vlees? Er is ook bushmeat te koop, welke dieren exact is moeilijk te achterhalen, in elk geval zijn er aapjes bij.
Zondag 30/12/18 (deel 2) Dondo is een vissersdorp aan de machtige Quanza rivier. Zondag is wasdag, de eetstalletjes beginnen reeds volk te trekken, 2 mannen willen op de foto: ze beweren militairen te zijn. Vrouwen verkopen vis (met vliegen) en vis ligt te drogen, ook een lekkernij voor de vliegen.
Zondag 30/12/18 (deel 1) Dicht bij de Kambambe dam (die we uiteraard niet mogen fotograferen) vinden we een 17de eeuws fort met binnenin de omwalling de ruïne van een kerkje: igresa de Nossa Senhora do Rosario. In de omgeving nog heel wat tanks, overal in Angola zijn de tekenen van de recente oorlog nog aanwezig.

29 December 2018

Zaterdag 29/12/2018 De Kalendula watervallen zijn de tweede grootste in Afrika, 400 m breed en 105 m hoog. De Lucala rivier werpt zich met veel gedruis van de rotsen. We rijden 100 km zuidwestelijk tot Pungo Andongo, kolossale rotsen rijzen plots op uit het verder vrij vlakke landschap. We hiken naar de top en genieten van adembenemende uitzichten. Daarna wacht ons nog een rit van 150 km naar Dondo, waarvan het eerste stuk vol putten, daarna een mooi stuk asfalt en dan plots gedaan met de weg, nog 50 km off-road via de oude piste. Net voor zonsondergang bereiken we Dondo.

28 December 2018

Vrijdag 28/12/18 Luanda verlaten is een huzarenstukje kamikaze rijden. Het verkeer beweegt zich kriskras door elkaar. Het recht van de sterkste geldt. Bovendien zou een gasmaskertje nuttig zijn! Het is onvoorstelbaar wat de taxibusjes, bussen, brommers en vrachtwagens uitstoten, het prikt in de ogen en op sommige momenten is het quasi onmogelijk ademhalen in de stinkende zwarte uitlaatgassen. Onze landrover heeft geen airco dus zijn we verplicht met de ramen open te rijden wegens de hitte. Gelukkig zijn we na een uurtje buiten het stadsgeweld. We rijden oostelijk naar Malanje. Halverwege maken we een ommetje in weelderig groene heuvels naar het gezellig dorpje Golungo Alto. De weg erheen is vreselijk bezaaid met putten, we rijden ruim een uur over 18 km. Er zijn nog veel Portugese koloniale gebouwen, spijtig genoeg wel kapot gebombardeerd tijdens de oorlog. Er zouden nog olifanten leven in het gebied maar die kregen we niet te zien. In Malanje aangekomen barst een tropisch onweer los.

27 December 2018

Donderdag 27/12/18 (deel 3) Het Portugese Fortaleza de Sao Miguel, gebouwd in 1576 om Luanda te beschermen tegen invallen van de Fransen, Spanjaarden en Nederlanders werd later een slaven depot en nog later een gevangenis. Tijdens de onafhankelijkheidsoorlog werd het opnieuw een militair fort voor het Portugese leger. Een van de gebouwen op het binnenplein is rijkelijk versierd met 18de eeuwse handgeschilderde azuleijos. Nu is er het nationaal museum van de militaire geschiedenis, vnl. de Angolese oorlog na de onafhankelijkheid, met enkele zeer aangrijpende foto’s.
Donderdag 27/12/18 (deel 2) Luanda, miljoenenstad, stad van contrasten: zeer rijk en zeer arm, oud en nieuw, 17de eeuwse kerkjes, prachtige koloniale architectuur en Portugese forten verzwolgen door wolkenkrabbers. Een bedenkelijke reputatie van een der gevaarlijkste steden ter wereld deed ons twijfelen om ons erin onder te dompelen, maar we zijn voor geen kleintje vervaard en hier zijn we dan.
Donderdag 27/12/18 (deel 1) Tussen 1450 en 1860 werden minstens 13 miljoen Angolezen als slaaf verscheept naar Rio de Janeiro. De 35 dagen op zee, vastgeketend en in erbarmelijke omstandigheden werd velen al fataal voor ze een voet aan wal zetten in Zuid-Amerika. Dit is de wrede werkelijkheid, te zien in het slavenmuseum, gehuisvest in het gebouw van Alvaro Mattoso, een van de grootste Portugese slavenhandelaars uit de 18de eeuw in Angola. In dit huis werden de slaven gevangen gehouden vooraleer ze aan boord gingen. Hij was echter een goed Christen: alle slaven werden eerst gedoopt!

26 December 2018

Woensdag 26/12/2018 Op weg naar Luanda drinken we een koffietje aan de machtige Cuanza rivier. Die ontspringt in centraal Angola om 950 km verder, hier dus, uit te monden in de Atlantische oceaan. Dit prachtige estuarium doet ons besluiten hier een dagje te blijven.

25 December 2018

Dinsdag 25/12/18 Feliz Natal!! Een heerlijk dagje kerst-luieren aan het strand.
Maandag 24/12/18 (deel 2) Een prachtig landschap met massief granieten ‘boulders’ doorkruisen we op weg naar Conda. Hier willen we overnachten maar de 2 fazenda’s (de enige accommodatie in de wijde omgeving) blijken gesloten voor de feestdagen. Spijtig, we hadden zin om hier te wandelen. We rijden verder door het Kumbira forest en over de Queve rivier. Wanneer we afdalen richting kust rijden we nogmaals over dezelfde rivier die zich dan van een rotswand naar beneden stort: de Binga watervallen. We besluiten naar Cabo Ledo door te rijden, nog een stevige rit van ruim 200 km. Net op tijd om kerstavond te vieren arriveren we.

24 December 2018

Nog enkele beelden van het mooie gebergte in de Seles en Conda regio
Maandag 24/12/2018 (deel 1) In Sumbe valt weinig te beleven, het is extreem heet en vochtig en we besluiten de bergen in te trekken. Een goede 1.000 m hoger is de temperatuur wat draaglijker. De kronkelende, en bij momenten ‘versleten’, weg naar Seles is erg mooi. De natuur is weelderig groen met prachtige baobabs. In de dorpjes poseren de jongeren graag voor een foto. Seles, met een mooi Portugees plein en kerkje heeft zwaar te leiden gehad onder de oorlog. De meest gebouwen zijn nog ruïnes. Vrouwen dragen van alles op hun hoofd en de baby op hun rug. De mannen zitten...te niksen.

23 December 2018

Zondag 23/12/18 Lobito, een stad 30 km ten noorden van Benguela straalt vergane glorie uit. We vervolgen onze weg naar Sumbe, passeren sloppenwijken en vuilnisbelten waar de mensen in krotjes leven. Het eerste stuk van de weg verloopt moeizaam, lange stukken piste en asfalt wisselen elkaar af. Het zware vrachtvervoer veroorzaakt immense stofwolken, het is blind rijden en naar adem happen. Verder wordt het rustiger, we rijden weer door weelderig groene heuvels, geflankeerd door hoge bergen. Natuurlijk ook hier diepe putten in het wegdek. De Quicombo stroomt door een mooie canyon.

22 December 2018

Zaterdag 22/12/18 (deel2) Tja, als het warm is mogen de kleren uit nietwaar? Langs de promenade kan men wel een en ander kopen, ook op de markt geen tekort aan groenten en fruit! Zuidelijk van Benguela liggen Baia Farta en Baia Azul. Baia Farta is een vissersdorp met een grote vismarkt; een levendige maar ook stinkende bedoening, overal ligt vuilnis verspreid. De vissersbootjes bieden een kleurrijk spektakel in de baai, verder zijn er heel wat visverwerkende bedrijven. Baia Azul heeft een mooi zandstrand geflankeerd door zandstenen rotsen.
Zaterdag 22/12/18 (deel 1) Benguela, een heerlijk zwoel en relaxed tropisch stadje. Palmbomen, flamboyant en acacia’s vormen een groen en rood decor voor de mooie pastelkleurige koloniale gebouwen, waarvan sommige nog op restauratie wachten. We wandelen door de brede lanen en over de vele pleinen, we komen waarachtig 2 kerstmannen tegen.

21 December 2018

Vrijdag 21/12/18 Nu we met een voorlopig herstelde wagen rijden kunnen we niet via de kustweg van Namibe naar Benguela, die bevat 100 km zware piste waar de veld koppeling voor nodig is en het risico om de cardanas volledig te breken is te groot. We rijden dus terug de bergen in naar Lubango en dan verder naar Benguela. Dit betekent 200 km extra, een rit van 600 km. Na de woestijn zijn de groene bergen een lust voor het oog. In de dorpen heerst op de markten een bedrijvigheid van jewelste. De weg, op bepaalde stukken vol putten, delen we met mens en dier. Het is uitkijken voor koeien, geiten, schapen, ezels, kippen, honden,... Het plaatselijke vervoer gebeurt in de laadbak van vrachtwagens (zien we daar iets uit België, weliswaar ondersteboven?) Hier en daar staat nog een ruïne uit het koloniale verleden. Naarmate we weer afdalen naar de kust wordt het landschap dor en uiteindelijk bereiken we Benguela. Even pootje baden in zee, de auto krijgt een nieuwe cardanas en het leven is goed!

20 December 2018

Donderdag 20/12/18 Tijdens de lange terugweg uit de woestijn horen we een vreemd geluid aan de onderkant van de landrover. We vertrouwen het niet en besluiten bij aankomst in Namibe een garage op te zoeken. Daar blijkt dat de cardanas op het punt van breken staat, er is nergens een vervangstuk voorradig en de garagist besluit het stuk voorlopig te lassen zodat we in Benguela kunnen geraken. Enkele uurtjes in een garage doorbrengen is ook een beetje reizen...

19 December 2018

Woensdag 19/12/18 Na een heerlijke nachtrust in de volstrekte stilte in de woestijn zijn we klaar om Parque nacional do Iona te verkennen. Onze gastheer van de fazenda rijdt ons voor, we verlaten de piste naar het park en trekken de woestijn in waar tracks amper te zien zijn. We rijden door granieten rotsen en steenvlaktes, de tracks gaan steil omhoog en omlaag, de veld koppeling is absoluut noodzakelijk. De prachtige Welwitschias sieren het landschap. Het zand in de droge rivierbedding van de Rucona is erg mul en het is een huzarenstukje om niet vast te geraken. De temperatuur stijgt naar 46 graden in de schaduw. Naast de rivierbedding reiken de zandduinen tot 250m hoogte. We hopen de zeldzame bergzebra te spotten, helaas zonder resultaat. Het is een fantastische maar zware tocht.

18 December 2018

Dinsdag 18/12/18 (deel 2) We trekken dieper de woestijn in en doorkruisen een majestueuze rode canyon. Ook hier doen we een wandelingetje maar de hitte maakt het moeilijk, bovendien zijn we niet 100% zeker dat hier geen landmijnen meer liggen als we van het track afgaan. De meeste mijnenvelden in Angola (er lagen er miljoenen!) zijn ondertussen geruimd of in elk geval gemarkeerd, toch vallen er nog jaarlijks een 50-tal slachtoffers door onopgemerkte landmijnen. We rijden nog een 120 km dieper de woestijn in tot de fazenda dicht bij het Parque Nacional de Iona, waar we de nacht doorbrengen. Onderweg spotten we springbokjes, struisvogels, oryxen en een slang die ligt te zonnebaden op de rotsen.
Dinsdag 18/12/18 (deel 1) De woestijn oefent een sterke aantrekkingskracht op ons uit, we rijden eerst zuidwaarts richting Tombua en trekken na 70 km oostwaarts het binnenland in. Na een eindeloze zandvlakte waar de wind vrij spel heeft bereiken we zandstenen rotsen en dan een prachtige oase: Arco oasis. Een meertje wordt geflankeerd door grillige formaties. Het is heerlijk wandelen hier maar wel snikheet.

17 December 2018

Maandag 17/12/18 Konijntjes en duiven zijn te koop langs de weg van Lubango naar Namibe. In Humpata, gesticht door de dorslandtrekkers, (Boere uit Zuid-Afrika) staat een oud kerkje van de ‘gereformeerde kerk’. Wat een staaltje van spectaculaire wegconstructie is de Serra da Leba Pass: via een reeks haarspeldbochten slingert de weg zich naar de prachtig groene vallei 1.200 m lager. Naarmate we de kust naderen wordt het landschap desolater, kurkdroge rivierbeddingen en maanlandschappen zijn het woongebied van de Mucubai etnische bevolkingsgroep. Namibe is een vissersstadje, gesticht door de Portugezen in 1840 en bevolkt door vissers uit de Algarve (Portugal) en bewoners uit Benguela. Het straalt vergane glorie uit.

16 December 2018

Zondag 16/12/18 Tundavala is een waanzinnig diepe kloof in het vulkanisch Chela massief. Het geeft een adembenemend uitzicht op een weids groen plateau. Het ravijn is 1.000 meter diep recht naar beneden. Hier werden in een nog recent verleden executies van deserteurs en rebellen uitgevoerd. We bevinden ons op 2.234 meter hoogte. De arme bevolking uit de bergdorpjes verkopen appeltjes en peren. Het contrast met de rijke Angolezen die hier op bezoek komen is torenhoog! Aan de andere kant van de stad tevens op een hoge bergtop wanen we ons even in Rio de Janeiro: een kleinere versie (30 meter hoog) van Cristo Rei kijkt uit over de stad.

15 December 2018

Zaterdag 15/12/18 (deel 2) Immigratie is geen probleem, ons paspoort met visum wordt samen met onze ogen vlot gescand en afgestempeld. De douane voor het binnenbrengen van de auto is andere koek: we hebben kopie’s nodig van alle mogelijke documenten en 3 foto’s van de auto. Hiervoor sturen ze ons terug naar Namibië want zij kunnen niet kopiëren. Uiteindelijk begrijpen ze mijn argument dat dit onmogelijk is omdat we dus het land al verlaten hebben en geven ze ons toelating om te voet Angola binnen te gaan en in volgende dorp te gaan kopiëren (bij een Chinees natuurlijk). We nemen een taxi want in die hitte kan een mens geen kilometers stappen. 2 uur later rijden we dan eindelijk Angola binnen. Al snel zien we stille getuigen van de 30 jaar durende burgeroorlog die pas in 2002 eindigde en miljoenen slachtoffers maakte: vele verroeste tanks e.a. oorlogstuig langs de kant van de weg, die overigens in goede staat is. In ons hotel in Lubango ontmoeten we bruidsmeisjes in een limousine.
Zaterdag 15/12/18 (deel1) Met spanning in de buik over wat ons te wachten staat, vertrekken we vroeg om het laatste uurtje door Namibië af te leggen. De grenspost aan Namibische zijde is blijkbaar nog niet open en het is een gedrum van jewelste aan de deur. Ik weet toch al de formulieren te bemachtigen en zo ‘stormen’ we naar de counter eens de deur stipt om 8u openzwaait. 15 minuutjes later hebben we de exit stempel in onze paspoorten. Vertrekken gaat altijd stukken vlotter dan binnenkomen. Eigenlijk moeten we ook de wagen uitschrijven bij de douane, maar dan verliezen we onze documenten (TIP en road tax) en kunnen we opnieuw betalen over enkele weken. We rijden niemandsland door en bereiken de grenspost van Angola. De spanning voor deze grensovergang blijkt niet uit de lucht gegrepen, alhoewel de douaniers en politie zeer vriendelijk zijn en ik met mijn basiskennis Portugees toch voldoende kan converseren, is het de ver doorgedreven bureaucratie die ons de das om doet.

13 December 2018

Vrijdag 14/12/18 We zijn er bijna... Ondangwa ligt op 60 km van de grens met Angola te kreunen in de hitte en wij kreunen mee. 1.993 km dwars door de Kalahari in Botswana en Namibië. Eindeloos lang en vreselijk heet, een mens moet er wat voor over hebben om Angola te bereiken. Benieuwd wat ons te wachten staat aan de grensovergang, de vele wilde verhalen op het web indachtig.

12 December 2018

Woensdag 12/12/18 De zon staat al in volle glorie te blaken aan een helblauwe hemel wanneer we om 6u onze lange rit tot halfweg in Botswana aanvatten. Eens de drukte van Pretoria voorbij rijden we door mooie landschappen westwaarts richting grens. De zeer lange rij wachtende vrachtwagens rijden we schaamteloos voorbij. De grensformaliteiten gaan vlot, na 40 minuten rijden we Botswana binnen. De volgende 800 km rijden we via de Trans-Kalahari-highway dwars door Botswana. Het is immens heet en de weg sleept zich eindeloos door de woestijn. Onze auto heeft geen airco...Na 11 uren rijden zijn we uitgekookt. We overnachten halfweg in Kang.

11 December 2018

Dinsdag 11/12/18 Oh heerlijke Afrikaanse nachten, het tsjirpen van de cicaden, het janken van de hyena’s, het gebrul van een leeuw (klinkt dat nu niet heel erg dichtbij?), ik voel me zo thuis hier, Afrika, je zit onder mijn huid. Na een heerlijke nacht organiseren we de laatste zaken aan de auto voor onze trip en genieten van een leuk samenzijn met onze Zuid-Afrikaanse vrienden Rudolf en Gerda. Morgen vertrekken we richting Angola.

10 December 2018

Maandag 10/12/18 We verplaatsen ons van Johannesburg naar een buitenwijk van Pretoria, aan onze lodge grenst een klein privé wildpark. De dag verloopt relaxed en lui, net als de leeuwen die zich te goed doen aan het zonnetje. De dag eindigt met een oorverdovend tropisch onweer.

9 December 2018

Zondag 9/12/18 Het guesthouse in Johannesburg, waar we reeds jaren vaste klant zijn, is een welkome oase van rust na een vermoeiende vlucht. Soekie en Barend zijn ondertussen vrienden geworden. We maken ons autootje vertrekkensklaar, slaan drank, waaronder 35 liter water! en nog wat droge proviand in. Heerlijke biltong ontbreekt natuurlijk niet. Als we ergens in de woestijn stranden zullen we in elk geval niet omkomen van honger en dorst.

8 December 2018

Vrijdag 8/12/18 Angola, weinig bekend, weinig bereisd, de 27 jaar durende burgeroorlog nog vers in het geheugen. We kijken ernaar uit je te leren kennen. Het visum verkrijgen was al een avontuur op zich!