Colombia · 1 Days · 3 Moments · June 2017

Colombia: Hermanos, familia y novia


30 June 2017

Op dit moment zou de sfeer in een klap omslaan. Ik realiseerde me dat ik iets verschrikkelijks moest melden. Benno, onze oude buurjongen, die al jaren aan een ongeneeslijke ziekte leed lag op het punt van sterven. Aan mij de zware taak dit over te brengen aan m'n broertjes. Ze waren er meteen kapot van. Ik werd zelf ook weer overmand door emoties die ik ook al had toen ik hem thuis gebracht zag worden in een ambulance. Iedereen verwerkt zoiets op zijn eigen manier. Jip en ik hebben samen lang gepraat over hoe Benno was, terwijl Mick ervoor koos zijn gedachten te verzetten en met Mattias, een Uruguayaanse vriend, tijd door te brengen. De emoties van dat moment zijn niet te beschrijven dus dat ga ik dan ook maar niet doen.
Nadat we het meeste wel gezegd hadden en ik even een verfrissends douche genomen had, vertrokken de drie musketiers naar het nabij gelegen Plaza de Bolivar. De wijk, La Candalaria is de mooiste van Bogota. Het kent mooie, gekleurde huisjes, een centraal plein met alleen maar prachtige gebouwen en gezellige pleintjes met eettentjes en cafeetjes. Na een rondje gelopen te hebben in die leuke wijk en een taco gegeten te hebben (dezelfde taco als ik drie jaar geleden had) liepen we weer terug naar het hostel.
Het moment dat ik het vliegtuig uitstapte in Bogota verscheen er een lach op mijn gezicht die niet weg te slaan was. Ik realiseerde me dat ik weer terug was in Zuid-Amerika en dat ik op weg was naar mijn twee geliefde broeders. Terwijl ik de laatste meters liep vanaf het busstation naar het hostel waar Mick en Jip verbleven, begon ik mijn pas automatisch te versnellen, zo blij als een kind en overmand door emoties. Het beeld dat daarna voor mij verrees heb ik al honderden keren gezien, maar nog nooit werd ik er zo gelukkig van, Mick en Jip die samen buiten aan het voetballen zijn. Van blijdschap wist ik niet of ik moest schreeuwen, fluiten of gewoon stil moest zijn. Ik ging voor een mengelmoes, de stilte die ik eerst liet vallen maakte plaats voor fluiten en geschreeuw. De omhelzingen daarna voelde onwijs goed. Even ongemakkelijk tegenover elkaar staan alvorens we begonnen te lachen en we in het hostel elkaar op de hoogte brachten van alle laatste ontwikkelingen en avonturen. Prachtig!