Vietnam · 16 Days · 26 Moments · June 2017

Nicky's adventure in Vietnam


1 July 2017

Na meer dan twee mooie weken Vietnam is er helaas een einde gekomen aan onze reis in dit mooie land. Morgen vliegen we namelijk naar buurland Cambodja voor een trip van ruim 3 weken. We kunnen beiden terug kijken op een mooie eerste deel van de reis. Met veel highlights. Nu al teveel om op te noemen. Dat komt niet omdat we niet kunnen kiezen maar omdat Vietnam ons heel veel te bieden had. Ook zullen we de mooie herinneringen vanuit de Vietnamese cultuur bij ons dragen. Ik kon me geen betere setting bedenken voor onze afsluiting van Vietnam: streetfood en bier. I am a lucky girl!
Altijd als mijn ouders van de markt komen met hun scootertje ben ik elke keer weer verbaasd. Hoe is het mogelijk denk ik dan. Niet om het gewicht van die twee Javaanse mensjes. Nee, dat hun scootertje elke keer weer al die kilo's fruit en groenten mee kan vervoeren. En als het tegenzit moet m'n vader soms ook met een 10 kg zak potgrond tussen z'n benen naar huis rijden. Als kind van Eline en Rudie maak ik er zelf ook een sport van hoor om zoveel mogelijk aan m'n fiets te hangen... Na twee weken Vietnam weet ik eindelijk waar wij het vandaan hebben. HET ZIT IN ONZE ASIAN GENEN. Niks is hier te gek. 4 zakken rijst mee op de scooter? Tuurlijk! Of 20 stuks 12packs Heineken? Tuurlijk! Om al die toekomstige kilo's fruit en groenten beter te vervoeren heb ik een paar foto's weten te maken ter inspiratie voor mijn ouders :).

28 June 2017

Beef stoofpotje - Muis
De volgende foodstops waren wederom specialiteiten uit Can Tho: een speciale pork muffin, beef en aubergine uit een pannetje en... MUIS. Ja jongens, de girl heeft muis gegeten. En tot m'n verbazing was het echt bong. Het was mals, zacht en krokant. Nu hopen dat m'n maag doodnormaal zal reageren op dit stukkie vlees, alsof het kip is. Tot slot hadden we als toetje een soort wafel met rijst, bonen en kokosnoot. Al met al was de Can Tho foodtour geslaagd! De tourguide, zijn verhalen en de gerechten waren allemaal top. De gerechten werden gemaakt door families met een geheim familie recept. Deze families hebben ook een limit per dag dus op=op. Na de foodtour en wat bieries vonden we het een goed idee om ons mandje op te zoeken want morgen wacht ons weer een rit naar de volgende plek: My Tho.
Na de prachtige boottour was het tijd voor tour part II. Een foodtour in Can Tho (zo heet de place to be in Mekong Delta). We moesten om 18.30 uur verzamelen en ontmoetten onze tourguide: Dwight (z'n echte naam was iets van Duai). Door het laagseizoen waren we de enige deelnemers van de foodtour, chillll. Tijdens deze foodtour nam Dwight ons mee naar 4 verschillende eet plekken. Zo krijg je de local life mee. Eet je een keer wat anders dan Pho en lemon grass en krijg je ook veel verhalen mee van een local zelf. Op de vraag of er iemand vegetarisch was en ik dus zei nee ik eet alleen geen varkensvlees. Antwoordde Dwight dus dat dat in andere woorden ook vegetarisch is. Ja, Vietnamezen zijn dol op varkensvlees. Onze eerste stop was bij een familie restaurant waar we zelf springrolls gingen maken. Met als specialiteit: grilled pork. Voor mij dus de vega versie. De springrolls waren heerlijk maar vooral de uitleg en het verhaal maakten het compleet.
De floating market was indrukwekkend. Allemaal unieke en grote boten waar de mensen fruit/aardappelen/uien enz. verkochten. Doordat wij heel fancy pancy een prive boot hadden konden we tussen de market heen varen. En liet Thom ons ook de prachtige smalle kanalen zien van de Mekong Delta. Echt adembenemd mooi. Ik leunde achterover, plaatste me benen met sandalen over de rand van de boot en ik genoot. Stiekem had ik wel de hele tijd de pokoe van Broederliefde in m'n hoofd: want we komen uit de jungle, we komen uit de jungle... Wat ik wel pijnlijk vond was het feit dat de locals echt niet beseffen in wat voor een gebied zij wonen. Zo mooi en zo puur. En toch gooien ze al hun afval (en vooral plastic) in de rivier. Ja, echt heartbreaking voor Mrs. Tofu. In onze hele reis ben ik nog geen enkele Dutchie tegengekomen. Maar vandaag zagen we er eindelijk een. En wie: MILJUSCHKA VAN 24KITCHEN. Ja, als 24kitchen fan is dat echt tof om een van je helden tegen te komen in de fucking Mekong Delta.

27 June 2017

Vandaag vertrokken we vanaf HCM naar Can Tho in de Mekong Delta. Dit is echt een must see voor reizigers in Vietnam. Vanwege het originele Vietnamese leven en de prachtige rivier. Ik denk dat onze taxi chauffeur Surinaamse genen had want hij nam lekker z'n tijd voor de trip. We deden zo'n ongeveer 4 uur voor een stuk van 190 km... Anyway na een lange rit hadden we eindelijk onze bestemming bereikt. Wat je echt niet mag missen is een boottour langs de floating market in de Mekong Delta. Deze hadden we dan ook gelijk geboekt voor de volgende dag. De volgende ochtend om 07.00 uur stonden we met kleine oogjes bij de pier. En daar stond onze held van de dag: Thom (om het even makkelijk te maken). De vrolijkste tourgide van de Mekong Delta! We werden ontvangen met een heerlijk ontbijtje en een prachtige boot waarin we de komende 3 uur zouden chillen en genieten. Allereerst vaarden we door de mooie rivier en genoten van ons ontbijt, het uitzicht, de zon en het briesje door onze haren.

26 June 2017

Street Food Market in Saigon
Na de interessante geschiedenis van Vietnam was het tijd voor sightseeing en de stad zelf. Tijdens het zoeken naar avondeten kwamen we de Street Food Market tegen. Wauw wauw en nog eens wauw. Echt een walhalla voor foodies (aka Nicky en Mitch). Woonde ik hier maar naast... Of hadden ze al dit lekkers maar in Hoogvliet. Er was echt zoveel keuze. Van springrolls tot aan mini Vietnamese pancakes en van smoothies tot aan noodles. We werden gewoon verwend door al die verschillende gerechten. Ik ben blij dat ik hier volgende week nog een keer naar toe ga (ivm vliegen naar Cambodja) want ik wil graag nog meer proeven! We kozen voor de overheerlijke buns met krokante kip, papaya salade en een struisvogel spies. Jeeetje, wat was dit genieten. De market had een hele gezellige vibe met hippe muziek en gezellige mensen. Geen opdringerigheid. Gewoon chillen, eten, drinken en genieten. Precies waar ik allemaal voor leef.
Vandaag was het tijd voor verkenningstocht deel II. We gingen richting de Cu Chi tunnels. Nadat we werden opgepikt door onze tourguide: Slim Jim (SJ), nam hij ons direct mee in het verhaal van Vietnam. Gister kregen we het verhaal mee vanuit de kant van Noord-Vietnam en vandaag dus vanuit het Zuid-Vietnamese perspectief van SJ. "A story from my experience and not from the books". Ja, hij heeft vroeger tegen Noord-Vietnam gevochten samen met de Amerikanen. We waren nog niet aangekomen bij de tunnels en ik had al meer geleerd van SJ dan van meneer Stoep tijdens de geschiedenis les. Wat wist SJ veel en wat kon hij duidelijk en interessant vertellen. Wauw! Bij elk onderdeel bij de Cu Chi tunnels had SJ elke keer een interessant verhaal met natuurlijk zijn eigen Zuid-Vietnamese visie. Want een ding was ons wel duidelijk: SJ heeft een hekel aan Noord-Vietnam en de verdeling tussen Noord en Zuid leeft nog steeds. Hierdoor begrepen we nog beter de cultuur en normen en waarden van Vietnam.

25 June 2017

Tot onze verbazing konden we toch mee met de vlucht van 21.45 uur (die ook weer vertraagd was naar 22.45 uur) maar alles beter dan nog in Da Lat blijven. En dus kwamen we om 01.00 uur aan in Ho Chi Minh City. Onze eerste indruk was vooral: veel hoge gebouwen. Hier staat de stad ook bekend om. Vooral omdat deze stad veel Amerikaanse invloeden heeft gehad doordat de Amerikaanse militairen in deze stad verbleven. Vandaag zijn we de stad ingedoken voor een verkenningstocht. Hoogtepunt van de dag was het War Remnants Museum. Er werden indrukwekkende beelden en overgebleven materiaal tentoongesteld. Dit werd vooral tentoongesteld vanuit het perspectief van Noord-Vietnam. Op zo'n moment relativeer je en besef je wat voor een goed leven je hebt... Deze dag had behoorlijk wat impact op ons. Na zo'n bezoek aan dit bijzondere museum begrijp je de cultuur en normen en waarden van de Vietnamezen ook een stuk beter.

24 June 2017

En dus vandaag, 24 juni, was het eindelijk zover: we verlaten Da Lat en vliegen naar Ho Chi Minh City. Aangezien het vandaag weer regende in Da Lat vulden we onze dag met chillings in diverse barretjes en koffie tentjes. Rond 16.30 uur hadden we wel genoeg smoothie's, chocomel en thee gedronken en vertrokken we richting de airport waar we om 19.35 uur zouden vliegen. Komen we aan op de airport, staat onze hele vlucht niet op het bord. Dus wij vragen aan de service balie. VLOOG ONZE VLUCHT 12 UUR EERDER. Ja, dat dus. Zonder een mail of sms van het maatschappij waar we geboekt hadden. Enige optie is nu 9 uur wachten en de vlucht van 03.00 uur nemen. Erg vervelend. Vooral omdat we Da Lat best wel zat zijn. Dit is de ultieme "survive-DaLat-test" denk ik. Gelukkig is 9 uur easy voor mij. Ik heb bijna een jaar lang thesis vertraging gehad. Dus wat is nou 9 uur?

23 June 2017

Een medisch dingetje wat je vaak hoort van andere reizigers: je ziek voelen van het eten. Mitch en ik willen altijd de meest bijzondere gerechten van de kaart en zo peper mogelijk eten. De mensen die Mitch kennen weten wanneer hij het lekkerst eet: als het zweet van z'n gezicht druipt en hij zo rood is als een kreeft. Vandaag ging het helaas mis bij ons. De WC hadden we allebei nog nooit zo vaak begroet in zo'n korte tijd in ons leven. Zelf hebben we geen idee waar het aan kan liggen. Maar we weten ook helaas niet wat er in de keuken gebeurd. Los van de d-i-a-r-r-e-e had ik zelf ook hele heftige buikkrampen. Echt meiden, ongesteld zijn is piece of cake vergeleken met deze pijn. Dus nu spelen we een beetje op safe en eten we mainstream food. Het is even niet anders. Deze pijn is namelijk echt geen pretje. Ik wenste gewoon letterlijk dat ik in m'n eigen nest lag en me ouders me groentesoep en thee met honing kwamen brengen. Vanaf nu dus even geen peper en opletten met wat we eten!
Nadat we hadden genoten van het mooie uitzicht naar beneden in de cable car gingen we beneden een hapje eten. Aangezien de scooter nog boven stond moesten we ook weer terug naar boven. Regent het dus weer kneiterhard. Na een uur wachten werd het niet minder. Dus besloten we om maar gewoon naar boven te gaan in een volledig beslagen cabine... Gelukkig had ik de heenweg al wat foto's gemaakt. Eenmaal bij de scooters aangekomen gingen we heel avontuurlijk met regenjassen en poncho's op de scooter terug naar ons hotel. We gaan het er maar niet over hebben hoe de terug rit verliep. Maar met een hoop U-turns, getoeter en handgebaren waren we drijfnat aangekomen in ons hotel. Ik weet serieus bijna zeker dat ik nog nooit ergens zo doorweekt ben aangekomen. Ook niet in al die 6 jaren heen en weer fietsen/scooteren naar de middelbare school...
Nu we toch bezig zijn in de natuur konden we ook de cable car in Da Lat niet aan ons voorbij laten gaan. Weer zo Vietnamees als we ons voelden hadden we een scooter gehuurd, maps.me aangezet en hup naar de cable car. Aangezien ik weer zo slim was (not) om de fietsroute aan te zetten kwamen we langs bizarre wegen. Paden waarvan zelfs de lokale bevolking niet eens weet dat die paden bestaan. En daar gingen we hophop doorheen met de scooter. Een helling naar beneden had denk ik serieus een helling percentage van 80%. Eind goed al goed, we hadden de cable car bereikt. WAT.EEN.UITZICHT.

20 June 2017

Een andere activiteit waar Da Lat bekend om staat is de: Late Night Market. Een gemengde markt van nieuwe spullen, tweedehands spullen, eten en drinken. Ik vind de markt bij Afrikaanderplein al vreselijk. Rollende buggy's over je tenen, gillende marktmannen in je oren, overal manderijn schillen op de grond. Maar deze markt... wooww. Het leek wel een plek met duizenden Vietnamese mieren. Dit was markt Afrikaanderplein 2.0. Zoveel Gucci tassen, Aike (ja Aike) schoenen, springrolls en banh mi's plus zo ongeveer paar duzu Vietnamezen: CHAOS! Los hiervan was het een gezellige markt, ze waren niet opdringerig en het eten was lekker. Ook heb ik zelfs kunnen shoppen want ik kan al die kleren meegeven aan Vincent die volgende week weer naar NL vertrekt. Maar, ik zal voortaan niks meer zeggen over de markt bij Afrikaanderplein... Ook niet onbelangrijk maar ik kan zeggen dat ik mijn eerste echte goede nacht heb gehad sinds vorige week woensdag! (Ja, me ogen hangen echt bijna op me knieën...)
Elephant Waterfall Da Lat
Da Lat staat ook bekend om haar mooie watervallen. Zo Vietnamees als we ons al voelen huurden we vandaag een scooter, zetten we maps.me aan op onze telefoon en op naar de watervallen. Na een paar verkeerde navigatie aanwijzingen van mevrouw Somohardjo kwamen we na 3 kwartier aan bij de Elephant Waterfalls. Het enige wat ik kon zeggen (op een "auw" na want ik had echt een keiharde reet na 3 kwartier scooteren) was WOW. De paden naar de waterval zijn amper aangepast voor toeristen en in natuurlijke staat gebleven. Dit betekende: thank god voor me wandelschoenen van marktplaats! Het waren namelijk echt gladde rotsen met soms een speling van een halve meter. Ik voelde me vandaag echt blessed dat ik deze (sommige echt damn moeilijke) paden mocht bewandelen en uiteindelijk onderaan uitkwam bij de Elephant Waterfall. Aangezien ik het Valckensteijnse bos in Poortugaal al mooi vind... ging mijn natuur hartje vandaag echt tekeer. Wat een prachtige waterval en wat is de natuur toch mooi!

19 June 2017

Na 3 dagen Vietnam, 4 vliegtuigen, 1 trein, 1 bus en 3 plekken verder zijn we eindelijk op een plek aangekomen waar we een paar dagen blijven: Da Lat. Hier bouwden de Fransen vroeger hun vakantie villa's omdat Da Lat hoog in de bergen ligt en de temperatuur rond de 24 graden is. Een aangename temperatuur! Geboren in Zuid en opgegroeid in semi ghetto HVT ben ik natuurlijk wel wat gewend. Maar ik kan niet ontkennen dat dit soort grote Aziatische steden me een lichtelijke cultuur shock bezorgen. Maar na een paar dagen wandel ik net zo relaxed op een van de drukste wegen in Da Lat op me dooie gemakkie tussen alle honderden scooters en auto's. Het Hofplein kruispunt in Rotterdam is er niks bij... Zo af en toe schrik ik me wel de pleures. Toeteren in NL betekent namelijk (vaak): let op idioot! Of pleur op en ga naar de rechterbaan! In Vietnam betekent het dus rustig: joee ik rij achter je! Of halloo ik kom eraan vanaf de rechterkant. Ja dat dus. Even omschakelen...
Voor onze volgende stop: Da Lat, blijven we eerst een nachtje in Nha Trang omdat dit beter uitkomt met de volgende overstap met de bus. Nha Trang staat bekend als beroemde vakantieplaats voor Russen. Een soort van het nieuwe Turkije. Erg denderend was deze plaats dus ook niet omdat het net klein-Rusland was. Alle menukaarten waren zowel Engels als Russisch. Er werd in elk Pho restaurant pizza, spaghetti en steak verkocht en op straat zagen we zelfs Russische borden. Desondanks viel het "Rus gehalte" mee. Na een paar drankjes in een gezellige bar wilde Nicky zoals gewoonlijk na een biertje wat te eten. Natuurlijk eet je in Vietnam geen kapsa van Jaffa of br. kipkerrie van Mini na het stappen maar een banh. Zoveel liefde en ingrediënten in deze banh voor slechts €1.20. Ik hoef verder niet te omschrijven hoe boeng dit broodje was. Zie foto...

18 June 2017

Dit had misschien ook te maken met het feit dat onze bedden in het hotel net zo hard waren als gemiddeld laminaat. Het hotel personeel het een goed idee vond om zondag 07.30 uur alle bedden op de bovenste verdieping te verschuiven. Wat dus enorm veel geluid veroorzaakte. M'n drummende buurjongen is er letterlijk niks bij. Plus naast het hotel zijn ze bezig met het bouwen van een resort. En dus gingen de bouwvakkers al om 08.00 uur heien. Onze conclusie: bye Quy Nhon. Aangezien ik al sinds ongeveer donderdag 15 juni 06.00 wakker was (adrenaline door en voor mijn defense) was het enige waar ik aan dacht: let op je tas, je waardevolle spullen en vooral op jezelf. Ik was echt niet scherp en zo moe dat ik dus geen foto's heb gemaakt van de stad. Ja, again. Nicky de foto verslaafde heeft weer geen foto's gemaakt.

17 June 2017

De stad Quy Nhon was zelf niet heel indrukwekkend. De stad wordt vooral geprezen om de mooie stranden en het non-toerisme. Aangezien er vooral veel lokale marktjes waren met allerlei groenten en fruit, winkeltjes gericht op de lokale bevolking en niet heel uitnodigende veel eet- en drink gelegenheden ben je hier snel uitgekeken. Mijn eerste ontmoeting met Vietnamees eten was gelijk goed: springrolls met groenten en een gefrituurde pannenkoek met beef/shrimps. Aangezien het zo'n chaotisch tentje was en ik zo'n zin had om het op te eten heb ik er geen foto van gemaakt. Ja, Nicky de foto verslaafde die is vergeten om een foto te maken van haar eten... Can you imagine? Maar helaas echt waar. Ik weet ook niet hoe het gerecht heet dus ik kan ook niet een foto van Google toevoegen. Los van deze te boenge springrolls experience vonden we Quy Nhon verder niet bijzonder.
Na meer dan 30 uur reizen, vele Chinezen en Vietnamezen verder. Was het zaterdag 17 juni 16.10 uur lokale tijd eindelijk zo ver: ik zette mijn eerste stappen in Quy Nhon. De bedoeling was dat ik moederziel alleen met mijn backpack van 14kg plus handbagage de taxi moest nemen naar mijn knappe vent en Vin. Zie ik tot mijn verbazing twee niet-Vietnamese jongens met blond en bruin haar bij de airport staan: MITCH & VIN! In gedachte wilde ik natuurlijk heel romantisch Mitch bespringen maar met m'n backpack plus handbag bleef het bij een bescheiden kroel. Eerste indruk van Quy Nhon en Vietnam: chaotisch en druk. Maar deze indruk zal ik ongetwijfeld van meer steden hebben in Azië. Of het kan ook te maken hebben met mijn eerste Vietnameze taxi rit waarbij meneer de taxi chauffeur zijn claxon gebruikte als beatbox om te laten merken aan het verkeer dat hij er was. Volgens Mitch en Vin is dit normaal, maar bracht hij wel het gemiddelde claxon gehalte omhoog.
Tijdens het wachten voor mijn volgende overstap in China leek het me een fantastisch idee om een dutje te doen. Ik had mijn rugzak op slot gezet en een heerlijk slaapplekje gecreërd. In de veronderstelling dat de tijdzone in China ook +5 uur was ten opzichte van Nederland. Dacht ik dus dat het 07.00 uur was. Ik moest 08.30 boarden dus zette ik mijn wekker om 08.00 uur. Iets in mij zei, Nick check ff de tijd op een klok voor de zekerheid. WAS HET 08.00 UUR! Is de tijdzone in China blijkbaar +6 uur. Dus moest ik goodbye zeggen tegen mijn slaapplekje maar vooral heel erg blij zijn met dat ene in mij wat zei dat ik de lokale Chinese tijd moest controleren. Anders had ik twee vluchten gemist en kwam ik helemaal ergens volgende week aan in Vietnam...

16 June 2017

En dus zat ik ineens 30 rijen meer naar voren met twee lege plekken naast me. In een geupgrade klasse met zoveel beenruimte dat ik mijn oh zo lange benen helemaal naar voren kon strekken. Winning! Je zou denken dat ik gelijk in slaap zou vallen na zo weinig slaap. Aangezien de visite gister ook pas 02.15 uur vertrok. Dit zat er helaas dus niet in. 4 films gekeken en maar een uurtje geslapen. En precies toen, werd de lunch uitgedeeld. De volgende keer hang ik serieus een bordje om m'n nek met: wake me up when it is time to eat. Gelukkig is m'n tweede naam bontot (Javaans voor lunchpakket) en had ik een hele bak met homemade saucijzen- en worstenbroodjes bij me + 15 havermout repen.
Na vele uren in de ub en vele koffie's verder was het moment eindelijk daar. Op donderdag 15 juni 12.55 uur mocht ik eindelijk, zo trots als een fucking pauw, mijn MsC in Marketing diploma in ontvangst nemen! Dus ook eindelijk het moment om te beginnen aan mijn backpackreis. Ik zou Nicky niet zijn als ik linea recta zou vertrekken. Dat deed ik dus ook. Nog geen 24 uur na mijn defense zat ik al in het vliegtuig op weg naar Parijs voor mijn eerste overstap. Na 1 uur vliegen en 3 uur wachten tot mijn vlucht naar Ghuangzuo in China zat ik daar dan eindelijk: in me uppie ready voor een groot avontuur. Ik zou ook Nicky niet zijn als ik van te voren reviews ging lezen over China Southern Airlines... Geen goede reviews. Maar tot mijn verbazing was deze vlucht top! Dit had ik van te voren niet gedacht toen ik erachter kwam dat ik 12 uur naast een stinkende grumpy vrouw zou zitten die me continu met haar elleboog stootte... Godzijdank wilde uitgerekend haar vriendin wisselen van plek met mij.