Belgium, Canada · 28 Days · 50 Moments · June 2018

Inspired by Canada


5 July 2018

We rijden naar Calgary, en dan er gewoon voorbij. 120 km lang gaan we over kaarsrechte banen door de velden. Dan duikt de weg dramatisch naar beneden, de badlands in. We zijn aangekomen in Drumheller, het kloppend hard van de paleontologie. En als onze omgeving plots doet denken aan westernfilms dan is dat waarschijnlijk omdat tientallen westerns ook echt in deze badlands zijn opgenomen.

4 July 2018

Onze laatste dag in banff sluiten we vroeg af. Het is namelijk ook onze laatste volledige vakantiedag in Canada. Donderdag rijden we nog naar Calgary en vrijdagochtend al moeten we op de luchthaven zijn voor onze vlucht terug naar huis. Onze woensdagavond, die gebruiken we dus om onze hotelkamer voor enkele uren in een slagveld om te toveren terwijl we onze koffers pakken. Hoe heeft dit alles ooit in die koffers gepast? En euh... waar blijven al die souvenirs nu plots vandaan komen? Zo veel hadden we er echt niet gekocht, toch?
Banff is druk. Zelfs op een regenachtige dag kan het drummen en zoeken achter parkeerplek zijn. En nu op onze laatste dag is het fantastisch weer en dus is het over de koppen lopen. Het wandelpad naar onze waterval is drukker dan een winkelstraat tijdens de solden en we moeten langer aanschuiven voor een foto dan bij Niagara falls. Na de waterval nemen we de gondola naar de top van sulphur mountain. De Rocky mountains strekken zo ver als het oog kan zien. En dat kleine scharminkel van een berg dat jullie naast het stadje banff kunnen zien is het bergje dat we twee dagen geleden beklommen.

3 July 2018

Dag twee in banff: het regent. Wij wandelen er weeral gewoon door. We volgen zelfs een tijd lang de sporen van een berggeit (dat het een berggeit is leren we pas achteraf) in de verkeerde richting (leren we ook pas achteraf). Op de uren dat het het hardst gaat regenen zoeken we de souvenirwinkels op. We komen bedrogen uit: het blijft dan droog. En pas op de avond van onze tweede dag, als het eindelijk volledig opklaart en we voor de eerste keer verder dan 1 berg kunnen kijken merken we hoe mooi het hier is.

2 July 2018

We bekijken het weerbericht voor onze drie dagen banff. Regen, regen en nog eens regen. De tweede dag lopen de temperaturen zelfs op tot een gezellig warme 7 graden. En dan te weten dat er in België en Montreal een hittegolf is. We duffelen ons in tot we Michelin mannetjes zijn en trekken tunnel mountain op. "It's either sweat of get wet" meld een andere wandelaar ons laconiek als hij de berg af komt terwijl wij omhoog puffen. Maar we hebben wel geluk. Als we boven aankomen trekt de hemel net even open en krijgen we zicht op de hele vallei (foto's later). Ons geluk blijft aanhouden zelfs: pas als we terug in de wagen zitten gaan de hemelsluizen goed open. Naar het museum van de bron waar alle nationale parken van Canada begonnen dan maar. De dag sluiten we af met geploeter door de modder. Het pad dat we gekozen hebben wordt namelijk gefrequenteerd door paarden. Na de hevige regenval schiet er dan ook niet echt veel pad meer over.

1 July 2018

We hebben geen keuken in banff dus voor onze laatste paar dagen in Canada leven we ons nog eens uit op restaurant: van poutine over pizza met bison naar vegan.
Twee dagen ervoor deden we een hele dag over vijftig kilometer van de icefield parkway. Nu stonden ons de overige 180km te wachten. Het wordt een bijna onmogelijke opdracht, en een dag om nooit meer te vergeten. We zien vergezichten zoals we ze nog nooit eerder zagen, we staan op een glazen walkway honderden meters boven een afgrond, we wandelen rond op een gletsjer, we zien de drie bekendste meren van de Canadese rockies (voor één ervan moeten we een halfuur aanschuiven gewoon voor een plaatsje op de parking), ... En daarna moeten we nog eens 60km verder zijn voor ons hotel. We checken in om 10u 's avonds. En dan rijden we nog eens 25 km gewoon om avondeten te hebben. Het laatheidsrecord van de vorige dag verbreken we probleemloos.

30 June 2018

We gingen het rustig aandoen op onze laatste dag in Jasper want de volgende dag hadden we een lange tocht voor de boeg. Dat rustig aan doen ging goed: een plonsje in de hot springs. De dag kort houden iets minder. We wouden nog enkele meren fotograferen bij zonsondergang en daarna moesten we uiteraard ook nog alles opruimen en inpakken. Het werd na middernacht. Kwam ook nog aan bod: 3 meren, een eiland, een oude mijn, een rendier, vijf herten en een hele kudde berggeiten.

29 June 2018

Onze tweede dag in Jasper zijn we redelijk snel uitgeteld. We beperken ons dus tot slechts een heel klein stukje van de icefield parkway: drie rendieren (een groepje), twee beren (elk apart), raften (gletsjerwater, 2 graden), vijf meren (elk een andere kleur) en een waterval (een van de grootste in de rockies).

28 June 2018

Na de canyon de meren langs de maligne: medicine lake, moose lake en maligne lake. We houden onze ogen open in de hoop een eland te spotten (de regio zou er gekend voor zijn), maar blijkbaar hebben de zwarte beer en het rendier dat we op de rit hiernaartoe zagen ons geluk een beetje opgebruikt. Iedereen spuit hier trouwens duchtig muggenspray in het rond. Wijzelf vinden dat er amper muggen zijn. De mensen hier zijn duidelijk niet eerst langs algonquin gepasseerd.
Het mag dan niet de grand canyon zijn, maligne canyon is wel de grootste canyon van de Canadese rockies. We wandelen langs de canyonrand, op bruggen over de canyon en beneden langs het water. Om terug te keren besluiten we "gewoon" het bovenste pad te nemen. Dat pad gaat echter recht omhoog en onze wandeling wordt al snel een echte klim. Het uitzicht is het allemaal waard.
Onze eerste volledige dag in Jasper hebben we fantastische wandelingen gedaan. Maar eerst toch even dit laten zien.

27 June 2018

We zijn nog maar amper aangekomen in Jasper of we trekken er al opnieuw op uit: Lake Edith en Annette bij zonsondergang. Het is zo prachtig dat we even de tijd uit het oog verliezen. We eten ons avondeten om 10u. Dan nog de volgende dagen inplannen. Voor de eerste keer liggen we pas na middernacht in ons bed.
De derde dag. We hebben de sea to Sky highway verlaten dus de landschappen waar we door rijden zijn maar saai. (Of misschien zijn we na bijna drie weken Canada gewoon rotverwend.) De besneeuwde bergtoppen van onze bestemming in de verte komen wel steeds dichter. En dan helemaal uit het niets: mount Robson! We rijden recht op de 4000 meter hoge reus af. Kort erna zijn we omring door besneeuwde bergtoppen en gletsjermeren. Voor de verandering stoppen we weeral eens bij een aantal watervallen. Oh, en we passeerden ook op nog geen 10 meter van een hert. (Sorry, geen foto's. Je zal ons op ons woord moeten geloven.)

26 June 2018

Op de tweede dag van onze rit naar Jasper kronkelen we door de bergen, meanderen we door de groene velden, volgen we een gigantische canyon, de verscheidenheid aan landschappen die we doorkruisen is onbeschrijfelijk. Onderweg stoppen we in het Frans aandoende skidorp Whistler, het cowboystadje Penderton, en nemen foto's langs enkele helderblauwe meren. De rit van amper 400 kilometer duurt alleen iets langer dan verwacht. We zien dan ook de zon ondergaan voor we in ons motel toekomen.

25 June 2018

We vertrekken vroeg voor onze driedaagse rit naar Jasper want we willen de ferry van kwart na elf halen. Het wordt saai en lang wachten want we zijn al aan de ferry om halftien maar kunnen pas mee met de boot van kwart na een. Daarna zitten we ook nog eens twee uur op de ferry zelf. Onze dag begint eindelijk echt op halfvier in de namiddag. We rijden de sea to Sky highway op en neme onderweg nog even de gondola om te genieten van de besneeuwde bergtoppen. Maar op het einde blijft het toch een dag waar we wegens het lange wachten veel te weinig gedaan hebben.

24 June 2018

Onze enige volledige dag in Campbell river worden we door- en doornat. Het regent, het giet, het water komt met bakken uit de lucht, en dat de hele dag lang. Wij trekken er gewoon weer op uit. Voor de verandering nog eens een waterval: elk falls deze keer. Significant groter als die van de dag ervoor (maar nog steeds maar een baby-waterval indien je vergelijkt met Niagara.) Daarna even over huis voor droge kleren en weer weg voor meer whale watching. Met het slechte weer is het eerst niet zeker of het wel door zal gaan. "It's going to be absolutely miserable out there" en "the rain is going to make it feel like your face is being sandblasted" zijn enkele leuke quotes die we meekrijgen van onze gids. Maar een (verdacht uitgebreide) safety briefing later zijn we dan toch weg. Vier uur later zijn we helemaal verkleumd weer terug. Ons speciaal pak en alle lagen kleding eronder zijn doorweekt. Maar de orcas, die kwamen wel even tot enkele meters van onze boot.

23 June 2018

Na cathedral grove bezoeken we slechts enkele kilometers verderop little qualicum falls. Enkele uren later, na het inchecken in ons motel, rijden we door naar strathcona provincial park voor een laatste kleine wandeling. Het wordt uiteindelijk meer dan uur rijden enkele rit voor een wandelingetje van amper een kwartier. Maar de uitzichten als we de berg op rijden alleen al zijn de rit meer dan waard. En aan het einde van ons wandelingetje... nog een waterval. We sluiten onze dag af met een bezoek aan de lokale Walmart (gewoon omdat het kan) en de seawalk van Campbell river bij zonsondergang.
Cathedral grove is het eerste provinciale park dat we aandoen. De bomen in dit regenwoud zijn tot 800 jaar oud. Het is een van de eerste plaatsen waar we de tijd en de ruimte hebben om op foto te tonen hoe groot dat soort bomen wel niet zijn. En het zag er zo mischien niet uit, maar de bomen van onze kajaktocht in Tofino waren nog vele malen groter dan deze bomen hier.
Van Tofino rijden we door naar Campbell River. Opnieuw door de tsunami hazard zone, opnieuw door 80km niemandsland, opnieuw langs onze snelweg waar we 120 mogen rijden. We hebben alle tijd van de wereld dus doen we onderweg een nog steeds operationeel zijnd 19de eeuws treinstation (inclusief stoomtrein) aan en wel drie provinciale parken. (De parken zijn zo prachtig dat ze een aparte post verdienen.) We komen ook voor de eerste keer een bordje tegen dat waarschuwde voor overstekende rendieren. En de grote roofvogels zijn zo talrijk aanwezig dat we er soms tot 4 tegelijk zien. Er is er zelfs 1 bij die heel even recht op onze voorruit afvliegt.

22 June 2018

In Tofino gaan we met de kayak de zee op richting "as far out as you can go" eiland. Op weg komen we zo dicht in de buurt van zeesterren, krabben en zeekomkommers dat we ze kunnen aanraken. In de verte ook een zeeleeuw of twee. Alleen de eenzame otter hebben we net gemist. Op het eiland een van de oudste en ongereptste regenwouden van BC. We komen onder andere bomen tegen van 2000 en 1500 jaar oud. Foto's hebben we bijna niet. We wouden onze camera niet kwijt aan de zee en het was iets te regenachtig. (Naar Tofino maatstaven ging dit door voor goed weer volgens onze gids).

21 June 2018

Tofino is het stadje aan het einde van de snelweg, en dat zullen we geweten hebben. Volgend motel over 100km, volgend tankstation over 80km, zo waarschuwen de borden langs de weg ons. Langzaam maakt de zon ook plaats voor wolken en mist. Highway 4 kronkelt steeds verder door de bergen. Het wordt het mooiste stuk snelweg dat we tot nu toe hebben gereden. Maar een speciaal plaatsje in ons hart krijgt toch dat ene kleine stukje snelweg vlak voor highway 4. Voor de eerste keer mogen we 120 rijden in plaats van de gebruikelijke 90 of 100. De Canadezen zijn dit soort waanzinnig hoge snelheden duidelijk niet gewoon.
Van onze planning voor Victoria mag er dan niet al te veel meer overschieten, dat laten we niet aan ons hart komen. We maken nog een korte avondwandeling door de oude hoofdstad van BC, 's ochtends stoppen we nog snel bij craigdarroch Castle, en dan zijn we al weer weg richting Tofino.

20 June 2018

Onze whale watching tour halen we nog net. We worden in een speciaal pak gehesen en weg zijn we. We hadden een beetje twijfels over hoe wild zo een zodiak wel niet zou zijn, maar uiteindelijk is de golfslag zo rustgevend dat ik er bij in slaap val. Na een halfuurtje varen krijgen we waarvoor we gekomen zijn: orcas, arenden, orcas, zeehonden, orcas, ... . Hebben we al vermeld dat we orcas zagen? Op de weg terug steekt de wind op. De zee wordt wild, onze zodiac springt over de golven, we worden kleddernat en zien geen hand voor ogen meer. Maar het was het helemaal waard.
Onze wekker loopt extra vroeg af want we willen de ferry van 10u naar Vancouver island halen. Die plannen lopen uiteraard onmiddelijk de mist in zodra we de file in rijden. De ferry van 11u dan maar. Het uitzicht vanop de boot is onbeschrijfelijk mooi. De foto's kunnen het weeral geen eer aandoen. Net van de ferry af en aangekomen bij de butterfly gardens lopen onze plannen helemaal de mist in. Telefoon van onze sunset whale watching tour: het gaat te winderig worden 's avonds. Ze vragen of we niet om halfdrie al kunnen. Dat is al over een uurtje en we moeten nog een halfuur rijden, parkeren, ons omkleden, ... dit gaat krap worden. PS: Hier aan de westkust gaat onze adelaar teller gestaag de hoogte in. Vanuit de wagen zijn de vogels echter zelden goed te fotograferen.
En aan geld uitgeven aan maaltijden beginnen we weer zodra we op de westkust zijn toegenomen. Een gastro-broodjesbar, Japanse tapas, indische seafood met Franse tinten, een van de beste gelato's ter wereld, we doen het allemaal.
Hoewel enkele eerdere posts het soms doen uitschijnen dat wij hier in Canada niets anders doen dan een hele dag op restaurant zitten is niets minder waar. Regelmatig beperken we ons tot een picknick, een diepvriespizza, een boterham met confituur/choco of een zelfgemaakte pasta. Af en toe spaarzaam zijn met onze centen zorgt er nu eenmaal voor dat we bij de volgende maaltijd weer voor de grand-luxe kunnen gaan.

19 June 2018

Met dat we de vorige dag alles buiten het centrum van Vancouver hebben gedaan blijft er nu nog maar 1 dag over om het centrum zelf te bezoeken. We krikken dus noodgedwongen ons tempo nog een beetje omhoog. We beginnen onze dag op Granville island public market. De veel foodstands steken ons de ogen uit maar we hebben nog maar net ontbeten. Snel door naar chinese tuin waar Els even verschiet van wat er haar voorbij vliegt. (vinden jullie het op de foto?) Dan naar de oude gebouwen van gastown waar we ook lunchen. Na de lunch een stevige wandeling over de seawalk richting Stanley park. Daar krijgen we als afsluiter van de dag nog een arend te zien die zich laat wegjagen door twee kraaien.

18 June 2018

Onze eerste dag in Vancouver is al even verstikkend warm als onze laatste dag in Toronto. Het grote verschil: deze keer hebben we een lange broek en botinnen aan om plaats te sparen in onze koffers. Daarom zoeken we deze keer onze verkoeling in het capilano suspension bridge park en de tropische tuin in het queen Elisabeth park (jawel, in de tropische tuin is het frisser als buiten).

17 June 2018

Onze laatste dag in Toronto is het zo verstikkend warm dat we verkoeling zoeken in enkele musea. Eerst dwalen we enkele uren rond door het Casa loma. Een decadent luxueus ingericht kasteel/landhuis uit begin jaren 1900. Bibliotheken die dienst kunnen doen als balzaal, geheime gangen, ondergrondse tunnels, het is er allemaal. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de locatie dienst heeft gedaan als set van tientallen filmen. Als afsluiter van de dag spurten we nog snel even door de gangen van het royal Ontario museum. Daarna terug naar ons appartementje om onze koffers in te pakken.

16 June 2018

Kleiner dan we verwacht hadden, was onze eerste reactie toen we het van op een afstand zagen. Die impressie moesten we snel bijstellen toen we wat dichter kwamen. We hebben een poging gedaan om het op foto vast te leggen, maar de waanzinnige hoeveelheid water die bij de falls naar beneden stort valt niet in woord of beeld te gieten. Je moet er vlak naast staan om het te kunnen vatten.

15 June 2018

Dat Toronto filehoofdstad van Canada is lazen we pas in de lonely planet toen we al aan het aanschuiven waren. 6 en soms zelfs 8 rijstroken naast elkaar, allemaal even muurvast. Dat we met onze huurwagen tolwegen moeten vermijden maakt het er ook niet gemakkelijker op. Ietsje later aangekomen dan verwacht trekken we er toch nog op uit. Alle musea in het centrum moeten we nog even skippen want die zijn ondertussen al dicht en van buitenaf zijn het maar saaie wolkenkrabbers. De avond sluiten we af door het distillery district op te zoeken. Een heel eind verwijderd van het centrum, maar zeker de moeite. Zelfs de straatlantaars zijn nog oude glaslampen.
Met pijn in het hart nemen we afscheid van algonquin. Nog een laatste keer uitstappen voor foto's, nog een laatste korte wandeling, en dan voor de eerste en laatste keer volledig het park door op weg naar Toronto. Op onze drie dagen daar hebben we maar een derde van de centrale corridor gezien. Het was veel te kort. En veel te kort ook is onze tijd aan de oostkant van Canada. Over enkele dagen al nemen we de vlieger naar Vancouver. Maar het was tot nu toe allemaal even spectaculair als kort. Amper te geloven dat we op een week tijd drie steden en een provinciaal park hebben bezocht.
We hebben al boeken geschreven over de muggen die er in algonquin te vinden waren. Muggen waren uiteraard niet de enige dieren die we daar tegen kwamen. Neen ... elanden, beren, herten en wolven hebben we spijtig genoeg niet mogen aanschouwen. Maar aan kleinere dieren geen gebrek.

14 June 2018

Vandaag een wandeling op het programma die ons aangeraden werd door onze airbnb host als relatief muggenvrij. Daarom ook worden we levend opgegeten nog voor we goed en wel uit de wagen zijn. Muggenspray nog muggennetten bieden soelaas. (Hebben we al vermeld dat er hier veel muggen zijn?) Dapper besluiten we toch aan onze wandeling te starten. Het word een meer dan 10 km lange trek die ons langs zo veel mogelijk cliffside lookout points brengt. Net op deze ene wandeling waar het echt nodig is, ontbreekt spijtig genoeg wel het bord dat waarschuwt voor het valgevaar. Door de hevige regenval van gisteren is het pad wel ietsje drassiger dan normaal. Onze 10 km wandelen wordt dus al snel 10 km lang klimmen, klauteren en ploeteren door de modder. Opdat jullie maximaal mee genieten van onze trektocht daarom deze keer geen foto's van het fantastische uitzicht, maar van het pad dat wij bewandeld hebben.

13 June 2018

Als het onweer voorbij getrokken is, gaan we weer op pad. Het is al laat op de namiddag dus we moeten ons noodgedwongen beperken tot een veel kortere wandeling. Maar de uitzichten zijn er daarom niet minder mooi om. Integendeel zelfs, de fantastische wolkenpartijen op de achtergrond maken het alleen maar spectaculairder. En het moet gezegd, op het stuk grond staan dat drooggelegd is door een beverdam is toch wel een beetje eng. Zeker als je pas achteraf door hebt hoe gigantisch het door die dam gecreëerde meer wel niet is.
Vandaag hadden we ons een beetje overslapen en dus trokken we pas tegen de middag naar onze eerste wandeling. Daar aangekomen kwamen er net mensen van het wandelpad die ons melden dat de wandeling vergeven was van de muggen. Dit bleek al snel een lichte understatement. Binnen luttele minuten hadden we elk onze persoonlijke wolk muggen rondom ons verzameld. Gelukkig bracht de zondvloed die na een half uurtje stappen uit de hemel neerdaahlde soelaas. En net toen we aan de top waren klaarde het op. Het resulterende uitzicht op het meer, met de zon die door de wolken brak en de mist die opsteeg uit de bomen was adembenemend. Vluchtend voor de muggen en grondig nat geregend duiken we aan het einde van de wandeling de wagen in. Nog maar net terug op de baan gaan de hemelsluizen pas echt goed open. We besluiten dan maar om terug te keren naar ons huisje. De tornadowaarschuwing die we even later op onze gsm krijgen bevestigd dat dit de juiste keuze was.

12 June 2018

Als afsluiter van de dag nog een korte wandeling. Lookout trail brengt ons naar een fantastisch uitzicht ... en een diepe afgrond. De muggen op dit pad zijn trouwens zelfs niet met een bad in muggenmelk weg te houden. Om jullie deze foto's te brengen hebben we dus enkele deciliters van ons bloed aan de muggen mogen offeren.
Eens aangekomen in ons verblijf nabij algonquin park blijkt dat ons water uit een put komt en ons internet via satteliet. Hebben we de beschaving hier definitief achter ons gelaten?
Op weg naar algonquin provincial park maken we nog even een tussenstop bij het golden lake. Op een picknickbankje genieten we van het uitzicht en komen we toevallig Vlamingen tegen. Wat zeen kleine wereld toch.
Voor we overgaan tot de echte updates van vandaag, eerst een kleine correctie. Enkele dagen geleden toonden we jullie een bordje dat waarschuwde voor overstekende elanden. Het dier op het bord was echter geen eland maar een hert. Het echte bord voor elanden is net dat beetje intimiderender.

11 June 2018

We wouden toch eens een typische roadside diner aandoen, dus... Avondeten op de set van Grease?
Ottawa: parliaments building en Rideau canal (Unesco-werelderfgoed): Prachtig!
Op weg naar Ottawa: snelwegen zonder middenberm maar met onbewaakte spoorwegovergang, het kan hier blijkbaar allemaal.

10 June 2018

Het zou wel eens kunnen zijn dat we significant meer aan het uitgeven zijn aan ons eten dan aan onze overnachtingen.
Quebec: we zorgen ervoor dat 's werelds meest gefotografeerde hotel die titel waardig blijft.

9 June 2018

Filmische landschappen en overstekende elanden op weg naar Quebec.

8 June 2018

Architectuur en natuur in Montreal.
We hebben de op 1 na kleinste auto gehuurd. Daardoor is hij dan ook groter dan alle andere auto's die in onze straat geparkeerd staan.

7 June 2018

Klaar voor vertrek. Nu alleen hopen dat we niets vergeten zijn.