Europe, South America · 259 Days · 159 Moments · July 2017

A South American story


17 March 2018

1/13 Nou, van dat vastpinnen is niet veel terecht gekomen. Alles heeft een einde en een worst wel twee. Maar aan mijn reis komt nu vandaag, na 8 maanden en 3 dagen helaas een einde. Ik zal mijn belevenissen van de afgelopen weken nog delen en daarna volgen er geen updates meer (hooguit nog enkele foto’s). Ik moest even zoeken waar ik mijn laatste update geplaatst had, maar het was dus alweer in Ecuador. In Monteñita om precies te zijn. Het plan was om daar te gaan surfen, maar dat is er niet echt van gekomen. Het andere waar Monteñita om bekend staat is zijn wilde uitgaansleven. En dat heb ik gemerkt ook. Als je zou willen kan je van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat feesten. Ik heb dat voornamelijk in de avonduren en tot diep in de nacht gedaan. Er valt verder vrij weinig over te zeggen, behalve dan dat ik geen foto’s heb gemaakt. Na deze dagen met strand, zee en alcohol was het tijd om mijn reis te vervolgen. Ik nam afscheid van mijn Canadese gastheren en vertrok naar Quito.
2/13 Via Guayaquil nam ik de bus naar Quito, die laat in de nacht zou arriveren. Rond een uur of 10 in de avond maakte we nog een stop om te eten. Ik vroeg aan de chauffeur hoe lang de stop zou zijn en hij zei dat hij zou wachten tot iedereen klaar was met eten. Na de maaltijd nog even naar het toilet en je raadt het al. Ik hoorde de bus starten terwijl ik nog op de wc zat. Ik trok nog een sprintje, maar het was al te laat. Ik zag nog net de achterlichten van de bus in het donker. Ik liep naar het personeel van het restaurant en vroeg ze om mij te helpen. Ze zochten snel het telefoonnummer van de buschauffeur op en zeiden tegen hem dat ie iemand had achtergelaten. Daarna vertelde ze mij dat de bus 800 meter verder langs de kant stilstond om op mij te wachten. Ik moest dus 800 meter met mijn kleine rugzak over een pikdonkere weg lopen naar de bus. Waarom de bus niet om kon draaien is me een raadsel, maar daar liep ik dan.
3/13 Van alle kanten stoven de grote vrachtwagens en bussen me om de oren. Het licht van hun voorlampen hielpen me nog om de weg te zien en puffend kwam ik aan bij de bus. Ik vroeg waarom de chauffeur eerst niet even geteld had voordat hij vertrok, maar er kwam geen duidelijke reactie. Aangekomen in Quito snel het hostel opgezocht en een gat in de dag geslapen. Quito staat vooral bekend om de vele kerken die overal in de stad verspreid staan. De eerste dag dus maar gelijk de grootste kathedraal van de stad bezocht. Een gigantisch bouwwerk, wat zowel van de binnenkant als de buitenkant indrukwekkend is. Het kaartje wat ik had gekocht gaf me ook de mogelijkheid om één van de torens te beklimmen. Het uitzicht was spectaculair en ik zag vanaf daar al de donkere wolken naderen. Mede door de hoge ligging van de stad was het betrekkelijk koud. De dag erop een trip gemaakt naar het midden van de wereld, want Quito ligt ook op de evenaar. Even ten noorden ligt de officiële grens van 0 graden.
4/13 De scheidslijn tussen het noordelijk en zuidelijk halfrond. De evenaar is een strook van 5 kilometer, die continu verplaatst. Op 21 juni ligt de evenaar precies op de plaats waar de lijn getrokken is. In het park zijn verder vele proefjes te vinden die te maken hebben met de evenaar. Het was een leuk park met veel educatieve informatie. Na nog wat verder in Quito rond gekeken te hebben het besluit genomen om mijn reis te vervolgen naar Colombia. Ik zou met een bus naar de grens gaan, dan de grens oversteken en vanaf daar mijn reis weer vervolgen naar de eerste grote stad, Cali. De busrit naar de grens ging voorspoedig, maar eenmaal aangekomen schrok ik wel even. Voor mij in de rij stonden een paar honderd Venezualanen te wachten om de grens over te steken naar Ecuador. Uiteindelijk bleek dat voor zowel in- en uitgaand verkeer dezelfde rij was. Het heeft me in totaal meer dan 4,5 uur gekost om een stempel te krijgen om Ecuador te verlaten.
5/13 Bij de Colombiaanse grens stond geen rij en ik kon zo doorlopen. Het was inmiddels al laat in de avond en er ging nog één bus van de grens naar Cali. Gelukkig kon ik deze nemen en kwam ik vroeg in de ochtend aan in Cali. Ik zou hier maar één dag blijven. Snel dus op eigen houtje de stad proberen te verkennen. Het eerste wat me opviel was dat het behoorlijk heuvelachtig was. Dit maakte het verkennen er niet makkelijker op. Vanaf de top van een heuvel had je een mooi uitzicht op deze grote stad. Het leek me echter beter om snel door te reizen, want Cali is ook maar gewoon een stad waar er al heel veel van zijn Zuid Amerika. De volgende stop was Salento, middenin de koffieregio van Colombia. Het eerste wat me aangeraden werd was een trekking van een uur of 5 door de Cocora vallei vlakbij Salento. Met een jeep werden we vroeg in de ochtend weggebracht naar het beginpunt. In de jeep kennis gemaakt met een Franse man en samen met hem afgesproken om de trekking te lopen.
6/13 Na 10 minuten had ik er eigenlijk al spijt van, want zijn tempo lag beduidend lager dan de mijne. Toch maar samen met hem doorgegaan. Het uitzicht in de vallei was spectaculair, met gigantische palmbomen van tientallen meters hoog. Tot mijn verbazing kwam ik halverwege de tocht een oude bekende tegen. Ewoud, waar ik samen de trekking door Torres del Paine had gedaan kwam ik daar tegen met z’n vriendin. Even een kort praatje gemaakt en afgesproken om die avond wat ervaringen uit te wisselen. Het tweede deel van de tocht bracht ons bij een plaats waar veel kolibries samenkwamen. Het was mooi om deze vogels met de snelste vleugelslag ter wereld te zien vliegen en drinken. Hierna volgde een deel door de jungle met veel gammele bruggetjes. Uiteindelijk moe maar voldaan het einde gehaald en als beloning een biertje gedronken. De dag erop een rondleiding geboekt op een koffieplantage. Je werd zelf op pad gestuurd met een mandje om de kersen die aan de koffieplanten groeien te plukken.
7/13 Hierna volgde een duidelijke uitleg van het proces en uiteraard het proeven van de echte Colombiaanse koffie. Het was leerzaam en smaakvol. Diezelfde dag nog ervoor gekozen om de bus te pakken naar Medellín, de tweede grootste stad van Colombia. Eenmaal aangekomen snel naar m’n hostel om uit te rusten. De weg naar Medellín was zo vol met haarspeldbochten dat het zeer vermoeiend was. De dag erop met een meisje wat ik in Salento had leren kennen afgesproken om de stad een beetje te verkennen. Medellín is de enige stad in Colombia met een metrostelsel, maar het is een hele goede uitvinding. De metro is ook verbonden met een aantal kabelbanen waarmee je de hoogte in kan. De stad ligt in een vallei en tegen de hellingen van de stad zijn ook huizen gebouwd. Met één van deze kabelbanen kan je een helling op met een mooi uitzicht over de stad. Ik moet eerlijk zeggen dat dat het enige toeristische is wat ik gedaan heb.
8/13 Verder draaide het bij dit verblijf om uitgaan, máár ik kom er nog terug. Next stop; Cartagena. Deze plaats aan de Caraïbische kust kent veel historie. Voornamelijk belangrijk geweest in de strijd tegen de Engelse kolonisten die de Cariben in een sneltreinvaart veroverden. Mooi voorbeeld van deze strijd was het oude fort wat bovenop een heuvel is gebouwd. De kanonnen staan nog steeds fier uitgestald over het oude complex. De dag erop een rondleiding gedaan door het historische stadsdeel. Veel oude gebouwen en heel (heel) veel toeristen. Na deze interessante tour maar snel de rust opgezocht van het strand. De zonsondergang beviel zo goed dat we de dag erop met een nog grotere groep op het strand zijn geweest. Van strand kan je geen genoeg krijgen, dus de derde dag op rij naar een strand geweest. Nu wel een iets paradijselijker strand, maar nog steeds ging het niet vervelen. De dag daarna de bus gepakt naar Palomino, een plaatsje aan het strand ten oosten van Santa Marta.
9/13 Hier niet veel meer gedaan dan op een rubberen band op een rivier gedobberd. Na twee overnachtingen vlakbij het strand zijn we weer teruggegaan naar Cartagena, uiteraard voor het strand en de zonsondergangen. Ik ben vanaf naar San Andrés gevlogen. Een eiland dat hoort bij Colombia, maar bijna naast Nicaragua ligt. Het is een heel toeristisch eiland, maar wel met prachtige stranden en helderblauw water. Drie keer raden wat ik daar gedaan heb. Uiteraard op het strand gelegen. De andere reden dat ik per se hier naartoe wilde was voor het duiken. Er was een forse golfslag, dus het was niet zeker of duiken mogelijk was. Gelukkig toch één dag voordat ik weer terug zou vliegen naar het vasteland 3x gedoken. Het koraal en het overige zeeleven was heel mooi. Eén van de duiken was in de avond en dus in het donker. Dit maakte het nog specialer, omdat alleen alles met een zaklamp werd verlicht. Na deze geweldige ervaring teruggevlogen naar Medellín.
10/13 Ik had immers nog wel wat op het programma staan daar. De eerste dag een stadswandeling gemaakt met uitleg over de stad en zijn donkere geschiedenis. De grootste crimineel van Colombia had Medellín namelijk als zijn thuisbasis, Pablo Escobar. Dit zorgde ervoor dat Medellín één van de gevaarlijkste steden van Zuid Amerika was in de jaren 80, 90 en 00. Na de interessante wandeling stond een wedstrijd van de lokale FC op het programma. Met 7 personen zijn we naar de wedstrijd geweest, die door Medellín met 2-1 werd gewonnen. Het feest op de tribunes was onbeschrijfelijk. Geweldig om een keer meegemaakt te hebben. De volgende dag heb ik een stadswandeling gedaan door de Comuna 13 wijk. Tot voor kort één van de gevaarlijkste wijken van Medellín. Deze wijk is nu vooral bekend door zijn grote collectie graffiti aan de muren. Dit zorgt voor een kleurrijk geheel en moet de positiviteit terugbrengen in de wijk. De twee dagen hierna ben ik naar Guatape geweest, even ten oosten van Medellín
11/13 Wederom een historisch stadje met vlakbij een gigantische rots die beklommen kan worden. Dat heb ik dan ook maar gedaan. Het uitzicht was geweldig. Het meer wat eromheen ligt geeft een bijzonder uitzicht. Dat dag erna een boottocht gemaakt over datzelfde meer. Eén van de bezienswaardigheden tijdens deze tour was één van de voormalige huizen van Pablo Escobar. Buiten het feit dat hij het huis maar 3x heeft bezocht was het wel een groot deel van de tour. Het was een gigantisch complex, compleet met zwembad, sauna, disco en vluchttunnel. Na Guatape weer teruggegaan naar Medellín om vanaf daar de bus te pakken naar mijn laatste bestemming in Colombia, Bogota. In Bogota onder meer naar Montserrat geweest. Een berg met bovenop een kerk. Het uitzicht was door de bewolking wat minder, maar dat mocht de pret niet drukken. Ook bij het goudmuseum geweest met de grootste collectie pré-Columbiaanse gouden voorwerpen.
12/13 Bij het rondlopen door het museum leek het net of het goud voor de kolonisatie aan de bomen groeide in Colombia. Goud werd voor van alles gebruikt, tot aan de vishaakjes aan toe. Ook deze stad weer verkend door middel van een stadswandeling en deze was net als alle andere wederom leerzaam. Hierna was het voor mij alweer tijd om terug te keren naar de plaats waar het allemaal begon, Rio de Janeiro. Nog een bezoek gebracht aan twee voetbalstadions. Allereerst naar het Maracanã geweest, wat echt een gigantisch stadion is. En daarna nog door naar het stadion van Vasco da Gama, wat middenin de wijk met dezelfde naam ligt. Ook nog een shirt gekocht, want die had ik nog niet gekocht tijdens mijn reis. Tot slot op hetzelfde strand gelegen als 8 maanden daarvoor, Copacabana. Het is voor mijn moeilijk om een samenvatting te geven van de hele reis, maar ik kan wel stellen dat het de mooiste ervaring van mijn leven is geweest.
13/13 Terugkijkend op de reis wil ik vooral de positieve kanten van de reis belichten. Ik ben ook bijvoorbeeld twee keer geld kwijtgeraakt, maar dit valt in het niet bij alle positieve, gezellige, bijzondere, interessante en zelfs romantische ervaringen die ik heb gehad in Zuid Amerika. Rest mij alleen nog om voor de laatste weken de Hollandse hits erbij te zoeken. Week 25 Vader Abraham - Tussen kroegen en kerken Week 26 VOF De Kunst - Eén kopje koffie Week 27 Bertus Bakboord - Ik heb de zon zien zakken in de zee Week 28 De Sjonnies - Zwemmen zonder slip Week 29 PartyFriex, Schorre Chef - Ik moet zuipen! Week 30 Alle 13 Jaanke - Daar gaan we weer Week 31 Rowwen Hèze - Liefde Week 32 WC Experience - Brabantse Laand

14 January 2018

Guayaquil
Lima
Huacachina en Paracas
Nazcalijnen
Machu Picchu
Jungle trek to Machu Picchu
Rainbow Mountain
Cuzco
Puno en Islas de Uros
Copacabana en Isla del Sol
La Paz
Corumbá en de Pantanal
Sucre
Fun on Uyuni Salt Flats
Trip to Uyuni
San Pedro de Atacama
Santiago de Chile
Valparaíso en Viña del Mar
1/11 Wow! De laatste post is alweer van 9 december. Meer dan een maand geleden. Excuses, er is genoeg gebeurd, dus ga er maar eens goed voor zitten. Allereerst de beste wensen aan iedereen die ik niet gesproken heb tijdens de jaarwisseling. Dat 2018 persoonlijk voor mij maar een jaar mag worden van nieuw werk, nieuwe belevenissen en vooral het dagelijkse leven weer oppakken na m’n terugkomst in maart. Met nog iets meer dan 2 maanden te gaan voordat ik terug ben in Nederland begint het toch wel op te schieten. Ik ben momenteel in Ecuador en ga hierna nog naar Colombia en weer terug naar Brazilië, het eerste land van mijn reis. Maar eerst nog even een verslag van de afgelopen weken. Ik zal na deze post ook nog een aantal foto’s uploaden van de afgelopen weken. Waar waren we ook alweer gebleven, Cuzco. Aangekomen in Cuzco ben ik met de taxi naar m’n hostel gegaan. Het was een hostel van een keten waar ik in Bolivia ook al had verbleven, dus het voelde hetzelfde als in het hostel in La Paz
2/11 Het leek me het beste om allereerst de stad te verkennen, dus met het hostel een stadswandeling gemaakt. Aangezien Cuzco op meer dan 3000 meter hoogte ligt was het een behoorlijk vermoeiende wandeling. Het is een stad met behoorlijk veel historie. Er zijn grote kerken en kathedralen. Ook de andere gebouwen zijn in historische stijl gebouwd. Na deze wandeling in het reisbureau van het hostel gekeken wat voor tours er nog meer te doen waren rondom Cuzco. De keuze was uiteindelijk gevallen op twee tours. Allereerst een dagtrip naar Rainbow Mountain. Een berg die bestaan uit verschillende kleuren, zodat het enigszins lijkt op een regenboog. De vlag van het district Cuzco is een regenboogvlag, dus om dit kracht bij te zetten is Rainbow Mountain een mooie toevoeging. De bus haalde mij om 4 (!) uur in de nacht op. Het was een aantal uur rijden naar een dorpje in de buurt van de berg. Daar werd ons ontbijt geserveerd rond een uur of 8. We kregen verdere uitleg over de wandeling naar boven
3/11 Eenmaal aangekomen stond ons nog een wandeling van ongeveer 2 uur te wachten. Dit was behoorlijk stijl en omdat het op grote hoogte was behoorlijk vermoeiend. De top van de berg lag op maar liefst 5200 meter hoogte. Er stond behoorlijk wat wind, dus tijd voor de muts en de shawl. Wel gewoon de korte broek aan natuurlijk. Het uitzicht was spectaculair en zeker de moeite waard. We konden veel van de omgeving zien, en zelfs de heilige berg voor de Inca’s, de Auzangate. Na wat foto’s gemaakt te hebben en nog wat van het uitzicht in me op te hebben genomen weer de terugweg begonnen naar de bus. Dit duurde beduidend minder lang, maar was toch niet eenvoudig. De dag erop stond de volgende trip alweer op de planning. Het zou een vierdaagse trekking worden met als uiteindelijke doel de Inca ruïne Machu Picchu. Ik zou de tocht samen maken met een gast uit India en een stelletje uit de VS. Later tijdens de reis zouden we nog gezelschap krijgen van 3 Brazilianen.
4/11 De tocht begon na een busrit met een afdaling op de fiets van een hoge berg. Niet zoals bij Death Road, want deze tocht was alleen op verharde weg. Het was een tocht van zo’n 55 kilometer, maar er hoefde bijna niet getrapt te worden, omdat het vrijwel allemaal bergaf was. Eenmaal beneden werden we vervoerd naar de accommodatie waar een heerlijke lunch op ons wachtte. We hadden allemaal de keuze gemaakt om te gaan raften. Het was voor mij de eerste keer, maar zeker de moeite waard. Het was een behoorlijk snelstromende rivier, dus we moesten hard werken om de boot in de goede richting te sturen. Na deze spectaculaire activiteit weer teruggebracht naar de slaapplaats. Daar kwam mijn Indiase kamergenoot erachter dat hij de sleutel in de kamer had laten liggen. Er was echter geen reservesleutel. Ik weet nog steeds niet hoe, maar op een gegeven moment had één van de Amerikanen het raam opengekregen. Zodoende konden we toch in onze kamer waar al onze spullen lagen.
5/11 Waar Amerikanen al niet goed voor zijn. De dag erop stond ons een fikse wandeling te wachten van ongeveer 15 kilometer. Dit lijkt niet veel, maar het was voornamelijk bergop en bergaf, dus niet vlak. We liepen ook over een deel van de originele Incatrail. Dit is een pad wat oorspronkelijk door de Inca’s is aangelegd. In totaal zijn er vele honderden kilometers van deze paden gevonden, maar een deel is ook daadwerkelijk te bewandelen. Het was een pittige dag, vooral door de zon en het gebrek aan schaduw. Aan het einde van de tocht stond ons een ritje met een kabelbaan te wachten en tot slot ook nog een heerlijke duik in warmwaterbaden vlakbij de volgende accommodatie. Hier kwamen we ook voor het eerste de Brazilianen tegen. Na een goede maaltijd en een goede nacht slaap stond de volgende dag alweer de volgende activiteit op het programma, ziplining. Hierbij hang je aan een kabel en steek je op deze manier de kloof over. Uiteindelijk over 5 kabels geziplined.
6/11 Hierna werden we met de bus naar het beginpunt van de volgende wandeling gebracht. Deze keer was het wel vlak en ongeveer dezelfde afstand. Het eindpunt van deze wandeling was een dorpje dichtbij Machu Picchu. De dag erop zouden we vroeg uit de veren moeten om een bezoek te brengen aan de meest populaire bestemming in Zuid Amerika, Machu Picchu. Om 4 uur eruit om uiteindelijk om 5 uur de klim te beginnen naar Machu Picchu. De ruïne ging om 6 uur open en vlak daarvoor waren we aangekomen bij de ingang. Hier kregen we allereerst een rondleiding door onze gids. Hierna waren we op onszelf aangewezen en mochten we gaan en staan waar we wilden. Met een aantal mensen hadden we een extra klim geboekt naar Machupicchu Mountain. Het zou een klim zijn die heen en terug ongeveer 3 uur zou duren. Doordat het op sommige punten echt heel steil was ging het met kleine stapjes vooruit. Uiteindelijk moe maar voldaan de top bereikt.
7/11 Net op het punt dat we bovenop de berg stonden klaarde het weer op en hadden we een uitzicht op Machu Picchu een paar honderd meter onder ons. Het was een spectaculair uitzicht. Hierna weer dezelfde steile weg terug naar de ruïnes. Verder nog wat rondgekeken in de stad waarvan ze niet weten hoe en waarom deze gebouwd is. Aangezien we wat uitleg hadden gekregen tijdens de trekking wisten we al het één en ander over de ruïnes. De manier van bouwen was uniek voor de Inca’s en ze hebben dit geperfectioneerd in Machu Picchu. De stenen sluiten naadloos op elkaar aan en de watervoorziening was zijn tijd ver vooruit. Na het bezoek zijn we met de trein en bus teruggebracht naar Cuzco. Na een paar nachten rust werd het tijd om verder te gaan. De volgende bestemming stond hoog op mijn verlanglijstje, Nazca met zijn beroemde Nazcalijnen. Middels een nachtbus kwamen we aan in Nazca en vanaf daar gelijk een vlucht geboekt over de Nazcalijnen.
8/11 Het gebied is immers zo uitgestrekt dat het het beste gezien kan worden vanuit de lucht. En het uitzicht was geweldig. In een klein éénmotorig vliegtuigje stegen we op en met een plattegrond konden we goed zien wat de route zou zijn. De mysterieuze lijnen waren goed zichtbaar vanuit de lucht en het vliegtuig maakte meerdere rondes over de lijnen. Zeker één van mijn hoogtepunten van de reis. Na Nazca gelijk dezelfde dag doorgereisd naar Ica. Hier is een oase genaamd Huacachina. Tussen de zandduinen van honderden meters hoog ligt een klein meer met daaromheen hotels, hostels, restaurants en andere toeristische voorzieningen. De voornaamste activiteit die hier wordt gebezigd is het rijden met buggy's over de zandduinen. Dat dus maar gedaan. Je mocht niet zelf rijden, maar dat was maar goed ook. Soms was aan de andere kant van een zandduin een steile afgrond. Als extra activiteit was het mogelijk om met een board van de zandduinen af te glijden.
9/11 Na een paar testheuveltjes kwamen de echte grote heuvels van enkele honderden meters lang. De snelheden die werden gehaald waren behoorlijk hoog. Vooral als je enkele centimeters boven het zand glijdt lijkt het alleen maar harder te gaan. De volgende plaats die ik heb aangedaan was Paracas aan de kust van Peru. De voornaamste reden voor mijn bezoek aan deze plaats was het bezoeken van het strand. De woestijn gaat hier letterlijk over in de oceaan, dus het is bijzonder om te zien. Na een paar dagen relaxed op het strand te hebben gelegen verder getrokken naar Lima, de hoofdstad van Peru. Dit is de tweede grootste stad ter wereld die gebouwd is op woestijngrond, na Caïro. De vakantieperiode was inmiddels aangebroken en ik had gepland dat ik sowieso met kerst in Lima zou zijn. Op kerstavond was er niet veel open qua eetgelegenheden, dus uit armoede maar een pizza gegeten bij één van de restaurants die wel open was.
10/11 Op eerste kerstdag was er in het hostel geregeld dat we een kerstdiner zouden krijgen. Het was echt heel lekker en gezellig op het dakterras van het hostel. De rest van de dagen de stad een beetje verkend die me zeer positief verraste. Ik had van tevoren gehoord dat er niet veel te zien was, maar ik heb me toch voldoende vermaakt. Met oud en nieuw ben ik in een plaatje vlakbij Lima geweest. Het was lekker rustig, met weinig vuurwerk. Ik geef niet heel veel om de jaarwisseling, dus gelukkig ook op een normale manier kunnen ervaren. Na Lima was het weer tijd voor de volgende strandbestemming. Na een busrit van 19 uur kwam ik aan in Mancóra, een populaire badplaats. Hier heb ik wederom lekker van de tropische temperaturen genoten aan het strand. Ook nog een keer gesurfd wat deze keer wonderbaarlijk goed lukte. Na Mancóra de grens overgestoken met Ecuador. De eerste bestemming was Guayaquil. Deze plaats ligt bij een riviermonding en sprak me zeer aan.
11/11 Het heeft sommige Amerikaanse invloeden in de infrastructuur en alles is netjes (in ieder geval in de wijken waar ik ben geweest). Aangezien ik een beetje haast moet maken in mijn reis (het einde komt langzaam in zicht) kon ik hier niet langer blijven. Ik ben nu aangekomen in Montañita, wederom een kustplaats. Montañita heeft schijnbaar de beste surfmogelijkheden van Ecuador, dus ik denk dat ik hier weer ga proberen te surfen. Ik zal proberen iets meer regelmaat te brengen in mijn updates, maar pin me er niet op vast! ;-) Tot snel! Hollandse hits van een aantal weken: Week 20: Marianne Weber ft. Frans Bauer - De Regenboog Week 21: Rowwen Hèze - Wandele Week 22: Clouseau - Vliegtuig Week 23: Willeke Alberti - Gelukkig Nieuwjaar Week 24: Paula Paloma - De Zon, De Zee, Het Strand

9 December 2017

1/6 Aangekomen in La Paz gelijk mijn hostel opgezocht en m’n bagage achtergelaten. Het hostel staat op een heuvel met een mooi uitzicht over de stad. La Paz is met ongeveer 1 miljoen inwoners niet een extreem grote stad, maar je kan er toch aardig verdwalen. Dit komt door de nauwe straatjes, zonder straatnaambordjes, en het hoogteverschil in de stad. Overal in de stad zijn gondelbanen gemaakt om de inwoners gemakkelijker door de stad te transporteren. Hier wordt volgens mij veel gebruik van gemaakt, maar toch staan de straten in La Paz nog steeds vol met auto’s, busjes en vrachtverkeer. Hierdoor is het soms beter om te lopen ipv het openbaar vervoer te nemen. De eerste volledige dag een wandeling gemaakt door de stad en uiteraard een gondel naar boven genomen om van het uitzicht te genieten. Gelukkig was het weer nog goed, maar op de terugweg hadden de donkere wolken het centrum van de stad bereikt. De regen zorgde ervoor dat de heuvelachtige wegen behoorlijk glibberig werden.
2/6 Dus maar snel terug naar het hostel gegaan om een spelletje beerpong te spelen. De dag erop had ik een tour geboekt naar de bekendste weg in Bolivia, Death Road. Dit is een weg die tot 2006 werd gebruikt als de enige mogelijke weg van La Paz naar Coroico. De naam komt van de vele dodelijke ongelukken die hier plaats hebben gevonden. Inmiddels is er een nieuwe snelweg die zorgt voor een veiligere route van en naar La Paz. In de tour ga je met speciale mountainbikes naar beneden van 4500+ meter hoogte naar ongeveer 1200 meter. Deze route is ongeveer 61 kilometer lang en is deels verhard en deels onverhard. We begonnen op het verharde deel van de weg, waar we snelheden haalden van boven de 60 kilometer per uur (zonder te trappen). Na de eerste kilometers kwamen we op een gedeelte wat tot aan het einde toe onverhard zou zijn. De snelheden lagen hier wat lager, maar toch ging het nog behoorlijk hard! Ook was het soms goed uitkijken in de bochten.
3/6 Op een stuk waar ik op ongeveer 10 meter achter mijn voorganger fietste kreeg ik een steen tegen m’n knie aan die was opgespat van de fiets van degene die voor me fietste. Ik had er behoorlijk veel last van, maar er zat niets anders op dan maar gewoon verder naar beneden te fietsen. Bij de eerstvolgende stop even de schade bekeken en gemerkt dat er een snee in m’n knie zat. Buiten de pijn niet veel andere schade dus. Gelukkig was aan het einde van de afdaling een welkome beloning. Bier en een groot zwembad. Dus daar maar snel in rondgedobberd met een koude rakker in de hand. Na deze vermoeiende dag zeer goed geslapen. De dag erop scheen het zonnetje behoorlijk en stond een bezoek aan Moon Valley op het programma. Dit is een gebied in La Paz wat een beetje lijkt op Bryce Canyon in de VS. Helaas was hier vrijwel geen schaduw en die ene laag zonnebrand hielp ook niet echt. Mijn bezoek dus ook maar iets ingekort. Daarna nog even afgekoeld met een ijsje.
4/6 De erop ben ik met de bus naar Copacabana gegaan. Niet te verwarren met de wijk in Rio de Janeiro. Deze plaats ligt aan het Titicacameer. Dit is het hoogst bevaarbare meer ter wereld en ligt op iets meer dan 3800 meter hoogte. Om er te komen moesten we een klein stukje met een veerpontje over varen. Iedereen moest uit de bus en over op een normaal bootje. De bus ging op een schuit die behoorlijk schommelde. Gelukkig haalde alles en iedereen veilig de overkant. Vanuit Copacabana zou ik een dag later naar Isla del Sol gaan, een eilandje op het Titicacameer. Het bootje vol met toeristen ging ontzettend langzaam, maar uiteindelijk na 1,5 uur varen waren we op het eilandje. Ik wist dat mijn hostel behoorlijk ver bovenop het eiland lag. Met backpack en al vertrokken voor de tocht omhoog. Al na een aantal treden had ik door dat het lastiger ging worden dan ik in eerste instantie dacht. Ik heb zeker 5x moeten stoppen om op adem te komen.
5/6 Gelukkig was het het meer dan waard, want eenmaal boven had ik een schitterend uitzicht op het Titicacameer. De dag erop het eilandje een beetje verkend en vanuit verschillende punten een mooi uitzicht gehad op het meer. Wat wil je nog meer. Na Isla del Sol de tocht gemaakt naar het volgende land op mijn reis, Peru. De eerste stop zou Puno zijn, wat ook aan het Titicacameer ligt. Deze plaats is vooral bekend van de rieteilanden waar de oorspronkelijke bewoners op wonen. Daar dus ook maar een tochtje naartoe gemaakt. Het is heel bijzonder om te zien hoe ongeveer 2000 mensen midden op een meer wonen op eilanden die alleen van riet zijn gemaakt. Op één van de eilandjes lieten ze zien hoe deze werden gemaakt. Ze konden helaas niet laten zien hoe het rietdekken in z’n werk ging, want Riet was ziek. Na wat rondgevaren te hebben zijn we weer terug gegaan naar het vasteland. Hier had ik dezelfde avond een busticket geboekt voor de dag erop naar Cuzco.
6/6 En vanuit daar ben ik nu mijn Journi aan het updaten. Volgende keer meer van de belevenissen in Cuzco en verder! Laters! Ps, ik hoor dat het hard sneeuwt in Nederland, dus ik hoop dat jullie niet ingesneeuwd raken. Hollandse hit week 19: Frank Boeijen - Stad en land

29 November 2017

1/6 Eenmaal aangekomen in Sucre snel m’n spullen achtergelaten in het hostel en het centrum een beetje verkend. Van origine is Sucre de hoofdstad van Bolivia. Echter is in de loop van de jaren de macht overgegaan naar La Paz in het westen van Bolivia. Er is nog veel historie terug te vinden in Sucre. Veel oude gebouwen verwijzen nog naar de geschiedenis van de stad. Ook is er een grote universiteit, waardoor er veel studenten in de stad zijn. Ik zat gelukkig in een hostel heel dicht bij het centrum. Hierdoor was ik zo op het centrale plein waar altijd wel iets te beleven was. De dag erop heb ik een stadswandeling gemaakt. Ik was de enige in de tour, dus het was een privé tour. De gids liet mij alle historische delen van de stad zien, waaronder de traditionele markt. Hier zijn nog steeds grote stapels met groente en fruit te zien die mensen kunnen kopen. Ook is de lokale specialiteit ‘chorizo’ een must om te proberen. Het is een broodje met één, of in mijn geval, twee kruidige worsten.
2/6 Na een bezoekje aan wat meer historische gebouwen uiteindelijk met de gids een bus gepakt naar een ander, meer historisch, deel van de stad. Hier zijn we onder meer in een lokaal barretje geweest waar de echte locals komen. Het was net na het middaguur, maar een aantal van de gasten was al goed in d’n olie. Hier nog een lokaal alcoholisch drankje gedronken, waarbij de verliezer van een spelletje het laatste uit de kan op moest drinken. Natuurlijk verloren. Na de stadswandeling terug gegaan naar de centrale markt en nog wat fruit ingeslagen. De dag erop een bus gepakt naar Santa Cruz, de grootste stad van Bolivia, met 1,5 miljoen inwoners. Aangekomen in Santa Cruz wilde ik eerst een taxi nemen naar het hostel, maar ik vond de prijs te hoog. Dan maar lopen dacht ik, het was immers niet ver. Ik was ongeveer halverwege mijn wandeling toen een man op mij af kwam lopen en hij identificeerde zich als een politieagent.
3/6 Hij vertelde mij dat hij undercover was en backpackers onderzocht op drugs. Hij vroeg of ik mee wilde gaan naar een auto die even verderop stond om daar mijn bagage te onderzoeken. In de auto zaten nog twee mannen die ook pasjes hadden van Policia Boliviana. Ik zag dat de foto op één van de pasjes helemaal niet overeenkwam met de man die het pasje liet zien en dat zei ik tegen hem. Hij reageerde heel agressief en zei dat ik achterin de auto moest gaan zitten. Hierna brachten ze mij naar een achterafstraatje. Ze checkten alles in mijn dagrugzak en onderzochten ook uitvoerig mijn broek. Ook onderzochten ze mijn paspoort en mobiele telefoon. Uiteindelijk gaven ze mijn rugzak, telefoon, paspoort weer terug. Ik mocht uitstappen en ze gooide m’n grote rugzak op de stoep. Ik stapte uit met al m’n spullen en ze gingen er als een speer vandoor. Ik had al vanaf het begin door dat het geen echte agenten waren en dat ze echter puur op mijn geld uit waren.
4/6 Ik heb daar dus gelijk gecheckt wat ik allemaal kwijt was. Gelukkig zag ik dat ik alleen maar mijn geld kwijt was, maar wel al m’n geld. Ik had namelijk een plastic zakje waar ik andere valuta in bewaarde, maar zelfs die was op het muntgeld na helemaal leeg. Al met al hebben ze ongeveer rond de 100 euro in verschillende valuta gestolen. Ik was zo ontzettend kwaad op mezelf vooral. Ik had gewoon niet moeten zeuren en gewoon de taxi moeten betalen, dan was er niks gebeurd. Daarna toch maar verder gelopen naar het hostel en daar m’n verhaal gedaan. Ze zeiden dat het weinig zin had om naar de politie te gaan, omdat het veel te vaak voorkomt en ik misschien tegenover corrupte politieagenten zou komen. Ach ja, ik had me al bij het verlies neergelegd. Zoiets kan gebeuren en ik moet gewoon wat voorzichtiger zijn. Santa Cruz zelf is niet heel toeristisch, dus buiten het centrum en een groot winkelcentrum niet veel gezien van de stad.
5/6 Ik was naar Santa Cruz gereisd om vanaf daar door te reizen naar Corumbá in Brazilië. Ik had een Rio de Janeiro een meisje ontmoet dat daarvandaan kwam. Mezelf dus voorgenomen om haar te ontmoeten. Na de busrit was het ontvangst warm, mede door de 30+ graden temperatuur. Daarna een aantal dagen bij haar verbleven. We wilden samen een tour maken door de Pantanal, het grootste moerasgebied ter wereld. Helaas werd de tour tot tweemaal toe geannuleerd, vanwege een sterfgeval bij de accommodatie. Hierna hadden we het idee opgevat om dan maar met haar auto door de Pantanal te rijden. De tocht ging voor een groot deel over een zandpad, maar dit weerhield ons er niet van om toch door te rijden. Onderweg zagen we schitterende landschappen en zeer veel verschillende dieren. Het was mooi om het moerasgebied in deze hoedanigheid te zien. Op een gegeven moment hoorde we iets rammelen en onze grootste nachtmerrie werd werkelijkheid. Een lekke band middenin de Pantanal.
6/6 We hadden spul bij tegen de muggen, maar het kwaad was al geschied. De muggen prikten me gewoon door m’n shirt en broek heen. Heel m’n rug zat onder de muggenbultjes. Gelukkig jeukte het niet zoveel en momenteel is het meeste al weggetrokken. Buiten deze mindere ervaring was de rest van mijn verblijf heel geslaagd. Na Corumbá weer teruggegaan naar Santa Cruz om vanaf daar te vliegen naar La Paz, de hoofdstad van Bolivia. Daar ben ik nu aangekomen en neem ruim de tijd om de stad en omgeving te verkennen. Hollandse hit week 17: Willy Alberti - De Dievenwagen Hollandse hit week 18: Gebroeders Ko - Muggen Hier, Muggen daar

15 November 2017

1/9 Nou, dat van dat even blijven in m’n vorige verhaal was uiteindelijk niet veel terecht gekomen. Ik was na de trekking in Torres del Paine wel toe aan wat rust in mijn reis. Even de gedachten weer op nul zetten en even tot rust komen. Dat heb ik dus uiteindelijk in het midden van Chili gedaan. Ik heb de tijd genomen om Santiago en twee plaatjes in de buurt te ontdekken. Ik ben al met al ongeveer twee weken in de omgeving van Santiago geweest. Ik heb de stad Santiago goed ontdekt en kan wel concluderen dat het één van m’n favoriete steden ter wereld is. Er hangt een goede sfeer en de mensen zijn behulpzaam. Het hostel waar ik sliep was een grote in vergelijking met de andere waar ik heb verbleven. Er was plaats voor maar liefst 250 gasten. Dit zorgde er voor dat je steeds weer andere mensen ontmoette. Maar aan de andere kant kwamen sommige gasten na een tripje weer terug in dit hostel. Ik heb dus ook een uitstapje gemaakt naar Valparaíso en Viña del Mar.
2/9 Deze twee plaatsjes liggen aan de kust op maar 2 uur rijden van Santiago. Het centrum van Valparaíso staat op de Unesco werelderfgoedlijst. De hele stad is gebouwd op een aantal heuvels. Het zijn soms ook behoorlijk steile heuvels, dus daar hebben de inwoners wat op gevonden. Op een aantal plaatsen zijn liften gemaakt die mensen zowel naar boven als naar beneden kunnen brengen. Sommige van deze liften zijn al van eind 19e eeuw en werken nog steeds. Ik ben meegelopen met een stadswandeling en heb zodoende de meest interessante bezienswaardigheden gezien. Het is een hele kleurrijke stad, omdat net als in de wijk La Boca in Buenos Aires, de verf van boten werd gebruikt om de huizen te schilderen. Ook is er heel veel graffiti te zien in de stad. Met een kort ritje met de metro kun je naar het andere plaatsje aan de kust reizen, Viña del Mar. Dit plaatsje is iets meer geënt op toeristen die willen genieten van zon, zee en strand. Dat is in Viña del Mar ook meer dan goed mogelijk.
3/9 Vooral de tijd genomen om van het lekkere weer te genieten. Vanaf Santiago ga ik voornamelijk alleen nog maar naar het noorden, dus mijn intentie is om de lange broeken zoveel mogelijk in m’n backpack te laten zitten. Dat is tot op heden goed gelukt. Na Valparaíso en Viña del Mar weer teruggegaan naar Santiago. Ik heb daar onder meer nog een bezoek gebracht aan de begraafplaats van Santiago. Hier liggen meer dan 2,5 miljoen mensen begraven. Het is soms een onwerkelijk gezicht, want de begraafplaats ziet er een beetje uit als een stad op zich. Je hebt een soort villawijk met mausoleums en grote familiegraven. Hier liggen onder andere een aantal oud presidenten van Chili begraven. Iets verderop is dan een gedeelte dat wat meer lijkt op een begraafplaats in Nederland. Maar loop je weer een paar honderd meter verder zijn er een soort flatgebouwen met daarin graven. Soms zijn er meerdere verdiepingen op elkaar, met op iedere verdieping wel 6 rijen met graven boven elkaar.
4/9 Dit was echt een spectaculair en luguber gezicht. Ook was er een gigantisch veld met kindergraven wat heel kleurrijk was en volstond met windvaantjes, voetbalshirts en knuffelberen. Na deze indrukwekkende ervaring ook nog een wandeling gemaakt naar de top van de heuvel San Cristobal. Bovenop deze heuvel staat een kerk en een heel groot standbeeld van Maria. Het uitzicht over de stad is ook zeer indrukwekkend met onder meer een goed zicht op de hoogste wolkenkrabber van Zuid Amerika, de Sky Costanera. Tot slot van mijn bezoek aan Santiago nog naar iets geweest wat alleen in Santiago bestaat. Het heet ‘coffee with legs’ en is een soort combinatie tussen een koffiebar en een stripclub. Er lopen schaarsgeklede vrouwen en het enige wat je er kan krijgen is koffie, thee of fruitsap. Het meest vreemde is nog wel dat deze bars gewoon in een winkelcentrum midden in de stad te vinden zijn. Ze zijn herkenbaar aan de geblindeerde ramen en neonverlichting.
5/9 Het was een leuke ervaring om met een aantal gasten van het hostel naar deze bars te gaan. We hebben onze ogen uitgekeken en zijn nu bijna verslaafd aan koffie. Na de koffiebar tot de conclusie gekomen dat er echt niets meer beters in Santiago te zien was. Dus een ticket geboekt naar de volgende bestemming, San Pedro de Atacama. Deze plaats ligt aan de rand van de Atacama woestijn. Deze woestijn wordt gezien als de droogste woestijn te wereld met een gemiddelde jaarlijkse regenval van 3 millimeter. De eerste dag een mountainbike gehuurd en een tocht gemaakt door de woestijn. Onder meer ruïnes bezocht van de oorspronkelijke bewoners van dit gebied. Na deze pittige klim verder gefietst naar een ander deel van de woestijn met onder meer een kerk in de middle of nowhere. Ook was hier een ravijn met de toepasselijke naam ‘de keel van de duivel’. Je kan hier op je mountainbike doorheen fietsen en dat was echt een geweldige ervaring.
6/9 Die avond de zonsondergang gezien met alle gasten van het hostel. De dag erop gingen we met een aantal gasten van het hostel naar de Moon Valley. Deze vallei dankt zijn naam aan de vergelijking met het landschap wat op de maan is. Het was een schitterende tour met mooie uitzichten. Van grote zandduinen tot zoutmijnen en zoutpilaren. Daarna wederom de zonsondergang gezien. Die avond zou ik ook nog naar de sterrenhemel gaan kijken op één van de meest afgelegen plaatsen ter wereld. Het zicht zou perfect zijn, omdat hier vrijwel geen lichtvervuiling is. We kregen onder meer uitleg over het vinden van de windrichtingen. Ook werd er met een laser op een duidelijke manier uitgelegd wat er allemaal te zien was die avond. Onder meer een aantal sterrenbeelden, sterrenwolken en de meeste felle ster aan de hemel gezien. Tot slot mochten we nog door een aantal telescopen kijken om alles wat ons was uitgelegd van iets dichterbij te bekijken.
7/9 Dit was echt een geweldige ervaring en ik vond het jammer dat we weer terug naar San Pedro moesten. De dag erop nog naar thermale baden geweest om mijn bezoek aan de Atacama schoon af te sluiten. Ik had immers de dag daarop een 3-daagse tour naar Uyuni geboekt. We gingen met een groep van in totaal 11 personen verdeeld over 2 jeeps. Op de eerste dag een aantal meren bezocht met verschillende kleuren. Dit komt door de verschillende mineralen die in het water zitten. Zo waren er onder meer witte, groene en rode meren. Ook zijn we wederom naar thermale baden geweest. Bij het rode meer waren tevens grote kolonies flamingo’s te zien. Een machtig schouwspel om deze vogels in zulke grote getale bij elkaar te zien. Het is een vulkanisch gebied, dus er waren ook geisers, met de bijbehorende zwavellucht. De tweede dag hebben we een aantal rotsformaties gezien. Ook zijn we bij een meer geweest dat zwart van kleur was en bij een ravijn van 100 meter diep.
8/9 Gelukkig waren we met jeeps, want op een andere manier was je hier geheid vast komen te zitten. Na het proeven van het lokale bier werden we afgezet bij een hotel wat voor het grootste deel bestond uit zout, iets wat in deze regio veel voorkomt. De dag erop vroeg uit de veren om op de zoutvlakte van Uyuni de zonsopgang te zien. Een spectaculair gezicht zo vroeg op de morgen. Daarna verder de zoutvlakte opgereden van 2000 vierkante kilometer. Het woord ‘zoutvlakte’ is trouwens zeer accuraat, want het bestaat uit zout en is ontzettend vlak. We hebben uitgebreid de tijd genomen om de bekende perspectieffoto’s te maken. Hierna zijn we na het bezoek aan een verzamelplaats van oude locomotieven afgezet in het plaatsje Uyuni. Daar nog even gevierd dat ik inmiddels op de helft van m’n reis door Zuid Amerika ben aanbeland.
9/9 Momenteel zit ik in een bus naar Sucre. Hopelijk heb ik snel weer wat meer tijd om korte verhaaltjes te schrijven, want deze epistels zijn ook niet te manier om het thuisfront op de hoogte te houden. Tot snel(ler)! Hit week 14: Jan Smit - De wereld rond Hit week 15: VOF De Kunst - Eén kopje koffie Hit week 16: WC Experience - Boterham meej weggewaaid zand

24 October 2017

Torres del Paine
Ushuaia
El Chaltén
El Calafate
Bariloche & Lake District

22 October 2017

1/7 Ushuaia en Torres del Paine Na de parade weer terug gegaan naar het hostel en besloten om de dag erna een boottocht te maken over het Beaglekanaal. Dit kanaal, wat de naam draagt van het schip waarmee Charles Darwin zijn ontdekkingsreis maakte, ligt net iets ten zuiden van Ushuaia en vormt de grens tussen Argentinië en Chili. De dag erop aan boord gegaan van de rondvaartboot. Gelukkig was het niet druk, dus er was voldoende bewegingsruimte. De eerste stop tijdens de tocht was een eiland waar veel vogels op zaten. Een aantal mensen op de boot dachten dat het pinguïns waren en namen naar hartelust foto’s. Helaas voor hun waren dit geen pinguïns, maar leken ze er wel op. Het eilandje daarna was gevuld met zeeleeuwen en was ook weer een goede reden om naar buiten te gaan. De boot kwam behoorlijk dichtbij, dus we hadden goed zicht op de dieren. Op het derde eiland stond één van de meest zuidelijk gelegen vuurtorens ter wereld. Een oude stenen vuurtoren op een verlaten eiland.
2/7 Het weer was, ondanks de harde wind, prachtig. Goede reden om mooie foto’s te maken en op het dek van de wind te genieten. Het volgende eilandje was immers een behoorlijk eindje varen. Maar deze tocht zou niet voor niets zijn. Het laatste eiland op de reis was namelijk wél gevuld met pinguïns. De boot meerde vrijwel aan bij het strand waar de pinguïns verbleven, dus het zicht was spectaculair. Wat me vooral opviel wat dat er veel mensen op de boot de pinguïns alleen maar door de lens van hun camera hebben gezien. Ze namen geen tijd om ook even van de omgeving te genieten en het beeld van de pinguïns op het strand daadwerkelijk in zich op te nemen. Gelukkig deed ik dat wel, dus was het een prachtige ervaring. Op de terugweg een lekkere warme koffie genomen, want de boot voer tegen de wind in terug naar Ushuaia. Daar aangekomen nog even een beetje rondgelopen bij wat gedenktekens omtrent de Falklandoorlog.
3/7 De Argentijnen claimen namelijk nog steeds deze eilanden en vinden dat de Britten de eilanden illegaal bezetten. De dag erop een bezoek gebracht aan het nationale park van Tierra del Fuego. Hier is onder meer het einde van een snelweg (RN3) en dit punt is dus het verste punt waar je met de auto kan komen ter wereld. Het is met kilometerpaal 3079 het verste verwijderd van Buenos Aires. Verder heeft dit nationale park een aantal mooie wandelpaden. Onder andere een wandelpad wat tot aan de grens met Chili loopt. Daar eenmaal aangekomen bleek dat het niet meer was dan een grenspaal en een bordje dat je vanaf daar niet meer verder mocht lopen. Toch maar even illegaal in Chili geweest en daar m’n broodje opgegeten. Ik had inmiddels in het hostel een andere Nederlandse gast ontmoet en samen hadden we het over het bezoeken van nationaal park Torres del Paine in het Chileense deel van Patagonië. Hij had z’n vliegticket al geboekt, dus ik zou hem in Puerto Natales weer terugzien.
4/7 Na twee bustochten aangekomen in het hostel en vanaf hier samen de plannen gemaakt om het park te bezoeken. Het had nogal wat voorbereiding nodig om deze tocht te ondernemen. We moesten een planning maken wat we op welke dagen wilde bezoeken in het park. In feite is het een vierdaagse wandeltocht van 80 kilometer. Deels met bepakking en deels zonder. De dag erop zouden we om half 8 vertrekken van het busstation. Alle niet essentiële dingen in het hostel achtergelaten en met matje, slaapzak, pannetjes, kookset en genoeg mondvoorraad voor 4 dagen op pad gegaan. Allereerst een busrit van 2,5 uur, daarna op een catamaran voor 30 minuten. Uiteindelijk aangekomen op de eerste camping van de tocht. Daar snel onze spullen in de tent achtergelaten en vertrokken voor de eerste wandeling. Deze zou ons naar een uitzichtpunt bij een gletsjer brengen. Het was een behoorlijk pittige wandeling met ontzettend harde wind en lastig begaanbare paden. Gelukkig was het einde het meer dan waard.
5/7 Het uitzicht was prachtig. Daarna snel met de terugweg begonnen. Na een vermoeiende eerste dag op de camping onze eerste maaltijd gemaakt op het kooksetje. Het smaakte behoorlijk, maar ik denk dat dat voornamelijk door de vermoeidheid kwam. De dag erop onze spullen gepakt en met volle bepakking begonnen aan de eerste etappe met bepakking. Dit bleek toch behoorlijk pittig te zijn en ik was dan ook blij dat we na een uur of 2,5 aankwamen bij een rangerpost. Hier konden we onze spullen achterlaten en beginnen aan de tweede tocht omhoog tussen de bergen. Deze bracht ons bij een geweldige gletsjer. We vochten tegen de vermoeidheid en maakte onze weg terug naar de rangerpost. Vanaf daar was het nog 30 minuten lopen naar de camping. Heerlijk geslapen op het campingmatrasje. Daarna zou er alleen een wandeling van de ene naar de andere camping op het programma staan. Het werd echter een helse tocht.
6/7 Het uitzicht was prachtig, want je liep een groot deel langs het schitterende blauwe gletsjermeer. Het lastigste deel was toen we in de verte iets zagen wat op een camping leek. We waren blij, want we dachten dat we dichtbij waren. Helaas was deze camping nog een stuk verder dan we in eerste instantie dachten. We hebben zeker nog een uur en een kwartier gelopen voor we uiteindelijk bij de camping aankwamen. Moe maar voldaan een ontiegelijk duur biertje gedronken om deze tocht te gedenken. De laatste dag van ons avontuur de klim gemaakt naar Las Torres, het meeste iconische uitzichtpunt van het nationale park. Met zwaar vermoeide benen en voeten begonnen aan de meest pittige klim van de 4 dagen. Na een dikke 4 uur klimmen hebben we uiteindelijk te top gehaald en het uitzicht was het meer dan waard. De gigantische torens waar de Las Torres naar vernoemd zijn torende hoog boven het meer uit. Hierna weer snel afgedaald, omdat er toch wel wat bewolking aankwam.
7/7 Gelukkig ging de afdaling iets sneller dan de beklimming. Eenmaal op de camping aangekomen de spullen gepakt en naar de busterminal gegaan voor de busrit terug naar Puerto Natales. Daar snel een paar biertjes gedronken op de goede afloop. Het voelde heerlijk om diezelfde avond nog op een heerlijk matras te liggen met een nog lekkerder kussen. Hierna plannen gemaakt voor het vervolg. Morgen vliegen we naar warme oorden, namelijk Santiago. Ik ben al in Santiago geweest, dus zal niet heel lang hier blijven. De groeten! Hit week 12: Stoomboot - Einde van de wereld Hit week 13: Lenny Kuhr - Eindje lopen

12 October 2017

1/6 De laatste update kwam vanuit El Calafate in Patagonië. Deze plaats is het meest bekend om de gletsjer Perito Moreno die vlakbij het plaatsje ligt. De naam El Calafate komt van een plant die de vroegere kolonisten gebruikten om hun boten waterdicht te maken. De plant komt hier veelvuldig voor. Van de vruchten wordt zelfs een soort jam gemaakt. Ik, Padrice en de twee Australiërs hadden een tour geboekt naar de gletsjer. De busrit duurde ongeveer 1,5 uur. Bij aankomst scheen de zon, dus we waren goed gemutst. Toen we echter net de bus waren uitgestapt kwam uit het niets een sneeuwbui opzetten. De plannen voor de wandeling naar de gletsjer toch maar even uitgesteld en eerst een koffie gedronken. Nadat het weer was opgeklaard de wandeling niet langer uitgesteld. De eerste keer dat je oog in oog met deze gletsjer staat is werkelijk ongelooflijk. De combinatie van de grootte van de gletsjer en de mogelijkheid om zo dichtbij te komen zorgen voor een ongeëvenaard schouwspel.
2/6 De gletsjer is tussen de 5 en 6 kilometer wijd bij het einde en steekt op sommige punten maar liefst 70 meter boven het water uit. Je kan middels metalen wandelpaden naar verschillende uitzichtpunten lopen. Deze gletsjer eindigt in Lago Argentino, het grootste meer van Argentinië. Dit meer is gemiddeld 100 meter diep. Er werd ons uitgelegd dat het meer bij een andere gletsjer maar liefst 800 meter diep is. De grootste gletsjer van Argentinië is tussen de 70 en 80 kilometer lang. Deze getallen zijn echt onvoorstelbaar. Het hele gebied is sowieso lastig uit te leggen. Als je het op Google Maps bekijkt zie je links het Andes gebergte. Hier is veel sneeuw en zijn hoge bergen. Rechts van bijvoorbeeld El Calafate is een gigantische steppe waar vrijwel geen regen of sneeuw valt en weinig vegetatie is. In het tussengebied ligt in de alleen in de winter sneeuw. Dit komt voornamelijk omdat de wind vrijwel altijd vanaf de Stille Oceaan komt. Hierdoor is het gebied achter de bergen droog.
3/6 De dag na de gletsjer hebben Padrice en ik een kanotocht gemaakt over een rivier die tussen twee grote meren stroomt. Dit was een hele leuke ervaring, vooral omdat er behoorlijk veel stroming in de rivier was. Halverwege de tocht hebben we samen met de gidsen aangemeerd en vanaf daar een trekking gemaakt van ongeveer 2,5 uur. Tijdens deze tocht liepen we door het droge heuvelachtige gebied. We kregen uitleg over de geologische opbouw en de geschiedenis van dit gebied. Miljoenen jaren geleden hebben dinosaurussen in dit gebied rondgelopen. We kwamen tijdens de wandeling onder meer versteende bomen en zelfs dinosaurusbotten tegen. Na de lunch zijn we langs mooie uitzichtpunten teruggelopen naar de kano's. Vanaf daar de rivier gevolgd tot het eindpunt. Een speciale ervaring in een schitterend gebied. Na El Calafate zijn we verder gereisd naar El Chaltén. Deze plaats is de wandelhoofdstad van Argentinië.
4/6 Vanaf dit dorpje, wat in het nationale park ligt, kunnen verschillende trekkings gemaakt worden. Op de dag van aankomst gelijk een wandeling gemaakt naar een meer en een uitzichtpunt. Het weer wilde echter niet echt meewerken. Het regende af en toe behoorlijk hard en de wind was krachtig. Gelukkig klaarde het aan het eind van de middag op en zagen we zelf een klein deel van één van de grote bergen in deze regio, Cerro Fitzroy. De tweede dag hebben we een andere trekking gemaakt (we trekken wat af hier). De wandeling zou in totaal maar liefst tussen de 7 en 8 uur duren. Het was de bedoeling dat we op het uitzichtpunt een mooi uitzicht zouden hebben op Cerro Torre, een andere bekende berg in dit gebied. Helaas was het weer ons wederom niet goed gezind. Vrijwel de hele dag heeft het gesneeuwd. Niet hard en geen natte sneeuw, maar het zorgde wel voor kou over heel m'n lichaam. Daarna dus snel onder de wol voor een klein dutje.
5/6 De dag erop zijn we voor de laatste keer samen de bus ingestapt. Ik vervolgde mijn reis naar Ushuaia en Padrice gaat terug naar het noorden van Argentinië. In Rio Gallegos elkaar gedag gezegd. Mijn bus zou de dag erop vertrekken naar Ushuaia, dus ik had ingecheckt in een hotelletje. De dag erop vol goede moed naar het busstation. Daar aangekomen bleek dat de bus die dag niet zou vertrekken. De weg was geblokkeerd door boze wegwerkers. De overheid moest een beslissing nemen over het privatiseren van een belangrijke snelweg in het zuiden. Hierdoor kon onze bus niet vertrekken. Ik ben toen naar het dichtstbijzijnde hospedaje (pension) gelopen en daar een kamer geboekt. Uiteindelijk met een dag vertraging naar Ushuaia vertrokken. Daar ben ik nu aangekomen en heb mijn eerste dag hier erop zitten. Ik ben wel weer met m'n neus in de boter gevallen, want vandaag is de verjaardag van Ushuaia. 133 jaar geleden werd deze stad opgericht.
6/6 Eerst een stempel laten zetten ter ere van het bereiken van het einde van de wereld en daarna even gekeken bij een parade ter ere van de verjaardag. De hele stad was uitgelopen en het was echt een prachtig Zuid-Amerikaans schouwspel. In de volgende update meer nieuws vanuit het zuiden van Zuid-Amerika. Hit van de week: André Hazes - Het is koud zonder jou

6 October 2017

1/6 Oké, na een week overgeslagen te hebben is het toch weer tijd voor een nieuwe update vanuit Zuid-Amerika. San Luis was dus de laatste plaats waar ik een verhaaltje heb geschreven. Ik was in San Luis omdat daar de wereldkampioenschappen CP-voetbal werden gehouden. Nederland was één van de deelnemers. De bondscoach van Nederland is Max Raeven, die tevens ook coach is van het eerste van VV Rijen. Een uitgelezen mogelijkheid om twee vliegen in één klap te slaan. Aan de ene kant het steunen van het Nederlands Elftal en aan de andere kant even bijkletsen met een ‘enigszins’ bekende uit Rijen. Op de dag van mijn aankomst in San Luis was het rond de dertig graden. De temperatuur was de dag erop helaas gehalveerd. De wind was bovendien met een aantal Beaufort toegenomen. Met de bus naar het stadion gegaan en eenmaal aangekomen een plekje op de tribune opgezocht. Dat was niet zo moeilijk, want het stadion was op enkele verdwaalde Nederlanders leeg.
2/6 Dus maar snel beschutting gezocht bij deze Nederlanders. Het waren zes ouders van spelers van het CP-team. Na een kort praatje de wedstrijd bekeken. Alle spelers van het NL team zijn spelers die op een behoorlijk niveau in het Nederlandse amateurvoetbal actief zijn. CP-voetbal is trouwens voor mensen met een afwijking in de hersenen. Het is zeven tegen zeven op een kleiner veld dan gebruikelijk. De wedstrijd eindigde niet best voor Nederland. Er werd met 5-1 verloren van Ierland. Na de wedstrijd nog even gekletst met een aantal spelers en Max. Na de wedstrijd van Nederland had ik een skybox opgezocht voor de resterende wedstrijden. Na het bekijken van alle wedstrijden was het inmiddels al avond. Ik had al even geen bus meer voorbij zien komen, dus toch maar even in de catacomben gevraagd hoe ik terug kon komen naar de stad. Gelukkig was een hele groep vrijwilligers bereid om mij mee te nemen in hun taxibusje.
3/6 Ik was natuurlijk het gesprek van de bus en kreeg veel vragen over de redenen van mijn bezoek aan San Luis. Na deze behulpzame rit in het hostel m'n tas ingepakt voor de volgende bestemming. Ik heb de dagen na San Luis een rondje gemaakt langs een aantal gebieden die ik al eerder had bezocht. Ik heb hier echter nog meer bezienswaardigheden bezocht, omdat ik deze de vorige keer had gemist. Uiteindelijk na het weekend doorgereisd naar Mendoza, waar ik had afgesproken met iemand die ik al kende vanuit Buenos Aires. Met haar het plan gemaakt om verder naar het zuiden van Argentinië te reizen. De eerstvolgende bestemming na Mendoza zou Bariloche worden. Na een busrit van een uur of 19 aangekomen in Bariloche. Deze plaats ligt in het gebied wat gekenmerkt wordt door de zeven meren. Het ligt net in Patagonië, het beroemde natuurgebied van Argentinië. Het hostel was op de bovenste verdieping van een groot appartementencomplex in het centrum van Bariloche.
4/6 De eerste dag een trekking gemaakt met een aantal andere gasten van het hostel naar de top van twee heuvels waar een mooi uitzicht zou zijn. Het weer viel helaas wat tegen, maar de uitzichten waren desondanks zeer de moeite waard. Ook de trekking zelf was ook mooi. Je bent soms echt behoorlijk aan het klimmen en afdalen. Die avond even overlegd en besloten om de dag erop een paardrijtocht te maken van 1,5 uur. Helaas viel het weer wederom wat tegen, maar de tocht zelf was zeker de moeite waard. Vooral toen de leidster van de groep zei ‘en nu gaan we even een stukje wat sneller’. En hoppa, daar galoppeerden we door de bossen van Bariloche. Gelukkig voor m'n edele delen maar een kort stukje. Na de tocht snel opgewarmd met een gigantische lunch. Moe en voldaan toch de keuze gemaakt om één van de heuvels van de dag daarvoor nogmaals te beklimmen. Het weer was immers behoorlijk opgeklaard.
5/6 Eenmaal boven wederom genoten van het uitzicht, dat nu wel iets meer vergezichten had dan de dag ervoor. Teruggekomen in het hostel aan de praat geraakt met een aantal andere gasten van het hostel. Samen afgesproken om de dag erop een auto te huren en langs de zeven meren te rijden. Uiteindelijk met 10 man en dus 2 auto's op pad. Helaas werd ook deze dag weer gedomineerd door regen, mist en zelfs sneeuw. Dit zorgde ervoor dat er veel gevraagd werd van ons inlevingsvermogen. Toch ook nog even een sneeuwballengevecht gehouden en wat foto's in de sneeuw. Bij terugkomst nog wat nagepraat en de tas wederom ingepakt voor de volgende bestemming. De volgende bestemming is El Calafate in het zuiden van Argentinië. Nu ik dit aan het typen ben zit ik in de bus. Deze rit duurt maar liefst 30 uur, omdat een kortere route nog afgesloten is door sneeuwval. Ik ga m'n best doen om volgende week weer met een nieuw verhaal te komen.
6/6 Genoeg te doen in het zuiden, dus hopelijk heb ik tijd om dit met jullie te delen. Laters! Hits van de afgelopen weken: Week 9: Drukwerk - Je loog tegen mij Week 10: Acda & De Munnik - Het regent zonnestralen

26 September 2017

Iruya
Purmamarca, Tilcara en Steenbokskeerkring
Nacional vs. Peñarol
Colonia del Sacramento en Montevideo
Buenos Aires

21 September 2017

1/5 Weer een week voorbij dus weer tijd voor een kort verhaaltje. Het weekend in Buenos Aires goed overleefd. Het weekend bestond voornamelijk uit bier, wijn, steak en muziek. Een prima Argentijns weekend dus. Ook hadden we met de gehele groep ontzettend veel zin om naar een tango-show te gaan in een cultureel centrum. Nadat we eenmaal onze plaats hadden gevonden op de tribune bleek dat het helemaal niet ging om de dans tango, maar om de muziek. Daar zaten we dan, totaal anders dan verwacht. Gelukkig was de muziek nog best wel om aan te horen, dus dat maakte de teleurstelling wel wat minder. Om de teleurstelling nog meer te verzachten zijn we de dag erop naar het beste steakrestaurant van Buenos Aires geweest. Nou, ze doen hun naam toch zeker wel eer aan. Wat een heerlijke steak heb ik daar gegeten. Misschien wel de beste steak die ik ooit heb gegeten. De dag erop nog naar de drumshow geweest wat ook geweldig was.
2/5 Ik moet toch wel zeggen dat Buenos Aires een hoge binnenkomer is op mijn lijst van favoriete steden in de wereld. De sfeer is gemoedelijk, de mensen zijn vriendelijk en behulpzaam. Er wordt (in tegenstelling tot de meeste plaatsen in Zuid-Amerika) veel Engels gesproken. Het werd na 8 dagen echter tijd om te vertrekken. Het volgende land op mijn reis stond op het programma, Uruguay. Met een veerdienst is Buenos Aires verbonden met meerdere steden in Uruguay. Mijn eerste stop was een klein koloniaal stadje, met de toepasselijke naam; Colonia del Sacramento. Al met al een goede stad om mee te beginnen, want het is de oudste stad van Uruguay. Gesticht in de 17e eeuw door de Portugezen. Het historische centrum van de stad staat op de UNESCO Werelderfgoedlijst. Zeer de moeite waard om gezien te hebben, maar één dag was ook wel meer dan genoeg. Ik vervolgde mijn reis naar Montevideo, de hoofdstad van Uruguay.
3/5 Er wordt gezegd dat Montevideo een beetje lijkt op Buenos Aires, maar dan kleiner. Dit klopt best wel. In het hostel zag ik een briefje hangen dat een gratis rondleiding door de stad werd gegeven. Ik dus gedaan. Het was behoorlijk educatief. Vooral hoe de naam Montevideo tot stand is gekomen. Er zijn verschillende theorieën, maar ik zal alleen degene uitleggen die mij is uitgelegd. Daarvoor moet de naam worden opgesplitst in Monte-VI-d.e.o. Monte betekent in het Spaans heuvel of berg. Het deel VI van de naam is het Romeinse cijfer voor 6 en d.e.o. betekent De Este a Oeste (van oost naar west). Op deze manier wisten de kolonisten dat ze de zesde heuvel van oost naar west moesten hebben om de stad te vinden. Er zijn nog vijf andere theorieën, maar het gaat wat ver om deze allemaal uit te leggen. De tweede dag van mijn bezoek aan Montevideo ben ik naar de El Clásico van Uruguay geweest. Nacional tegen Peñarol.
4/5 Ik had bij mijn aankomst in het hostel gelijk gevraagd waar ik kaartjes kon kopen en hoe dit in z'n werk ging. Met m'n kaartje op zak ging ik zondag naar het stadion. De wedstrijd werd gespeeld in het stadion waar het eerste WK ter wereld werd gespeeld, El Centenario. Dit stadion uit 1930 was destijds speciaal gebouwd voor het spelen van voetbalwedstrijden. De winnaar van het eerste WK is ook Uruguay, iets waar ze nog steeds trots op zijn. Op weg naar het stadion zag je overal al plukjes supporters staan. Het was een beetje wennen voor mij. NACional speelt namelijk in wit met rode en blauwe accenten. Peñarol speelt daarentegen in schitterend geel-zwart. Wel verticale banen, maar ach. Aangezien Nacional thuis speelde hadden zijn de meerderheid van de tribunes tot hun beschikking. Tot mijn verbazing was echter de hele kant achter één van de doelen voor Peñarol. Ik zat dus in het vak met alleen maar Nacional supporters, maar had niet veel op met deze club.
5/5 Ze noemen zichzelf ook tricolores. De beleving bij deze wedstrijd was wel maximaal bij alle aanwezigen. Peñarol stond bovenaan en Nacional stond vijfde. Beide harde kernen hadden een voltallige hofkapel tot hun beschikking, die de hele wedstrijd ook naar hartelust muziek maakte. De wedstrijd eindigde uiteindelijk in 0-2 voor Peñarol, mede door een penalty en een eigen doelpunt. Een hele leuke ervaring om een wedstrijd mee te maken. Als het aan mij ligt gaan er nog wel meer volgen. Over het algemeen is Uruguay goed bevallen. Het is een rustig land met heel veel groen landschap. Er wonen niet veel mensen, maar de mensen zijn zeer vriendelijk. Als er wat meer was om te bezichtigen zou ik er wel wat langer zijn gebleven. Momenteel ben ik in San Luis en wat ik hier ga doen bewaar ik voor een volgend verhaal. Hollandse hit van de week: Zware Jongens - Stil aan de overkant

8 September 2017

Cementerio Recoleta en El Ateneo
La Boca
Skiën in Chili
Paardrijden in Mendoza
1/7 De afsluiter van vorige week was het besluit om te gaan paardrijden. En paardgereden werd er! We werden even voor de avond aanbrak opgehaald bij het hostel. In totaal waren we met 6 personen. Ik en Elena (met wie ik al op wijntoer en naar de natuurlijke baden was geweest), een Iers stel uit het hostel en een Argentijns stel. Van ons zessen had alleen Elena eerder paardgereden. Dit zorgde al voor hilarische taferelen bij het bestijgen van de paarden. Het is een heel raar gevoel om op de rug van een levend dier te zitten. Dit was voor mij de eerste keer en wellicht is dat maar goed ook voor het complete dierenrijk. Nadat we allemaal ons paard hadden bestegen gingen we de heuvels in. De paarden zijn gewend om deze route te lopen, dus ze volgden elkaar gemakkelijk. Op de paarden zat maar één versnelling, stapvoets.
2/7 Toen we op het hoogste punt waren aangekomen kregen we uitleg over het gebied en keken we gezamenlijk naar de zonsondergang. De temperatuur was inmiddels flink gedaald en het was goed dat ik een muts had meegenomen. Na de zonsondergang hebben de paarden weer in versnellingkje stapvoets gezet en zijn weer afgedaald tot het startpunt. Daar stond de barbecue inmiddels al lekker warm te draaien. Tijdens de ‘asado’ (Argentijns voor ‘veul vlees’) hebben we wat gekletst met het Argentijnse stel. De wijn vloeide ook deze avond weer rijkelijk. Al met al een mooie afsluiter van Mendoza. De dag erop stond de reis naar Santiago de Chile op het programma. Het was een 8-uur durende busrit die ons over het Andes-gebergte bracht. Midden tussen de bergen was een grenspost. Na een uur of 2 wachten waren we eindelijk in Chili. Niet gepland om zo snel al naar Chili te gaan, maar gelukkig is mijn reisschema flexibel genoeg om dit soort keuzes te maken.
3/7 Ik had namelijk gelezen dat het wintersportseizoen in Zuid-Amerika nog een paar weken zou duren. Dus toch maar snel de keuze gemaakt om te gaan skiën in Chili. Gelukkig wilde Elena en Tom uit Wales ook wel mee. Met z’n drieën een georganiseerde toer geboekt naar La Parva, een wintersportplaats vlakbij Santiago de Chile. Na ontelbare haarspeldbochten kwamen we na anderhalf uur aan in La Parva. Nadat we de skispullen en skipassen bij elkaar hadden verzameld hebben we de pistes getrotseerd. Tom had nog niet zoveel ervaring, maar na wat uitleg ging hij toch behoorlijk goed de berg af. Na de lunch hadden Elena en ik zo op Tom ingepraat dat hij toch wel mee wilde naar een hogere piste. Hij deed het boven verwachting goed. Het gebied was niet heel groot, maar de variëteit aan afdalingen was wel groot. Aan het eind van middag nog even zelf wat kilometers gemaakt. Het was echt geweldig om te hebben geskied in Chili. Dat kan toch niet iedereen zeggen.
4/7 De rest van de dagen in Santiago de Chile op het gemakje doorgebracht. Ik ben nog van plan om terug te keren als ik weer noordwaarts reis na mijn bezoek aan Patagonië. Samen met de twee dames uit Mendoza de keuze gemaakt om met z’n drieën naar Buenos Aires te vliegen. De vlucht verliep prima en het hostel voor 5 nachten vastgelegd. Het hostel ligt middenin de hoofdstad van Argentinië. Buenos Aires wordt ook wel het ‘Parijs van Zuid-Amerika’ genoemd. De eerste indrukken maken deze benaming ook meer dan waar. Het heeft niets weg van de rest van Zuid-Amerika. Het lijkt heel erg op een Westerse stad en is een mix van New York, Parijs en Madrid. Samen met Kirsten (ook uit Nederland) de keuze gemaakt om de dag na de aankomst een toer te boeken naar La Boca, de meest bekende wijk van Buenos Aires. Bij het verzamelen bleek dat er meerdere Nederlanders in het hostel verbleven. De groep bestond in totaal uit 12 personen, maar liefst 6 daarvan kwamen uit Nederland.
5/7 We vertrokken met de bus naar La Boca. In de wijk hebben we rondgelopen en vertelde de gids wat over de oorsprong van de wijk. La Boca is een hele kleurrijke wijk omdat bij het bouwen van de huizen de golfplaten werden geschilderd met de kleuren die toevallig op dat moment beschikbaar waren. Waar de wijk vooral om bekend staat is natuurlijk de voetbalclub Boca Juniors, waarvan het stadion middenin de wijk ligt. Met de toer zijn we uiteraard in het stadion en museum geweest. De gids was een fanatieke supporter van River Plate, de grootste rivaal van Boca Juniors. Ze had er zichtbaar moeite mee om iets positiefs te vertellen, maar dat maakte haar hele verhaal bijzonder grappig. Na de wandeling teruggegaan naar het hostel en de rest van de avond ons goed vermaakt met de Nederlandse enclave in het hostel. De (mid)dag daarop hebben we wat van de stad gezien en zijn onder meer naar de begraafplaats van de wijk Recoleta geweest.
6/7 Er zijn een aantal redenen wat deze begraafplaats bijzonder maakt. Zo ligt er onder meer de zevende president van Argentinië begraven. Er zijn ontzettend veel mausoleums op deze begraafplaats. Er zijn zeer veel familiegraven, waaronder die van de familie Duarte. Deze naam is niet heel bekend, maar de vrouw die onder meer in dit mausoleum begraven ligt wel. Dat is namelijk Eva Perón. Zij was in de jaren 50 één van de meest invloedrijkste vrouwen ter wereld. Zij was vooral populair onder de armen inwoners van Argentinië. Dit mausoleum is ook de enige op de begraafplaats waar iedere dag verse bloemen worden opgehangen. De rest van de dag de stad wat verder verkend en het vooral lekker rustig aan gedaan. Net als vandaag trouwens. Vandaag de garderobe een beetje uitgebreid en voorbereid op de koudere gebieden van Argentinië.
7/7 Even een verse knipbeurt en de was laten doen. Het weekend staat voor de deur, dus ik ga de deur maar eens snel openmaken! Laters! Hollandse hit van week 7: BZB - Echte vrienden

29 August 2017

Mendoza
Cafayate en Humahuaca
Asunción (Paraguay) en Salta (Argentinië)
1/8 Argentinië deel 2 Oei, alweer 16 dagen geleden na m'n laatste update. Hoogste tijd om jullie even op de hoogte te brengen van de belevenissen van de afgelopen 1,5 week. Gelukkig ben ik in staat geweest om de grens met Argentinië over te steken. Er waren wel wat extra antwoorden voor nodig bij de douane, maar ze lieten me toch binnen. De eerstvolgende plaats was Resistencia in de provincie Chaco in Argentinië. Deze provincie staat bekend om zijn uitgestrekte landschap met vooral landbouwactiviteiten. In Resistencia had ik een kamer geboekt in een hotel dit keer. Ik voelde dat ik een beetje ziek begon te worden, dus het leek me het beste om even alleen op een kamer te slapen met eigen badkamer. De symptomen waren voornamelijk een zere keel en een verstopte neus. Het komt voornamelijk door het reizen met de bus ben ik achter gekomen. Aangezien alle bussen bij een beetje warme buitentemperaturen de airco gelijk op standje vrieskist zetten.
2/8 De dagen in Resistencia voornamelijk zoveel mogelijk rust geprobeerd te pakken. De temperatuur daalt behoorlijk na zonsondergang, waardoor je wel vooruit moet plannen met het uitkiezen van de kleding. Na de twee dagen rust toch maar weer verder gereisd naar Salta. Een stad in het noordwesten van Argentinië. Eerst even bijgepraat met Ries die al vooruit was gereisd en dus wat tips had. Hij vertrok naar Mendoza, dus na de lunch zelf de stad een beetje verkend. Salta is een plaats die ligt in een vallei van een bergachtig gebied. Aangrenzend aan de stad ligt een heuvel met een gondelbaan naar boven. Je kan ook door middel van een stenen pad naar boven lopen. Ik (natuurlijk) lopend naar boven.
3/8 Tijdens de wandeling kwam ik erachter dat ik toch nog niet helemaal beter was en ook dat Salta op 1200 meter hoogte ligt. Het uitzicht was gelukkig wel de moeite waard. Na de afdaling nog even opgefrist en op tijd naar bed gegaan. De dag daarop een wandeling gemaakt door Salta en de beslissing gemaakt om een tour te boeken bij het hostel. Na het verkennen van Salta kan ik wel stellen dat dit een typisch stadje is voor deze regio. Het is aan de ene kant een beetje chaotisch, maar kan op sommige momenten ook heel rustig zijn. De stad is ook behoorlijk groen, met veel parken en bomen. De tour die ik geboekt had had als eindbestemming Cafayate. Een stadje 200 kilometer ten zuiden van Salta. Rond een uur of half 8 werd ik opgehaald bij het hostel. Na een aantal uren rijden kwamen we in het nationale park Quebrada de las Conchas. Een quebrada is een ravijn.
4/8 De weg slingerde door het ravijn en volgde grotendeels de rivier die het ravijn had uitgesleten. We hebben een aantal stops gemaakt bij uitzonderlijk mooie delen van het nationale park met illustere namen als ‘amfitheater’ en ‘de keel van de duivel’. Na het park zijn we uiteindelijk in Cafayate beland waar we eerst een rondleiding kregen door een wijngaard, uiteraard met proeverij. Daarna nog wat rondgehangen in het stadje zelf en de terugrit naar Salta gemaakt. Al met al een interessante en leerzame dag. De dag erop besloten om weer verder te trekken naar San Salvador de Jujuy, nog een stukje verder naar het noorden. Het plaatsje dient vooral als een soort basis van waaruit korte bezoekjes gebracht aan verschillende bezienswaardigheden. Dat heb ik dus ook maar gedaan en niet naar de minste bezienswaardigheid van Argentinië, Quebrada de Humahuaca. Dit is ook een gebied wat door miljoenen jaren geërodeerd is tot wat het nu zo bijzonder maakt.
5/8 Na eerst het stadje Humahuaca te hebben verkend werd het tijd op om zoek te gaan naar El Hornocal, hetgeen waar Humahuaca bekend om staat. Dit is een serie bergen die uit verschillende aardlagen bestaat. Hierdoor zijn maar liefste 14 verschillende aardlagen te zien. Dit zorgt voor een heel mooi geheel en spectaculair uitzicht. Om bij het uitzichtpunt te komen had nog wel wat voeten in de aarde. Er rijden 4x4 auto's omhoog over een kronkelige zandweg. Het vinden van zo’n auto was niet makkelijk. Je moest namelijk op een brug wachten totdat een pick-up truck langskwam en je letterlijk ‘oppickte’. Samen met een Fransman en twee vrouwen uit Spanje en Argentinië ingestapt en naar boven gereden. Het uitzicht was echt fantastisch! We stegen tot boven de 4300 meter en dat was goed te merken. Een korte wandeling leidde al snel tot vermoeidheid. Na het maken van een aantal foto's zijn er weer naar beneden gegaan. Hierna ben ik weer terug gegaan naar Jujuy. Momenteel ben ik in Mendoza.
6/8 Deze stad lijkt wel een beetje op een Amerikaanse stad. De straten zijn breed en er is vrijwel alleen eenrichtingsverkeer. Ook zijn er heel veel ‘plaza’s’ en veel groen. Mendoza ligt aan de rand van het Andes gebergte. In het hostel contact gemaakt met een aantal andere reizigers. De eerste dag besloten om mee te gaan op een fietstocht langs een aantal wijngaarden. 70% van alle wijn die geproduceerd wordt in Argentinië komt uit de regio rondom Mendoza. Na even zoeken kwamen we uit bij Mr. Hugo die fietsen verhuurden. We waren in totaal met 6 personen, 2 Belgen, 1 Australiër, 1 Duitse en 2 Nederlanders (het lijkt het begin van een goede mop). Ik zag in een hoek van de fietsenverhuur een aantal tandems staan. De Belgen en de Nederlanders natuurlijk op de tandem. Bij de eerste wijngaard kregen we een uitgebreide proeverij en rondleiding door de wijngaard. Met de eerste slokken wijn achter de kiezen weer op de tandem gestapt en ons in het Argentijnse verkeer begeven.
7/8 Ze rijden hier als gekken, maar gelukkig was op het grootste deel van de route een fietspad. Helaas was het biercafé wat op de route lag gesloten, maar de volgende wijngaard was niet ver daarvandaan. Na de derde wijngaard werd het door tijdsgebrek noodzakelijk weer terug te gaan naar de fietsverhuur. Tijdens de terugrit afgesproken om met een aantal de dag erop naar een waterpark te gaan. Er was niet echt goed weer voorspeld, maar dat zou toch niet uitmaken als je in een warm bad zou liggen. In de busrit naar de natuurlijke bron zagen we de heuvels al wat witter worden en warempel begon het even lichtjes te sneeuwen, in augustus. Aangekomen bij het waterpark omgekleed en snel in één van de warme baden gestapt. De baden verschilde allemaal van temperatuur, met één bad van maar liefst 40 graden. Er was ook een buitengedeelte en gelukkig klaarde het weer een heel stuk op en begon zelfs de zon te schijnen. Na de lunch weer teruggegaan naar de warme baden en daar nog even genoten.
8/8 Nu weer terug in het hostel en net plannen gemaakt om morgen een tocht met paarden de maken. Wordt weer een ervaring, want ik heb nog nooit paard gereden. Als afsluiter nog even de twee hits van de afgelopen 2 weken; Week 5: Bonnie St. Claire ft. Ron Brandsteder - Dokter Bernhard Week 6: André Hazes - Amor, Amor, Amor

13 August 2017

1/5 Zo, even tijd om een stukje te schrijven. We staan immers al weer bijna 1,5 uur stil op de grens tussen Paraguay en Argentinië. Het is inmiddels weer bijna een week geleden. Na het schrijven van het vorige verhaaltje heb ik in Argentinië nog een bezoek gebracht aan San Ignacio Miní. Dit was wederom een jezuïeten missie. Deze verschilde enigszins van de andere missie in Trinidad. San Ignacio Miní is ondanks zijn naam namelijk behoorlijk groter en beter bewaard gebleven. Ik heb weer een aantal fotootjes gemaakt en de locatie een beetje verkend. Aangezien ik letterlijk werd leeggezogen door de muggen bij de ruïnes leek het me na een uurtje of 2/3 wel genoeg om weer terug te keren naar Posadas. Vanuit het appartement vanwaar ik verbleef heb ik een plan gemaakt voor de week die eraan kwam. Ik ben de dag daarna wederom de grens overgestoken naar Paraguay (voor de derde keer in 6 dagen ofzo). Nu bracht de bus me wel gewoon de grens over en werd ik afgezet bij het busstation.
2/5 Vanuit daar werd ik gelijk aangesproken door één van de vele ‘mannetjes’ die rondlopen om buskaartjes te verkopen. Hij had mijn bestemming gelijk goed, want hij riep ‘Asuncion!’. Ik maakte hem duidelijk dat dat inderdaad m'n volgende bestemming zou zijn. Na wederom een busrit van een uur of 5 aangekomen in de hoofdstad van Paraguay. Het was inmiddels donker en ik wilde snel naar m'n hostel, dus toch maar even met een taxi. De dag erop aan het ontbijt zag ik mijn onderbuurman van het stapelbed zitten. Tot mijn verbazing zag ik dat hij een broek aan had met een NAC-logo erop. Ik dacht; die moet ik toch even aanspreken. Bleek dat het nog een behoorlijk bekende NAC-supporter te zijn, namelijk Ries Sommen. Hij is de schrijver van het boek Zigge Zagge, Zigge Zagge. Ik vertelde hem natuurlijk dat ik uit Rijen kom en ook fanatiek NAC-supporter ben. Na een kort praatje afgesproken om samen de stad een beetje te verkennen.
3/5 Het was die dag maar liefst 37 graden, dus het zou flink zweten worden. We hebben wat rondgelopen en de highlights van de stad bezocht. Dat duurde ongeveer 2 uur en toen hadden we alles wel gezien. Op een plein van één van de regeringsgebouwen zag we veel politie op de been en iets wat leek op een tentenkamp. Wij er op af uiteraard. Bleek dat het een protest van boeren was. De oogst is mislukt wegens slecht weer en ze eisen nu dat de regering hun schulden kwijtscheldt. Nadat de president zijn vetorecht had gebruikt om dit tegen te gaan zijn ze in protest gekomen. Bij het gebouw van het congres waren vrijwel alle ruiten ingegooid. Hierna hadden we het plan opgevat om naar een nabijgelegen voetbalstadion te lopen. We kwamen uit bij het stadion van Libertad. We liepen het terrein op en vroegen of we een kijkje mochten nemen. Dat mocht gelukkig. Het stadion was niet heel groot, maar toch even rondgelopen.
4/5 Hierna zijn we naar een ander stadion gelopen, maar dat waren ze aan het verbouwen, dus binnenkijken zat er niet in. De dag erop besloten om even een rustdagje in te lassen. Even naar de kapper geweest en een beetje gestiefeld in een groot winkelcentrum. Nu heb ik de keuze gemaakt om door te reizen naar Salta in Argentinië. Vanmorgen vanuit het hostel vertrokken met de bus. Ik zat achterin en m'n backpack stond halverwege in de bus. Toen ik zag dat we voorbij het grote busstation reden moest ik nog naar het midden van de bus om m'n backpack te pakken en weer terug naar de achterkant van de bus om uit te stappen. Met veel wringen kon ik 3 straten verder uitstappen. Na een korte wandeling naar het busstation een kaartje gekocht naar Resistencia in Argentinië. Vanuit daar kan ik doorreizen naar Salta. Tijd om af te sluiten en we staan nog steeds stil bij de grens, inmiddels dus al 2,5 uur.
5/5 Misschien komt m'n verhaal van volgende week wel weer vanuit deze plaats, want het schiet niet echt op. Owh wacht, we mogen uitstappen voor de douanecontrole. Joepie! Nog even de kneiter van de week; Höllenboer - Busje komt zo

8 August 2017

Trinidad, Encarnación en Posadas
Iguaçu watervallen, Argentijnse kant
1/5 Puerto Iguacu, Encarnación en Posadas Zo, alweer een hele week geleden na m’n laatste verhaaltje. De tijd vliegt ;-) Inmiddels na Foz do Iguacu alweer een aantal andere plaatsen aangedaan. Allereerst dus de grens over naar de andere kant van de Iguacu rivier. Ik had gelezen dat je met een bus de grens over kon en dat deze zou stoppen bij beide grensposten. Ik met zo’n bus mee. Deze stopte netjes bij de Braziliaanse grens, zodat ik m’n stempel kon halen voor m’n paspoort. Toen ik buiten kwam was die bus inmiddels al doorgereden en moest ik samen met nog een aantal buitenlanders wachten op de volgende bus. Het duurde een behoorlijke tijd en uiteindelijk waren alle andere buitenlanders al met andere busmaatschappijen meegegaan tegen extra kosten. Ik niet natuurlijk. Ik zag in de verte een bus staan van dezelfde maatschappij. Ik ernaartoe en gevraagd of ik mee kon rijden. Met een paar handgebaren maakte ik duidelijk dat er al een heleboel bussen voorbij waren gekomen zonder te stoppen
2/5 Uiteindelijk gingen ze overstag en mocht ik mee. Na een korte stop bij de Argentijnse douane was ik in Argentinië. Snel naar het hostel. Een heel gemoedelijk hostel, met zeer vriendelijke eigenaren. Het was echt een huis waar je je al snel thuis voelde. Er zaten nog 2 andere gasten. Een Argentijn en een Nederlands meisje. Zij had stage gelopen in Brazilië en was nu aan het rondreizen. Ik was de eerste Nederlander die ze sprak in alle maanden die ze al in Zuid-Amerika door had gebracht. Helaas werkte het weer niet echt mee (het regent hier ook weleens!), dus de volgende dag een soort van pauzedag van gemaakt. De dag daarop ben ik wederom naar de Iguacu watervallen geweest, maar nu aan de Argentijnse kant. Wat een verschil met de Braziliaanse kant! Aan de Argentijnse kant kom je veel dichter bij de watervallen. Het park is ook groter, dus je kan veel meer wandelen. Ik had expres het hoogtepunt als laatst bewaard. De ‘La Garganta del Diablo’, oftewel de ‘keel van de duivel’.
3/5 Deze waterval was vanaf Brazilië niet goed te zien. Wat een ontzettend spectaculair uitzicht was er op deze waterval! Het zag er echt uit of al het water zo in een gigantisch gat naar beneden raasde. Ik heb geprobeerd het vast te leggen op foto's, maar het is onbeschrijfelijk als je er niet zelf bent geweest. De dag erna besloten om met de bus de reis te maken naar Encarnación in Paraguay. Dit zou dus het derde land worden in 4/5 dagen. Eerst met de bus naar Posadas en vanaf daar met een speciale bus de grens over. Ik had echter geen contant geld meer en de pinautomaten in de omgeving van het busstation werkten niet echt mee. Ik dus maar aan iemand in een hokje waar ‘tourist information’ op stond gevraagd of hij misschien dollars kon wisselen voor peso's. Gelukkig was hij daartoe bereid en zodoende kon ik mijn reis toch vervolgen. Aangekomen in Paraguay was uiteraard daar de bus ook weer vertrokken. Dus ik lopend de grens over, Paraguay binnen.
4/5 Ik werd al snel aangesproken door een motortaxi. Ik achterop met backpack en rugzak. Het voorwiel kwam nog net niet omhoog, maar het meeste gewicht zat wel boven het achterwiel. Wederom een heel rustig hostel, maar wel een gezellig stadje met een mooie boulevard. Vanuit Encarnación ben ik de volgende dag naar de ruïnes van een jezuïeten missie geweest in Trinidad. De jezuïeten zijn in de 16e eeuw naar Zuid-Amerika gekomen en hebben hier onder meer indianen in bescherming genomen tegen de dreigende slavernij van de Spaanse kolonisten. Zo hebben ze hier nederzettingen gebouwd en indianen letterlijk omgedoopt tot katholieken. Van halverwege tot eind 18e eeuw zijn deze missies in verval geraakt door steeds wisselende macht in de landen. Dit zorgde voor een leegloop en verwoesting van de missies.
5/5 Nu staan een aantal van deze missies op de Werelderfgoedlijst. Na terugkomst in Encarnación had ik besloten weer terug te gaan naar Posadas in Argentinië, want aan deze kant van de grens is ook nog een missie. Inmiddels ben ik nu dus in Posadas en verblijf wederom bij iemand in huis in een gemoedelijke sfeer. Nummertje van de week (hoe kan het ook anders); De echo van de waterval - Bobbejaan Schoepen Tot snel!

1 August 2017

Itaipu dam en waterkrachtcentrale
Iguaçu Falls, Brazilian side
1/6 Florianópolis en Foz do Iguacu Zo, weer even tijd om een verhaaltje te typen. En er is ook weer genoeg gebeurd om wat over te schrijven. Ik ben uiteindelijk wat langer in Florianópolis gebleven dan ik had gepland, maar dat is louter positief. Ik vond het hostel en het plaatsje waar ik zat zo leuk dat ik er een aantal extra dagen aan vast heb geplakt. Het is een heel rustig hostel met gezellige mensen en het was ook nog eens op 5 minuten slenteren van het strand. Ideale omstandigheden om even pas op de plaats te maken. Ik heb nog een middagje surfles gehad van één van de gasten van het hostel, Trina uit Canada. Zij heeft me echt goed geholpen en na een tijdje ploeteren lukte het toch uiteindelijk om te blijven staan.
2/6 Het was heerlijk om niets te moeten doen, maar gewoon zelf de vrijheid hebben om te gaan en staan waar je zelf wilt. Zon, zee en strand, wat wil je nog meer. In totaal heb ik 5 nachten in het hostel geslapen. Toch uiteindelijk maar de keuze gemaakt om door te gaan met m’n reis. Na even bladeren in de ‘bijbel’ (lonely planet) stond vast dat de volgende bestemming Foz do Iguacu zou worden. De busrit zou maar liefst 14 uur zijn, dus had ik besloten om de nachtbus te nemen. Eerst met de bus van het hostel naar het busstation. Dat was al een hele onderneming. Iedere passagier moet door een tourniquetje in de bus. Ik moest dus met backpack, tas en mezelf erdoorheen wringen.
3/6 Even later kwamen er nog een paar surfers bij, die dus ook met surfboard en al door dat poortje heen moesten. Het was een heel schouwspel om te zien, maar de Brazilianen doen alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Na een lange busrit (mede door file) kwam ik net op tijd aan bij de bus die me naar Foz do Iguacu zou brengen. Toch maar geprobeerd te slapen in de bus, wat tot mijn verbazing nog behoorlijk lukte. In de ochtend gearriveerd en naar het hostel getrokken. Ik zit momenteel in ‘het beste hostel van Brazilië’. Dit hostel is verkozen tot beste van Brazilië door een vooraanstaand blad op het gebied van reizen. Het mag gezegd worden dat het hier wel tot in de puntjes is verzorgd. Maar toch, qua sfeer is het een wat steriel hostel. Het is ook ontzettend rustig overal waar ik kom. Het is nu winter en dus laagseizoen, maar zo rustig had ik het nu ook weer niet verwacht.
4/6 Op sommige momenten is dat geen probleem (bij bezienswaardigheden bijvoorbeeld), maar het is wat lastiger contact te leggen als er zo weinig mensen zijn. Het is niet dat ik me eenzaam voel hoor, vooralsnog genoeg aanspraak! Het plaatsje Foz do Iguacu ligt op een geografisch interessante plaats. Als je op Google Maps kijkt zie je dat het vlakbij de grenzen ligt van Argentinië en Paraguay. Het hoogtepunt van deze locatie zijn de watervallen van de Iguacu rivier. Deze rivier is de grens tussen de drie landen. De watervallen liggen op de grens tussen Brazilië en Argentinië. Gisteren ben ik naar de Braziliaanse kant van de watervallen geweest. Ik ben ook bij de Niagara watervallen geweest in Canada, maar dit is toch wel iets spectaculairder dan Niagara. De watervallen zijn veel breder en hoger. Maar genoeg met de vergelijkingen. De legende van de waterval in het kort is dat er een maagd van een indianenstam moest trouwen met een god.
5/6 Zij werd echter verliefd op een andere indiaan en samen vluchtte ze in een kano. De god achtervolgde de kano en boorde zich in de grond op de plaats waar hij ze vond. Zodoende ontstonden deze watervallen. Vandaag ben ik naar de op één na grootste dam van de wereld geweest. De Itaipu dam, één van de 7 moderne wereldwonderen, aldus het Amerikaans genootschap van burgerlijke ingenieurs. Deze ligt op de grens van Brazilië en Paraguay. Beide landen profiteren dan ook van de waterkrachtcentrale die in de dam is gebouwd. Zo’n 80% van alle elektriciteit nodig in Paraguay komt van deze centrale. Voor Brazilië is dit ongeveer 15% van de elektriciteit. Ik had van tevoren al een tour geboekt. Met deze tour gingen we onder andere over de dam, langs het grote stuwmeer, maar ook in de centrale. Pas als je oog in oog staat met deze kolossale dam dringt pas tot je door hoe ontzettend groot deze dam is.
6/6 In totaal zijn er 20 turbines die elektriciteit opwekken. De gids vertelde dat door 2 turbines net zoveel water stroomt als door de Iguacu watervallen. De generatoren zijn dan ook gigantisch en fantastisch om te aanschouwen. Zeker de moeite waard! Volgende stop is de Argentijnse kant van de Iguacu watervallen en dan zit ik er aan te denken om een korte tussenstop te maken in Paraguay. Nog even de Hollandse hit van week 2. Het was even zoeken naar een nummer dat niet ging over 2 mensen die samen over het strand liepen. Toch heeft dit nummer ook zo’n ondertoon, maar ik had geen zin om verder te zoeken. :D Bij deze: Als ik de golven aan het strand zie - Ria Valk

26 July 2017

1/4 São Paulo en Florianópolis Na Paraty dus vertrokken voor de busrit naar São Paulo. Dit was ongeveer een 6 uur durende busrit. De meest gangbare manier van reizen is met de bus. Er zijn in Brazilië vrijwel geen treinverbindingen. Dit komt doordat er in het verleden (hoog)spanningen waren tussen de verschillende treinmaatschappijen. Ze konden niet tot een overeenkomst komen over de uitbreiding van het netwerk. Daarom reist men hier voornamelijk met bus en vliegtuig. De bus vertrok rond een uur of 3 en de aankomst in São Paulo was dus om 9 uur. Vanaf het grootste busstation van Zuid-Amerika de metro gepakt naar het hostel in een toeristisch gedeelte van de stad. Het was een behoorlijk nieuw hostel, maar de opzet van het hostel was niet echt aansprekend.
2/4 Er stonden 4 driepersoons stapelbedden op iedere kamer. De bagage moest hierdoor beneden in een locker worden geplaatst. Dat was niet erg handig. Op de eerste dag ben ik de stad een beetje gaan verkennen. Wat sowieso op m’n to-do-lijstje stond was het museum over voetbal. Voor Brazilianen is voetbal echt bijna een godsdienst. In het museum is veel aandacht voor de geschiedenis van het Braziliaanse voetbal, maar er is ook genoeg voor het overige mondiale voetbal. Onder andere is er uiteraard veel aandacht voor de 2 grootheden uit het Braziliaanse voetbal, Pelé en Garrincha. Natuurlijk ook de 5 gewonnen WK’s komen uitgebreid aan bod, maar er is ook aandacht aan het verlies van het eerste WK ooit in Brazilië tegen Uruguay. Al met al een sfeervol museum. Verder nog een beetje geslenterd door de stad. Ik kwam echter niet echt in een ritme in deze drukke stad.
3/4 Op zondag ben ik nog naar één van de drukke straten geweest die werd afgesloten voor al het verkeer, maar verder is deze stad vooral gebouwd op werk, werk en werk. Tijd voor een andere bestemming; Florianópolis. Met een nachtbus de 12 uur durende reis afgelegd en bij aankomst hier even snel rondgelopen. Ik zit in een hostel op ongeveer 100 meter van het strand, in Barra da Lagoa om precies te zijn. Ilha de Santa Catarina is een eiland dat door een brug is verbonden met het vasteland. Van noord naar zuid is het eiland 50 kilometer lang. De eerste dag een beetje gerelaxt in het hostel en met een paar gasten een pizza’tje gegeten. Nu, de tweede dag ben ik met 2 andere gasten van het hostel op pad gegaan. Ze hadden het idee opgevat om een trekking te gaan maken naar een verlaten strand aan de zuidkant van het eiland. Eerst met de bus en bij aankomst bij het pad stond er dat het plusminus 2 uur zou duren.
4/4 Het was een heel avontuur om langs de bergkant omhoog te klimmen, maar het resultaat was waanzinnig. Een prachtig strand met behoorlijke golfen. Daarna zijn we een andere route teruggelopen wat echt alles van m’n klimskills vergde. Het was stijl, slipperig en warm. Achteraf zijn we een stuk de verkeerde kant opgelopen in een dichtbegroeid deel van het eiland. Aangezien het al donker begon te worden, werden we een beetje bezorgd. Toch maar de route gevolgd die we dachten dat de beste was en uiteindelijk op het goede pad terecht gekomen. Daarna snel wat drinken gekocht en de bus gepakt naar het hostel. Na een warme douche nu ff chillen en zo iets eten. Laters!

19 July 2017

6/6 Hier wonen ‘maar’ 22 miljoen mensen en is één van de grootste stedelijke gebieden ter wereld. Ik verblijf hier het weekend, dus kijken wat deze stad te bieden heeft. Ps, ik wil eigenlijk gaan proberen om iedere week samen te vatten met een Hollandse kneiter. Het gaat er vooral om wat me het meest is bijgebleven van de week. Week 1: Lange nacht - Henkie Dissel Laters!!!
5/6 Van enige structuur in de aanleg van de weg is geen sprake. Iedereen kijkt hier naar beneden, terwijl er toch genoeg te zien valt als men naar boven kijkt. Er zijn mooie koloniale gebouwen. Een ander fenomeen wat hier veel voorkomt is dat het water door de straten stroomt. Dit komt omdat het dorpje is gebouwd met de bedoeling dat bij vloed water door de straten stroomt om zodoende het afval weg te spoelen. Vanmorgen was het om half 12 hoogtij en enkele straten stonden inderdaad vol met water. Het weer valt hier helaas wat tegen, dus het is ook even een momentje om te onthaasten, omdat er maar 36.000 mensen wonen in tegenstelling tot de 6,2 miljoen van Rio. Morgen staat de volgende metropolis op het programma, São Paulo.
4/6 Ik had immers afgesproken met 2 dames uit het hostel om te gaan eten. Na het eten zijn we teruggegaan naar het hostel. Diezelfde avond zijn we naar Pedra do Sal gegaan. Een gebied dat vooral bekend staat om de samba en choro. Het wordt beschouwd als het hart van de zwarte cultuur in Rio. Hier was het een drukte van jewelste en overal was muziek en dans. Het was zeer gezellig en het ging door tot in de kleine uurtjes. Na een korte nacht was het tijd om het hostel te verlaten. Ik had inmiddels een ander hostel geboekt in Paraty, 160 kilometer ten westen van Rio. Rond het middaguur vertrokken naar het busstation. Vanuit daar een busticket geboekt naar Paraty. Na een comfortabele rit kwam ik aan in Paraty. Het wordt ook wel gezien als de enkelbreek-hoofdstad van Brazilië. Het plaatsje is een koloniaal dorpje en het centrum is vrijwel intact gebleven. Dat is vooral te merken aan de wegen. Het lijkt net of het WK keien gooien hier jaarlijks plaatsvind.
3/6 We waren echter net te laat om de zon daadwerkelijk achter te bergen te zien verdwijnen, maar gelukkig heb ik toch nog een paar mooie foto's kunnen maken. De dag erop heb ik eerst even een simkaart gekocht, zodat ik onderweg ook bereikbaar ben. Daarna ben ik met de bus naar de berg Corcovado gegaan. Deze berg staat vooral bekend om zijn meest bekende bewoner, Cristo Redentor. Ik ben met een treintje naar boven gegaan en na nog wat traptreden stond ik oog in oog met het meest beroemde beeld van Zuid-Amerika. Het uitzicht was ook spectaculair en dat vonden wel meer mensen. Het was soms echt dringen om een goed plekje te bemachtigen voor het beste uitzicht. Na wat foto's te hebben genomen heb ik de trein teruggepakt naar beneden. Vanuit daar met de bus weer naar Ipanema voor een 2e (en voorlopig laatste) kans om de zonsondergang te kunnen zien op dat strand. Ik had al snel door dat dat niet ging lukken, maar toch nog gegaan.
2/6 De porties zijn hier behoorlijk aan de maat. De dag erop zijn we met een aantal gasten van het hostel ‘een kleine wandeling’ gaan maken. Gaandeweg de wandeling kreeg ik door dat we een wandeling gingen maken naar de Pão de Acúcar. Oftewel de Suikerbroodberg. De naam komt van de vorm waarin suiker wordt verscheept in de 17e, 18e en 19e eeuw. De berg heeft een halfovale vorm. Aangekomen bij de rotsformatie met z’n iconische kabelbaan kwam ik tot de ontdekking dat we niet met de kabelbaan gingen, maar te voet. De beklimming was deels door een tropisch natuurpark. Voor mij werd gaandeweg wel duidelijk dat de beklimming voor mij wandelsgewijs genoeg was. Na de gebruikelijke fotomomenten ben ik samen met nog iemand van het hostel met de kabelbaan naar beneden gegaan. Bij terugkomst in het hostel even snel geskyped met het thuisfront en daarna naar de zonsondergang gaan kijken bij het strand van Ipanema.
1/6 Rio en Paraty Eerst even een huishoudelijke mededeling. Aangezien ik per ‘notitie’ maar 1000 tekens kan gebruiken zijn de verhalen opgedeeld in delen. Ik zal dit markeren met 1/3, 2/3, enz. Volgens mij moet je bij de onderste notitie beginnen. Het laatste bericht eindigde met de cliffhanger wat er die avond nog meer op het programma stond. Het idee van de eigenaar van het hostel was dat ik maar iets moest koken voor alle gasten. Het aantal gasten van het kleine hostel was opgelopen tot 6 personen en iedereen at mee. Ik dus op pad met één van de gasten van het hostel die alleen Portugees sprak. Inkopen doen in de supermarkt. Nadat we alle inkopen gedaan hadden en weer terugkwamen in het hostel moest er nog gekookt worden. De keuken was enigszins primitief, maar gelukkig was het toch gelukt om een heerlijke pasta te serveren! Iedereen vond het heerlijk en schepte meerdere malen op. Als er iets is wat Brazilianen graag doen is het eten is me wel opgevallen.

16 July 2017

15 July 2017

De eigenaar van het hostel ging ook mee samen met een aantal vrienden van hem en met vrijwel alle gasten van het hostel. De sfeer in dit uitgaansgebied had ik echt nog nooit meegemaakt. Iedereen was uitgelaten en stond op de stoep en deels op straat. Het was vrijdagavond en natuurlijk druk. We hebben wat rondgelopen en wat gedronken. Na een tijdje vonden we het wel genoeg en zijn we terug naar het hostel gegaan. Het was ook 1,5 dag geleden dat ik fatsoenlijk heb geslapen. Per ongeluk nog even m’n bed gesloopt, maar gelukkig was er nog een ander bed vrij. Vandaag een beetje rondgehangen op het strand van Copacabana met een gast uit het hostel en verder vrij weinig gedaan (het is immers weekend). Zometeen nog even iets eten en dan kijken we wel wat de avond verder nog gaat gebeuren.
Deze vlucht duurde ook nog eens 9 uur, maar zou wel door de nacht vliegen. Aan het einde van deze vlucht wist ik echt niet meer hoe ik moest gaan zitten. Ik heb nog wel iets geslapen, wat ervoor zorgde dat deze vlucht iets sneller ging dan de andere. Aangekomen in Rio de Janeiro! Het was inmiddels 10 uur in de ochtend in Rio en na m’n backpack opgehaald te hebben heb ik een taxi gepakt naar het hostel. Ik zit momenteel in een hostel vlakbij het strand van Copacabana. Nadat ik de spullen heb achtergelaten in de kamer ben ik op een eerste verkenning geweest langs het strand van Copacabana en Ipanema. Je zou het niet zeggen, maar het lijkt wel of iedereen hier met een voetbal wordt geboren (zwangere dames opgelet!). Het leek van een afstand wel een tafel vol stuiterballen. Teruggekomen na een eerste lunch in het hostel en daar werd het plan opgevat om die avond naar Lapa te gaan. Een uitgaansgebied in Rio.
Eerste indrukken Afgelopen donderdag was het dan eindelijk zo ver. Na de laatste keer afscheid te hebben genomen van de ‘usual suspects’ (waarvoor dank) vertrokken we naar Schiphol voor m’n vlucht naar Rio. Ruim op tijd gearriveerd en na de check-in en een bak koffie afscheid genomen van ons pa en ma. Het was wel een emotioneel moment, want het zal een lange tijd duren voor ik weer terugkom. Na de douanecheck nog even rondgehangen en na de ellenlange taxirit van het vliegtuig naar de achterste startbaan vertrokken naar Houston. De vlucht ging voorspoedig en bij aankomst in de US uiteraard voor iedereen het gebruikelijke kruisverhoor. Gelukkig had ik alle tijd, want de volgende vlucht naar Rio ging pas 7 uur later. Natuurlijk nog even een Amerikaanse burger meegepakt en wat rondgeslenterd op het vliegveld. Het was inmiddels rond 10 uur in de avond en het vliegtuig stroomde vol met passagiers. Het merendeel van de passagiers was (hoe kan het ook anders) Braziliaans.

14 July 2017

1 July 2017

Op 13 juli aanstaande gaat het eindelijk gebeuren. Op die datum vertrek ik voor maar liefst 8 maanden naar Zuid-Amerika. Een fantastische reis die gaat beginnen in Rio de Janeiro. Vanuit Rio trek ik naar het zuiden van het continent en ga vervolgens met de klok mee sowieso naar de volgende landen; Uruguay, Argentinië, Chili, Bolivia, Peru, Ecuador en weer terug naar Brazilië. Ik heb er uiteraard ontzettend veel zin en ben benieuwd wat voor avonturen mij allemaal te wachten staan. Ik wil iedereen op de hoogte houden van mijn belevenissen via deze app, zodat iedereen die dat wil met mij mee kan reizen. Hopelijk komt de volgende update vanuit Rio!