Ecuador, Peru, Bolivia · 83 Days · 44 Moments · April 2017

Iman, Tom, Maureen en Michiel in Zuid Amerika


23 June 2017

Deel 4 Nu zijn we weer terug in La Paz na een heftige busreis doordat er een man onwel werd en niet meer bijkwam waardoor er oude dames hem probeerden bij te brengen met alcohol en allerlei spreuken terwijl zijn vrouw helemaal in paniek de buschauffeur smeekte zo snel mogelijk naar een ziekenhuis te rijden. Uiteindelijk is het paar in een taxi naar een ziekenhuis gebracht en hebben wij natuurlijk geen idee hoe het af is gelopen... Morgen beginnen we aan de El Choro trekking over een oud Inca pad door de besneeuwde bergen en jungle voor drie dagen waarna we twee nachten in een waanzinnig mooi hutje gaan verblijven. Dan volgt de camping al weer waar we Mau en Chiel zouden ontmoeten maar waar we nu met z'n tweetjes gaan verblijven. En dan vliegen ook wij alweer naar huis! Fijn en balen tegelijk, op de grens van Chili begon het namelijk wel te kriebelen maar we hebben ook zo veel zin om iedereen weer te zien en eindelijk een beetje bruin te worden want dat is er hier niet bij! 👋👋💕
Hola lieve allemaal! Laten we het zo zeggen; wij prijzen onszelf meer dan gelukkig dat wij geen slachtoffer zijn geworden van zo'n tragisch einde aan de reis door een hongerig hondje hangend aan één van onze kuiten... En wat balen we dat we onze reis niet afsluiten met Mau en Chiel! Nu kunnen we helaas geen ervaringen uitwisselen over Bolivia verder dan Isla del Sol. Wij beginnen aan onze laatste week en gaan extra hard genieten nu we weten hoe snel je weer in Amsterdam kan zitten...❤️

20 June 2017

Deel 3 Na een ijskoude nachtbus, nog twee uurtjes slaap op de bank in de lobby van het hostel en een zoektocht naar de beste optie voor de trekking El Choro begonnen we aan twee dagen La Paz. Wat souvenirs, bezoekjes aan een koffiezaakje en een bezoek aan Tiwanacu verder begonnen we aan twee dagen Isla del Sol. Eenmaal aangekomen op Isla del Sol werden we in de haven ontvangen door de eigenaresse van het hostel waar we zouden verblijven en er volgde een wandeling met heel wat traptreden en ons iets te enthousiaste hondjes. Aangezien er een strijd is op Isla del Sol tussen het zuiden en het noorden om het aantal toeristen hebben we twee dagen lekker rondgelopen in het zuiden en genoten van het uitzicht vanuit ons afgelegen hostel waar wij de enige gasten waren. We werden verrast door het Aymara nieuwjaar dat werd gevierd de ochtend nadat we aankwamen. Na een beeldschone zonsopkomst en heel wat verhalen in een onverstaanbare taal liepen we verkleumd maar onder de indruk terug. 👌
The Last One ~ Part II Dus na flink wat heen en weer geren op zoek naar elektriciteit en na een half uur in de wachtrij te hebben gestaan bij de spoedlijn zonder haast van de zorgverzekeraar, wisten we dat we de volgende dag meteen naar La Paz moesten voor een ziekenhuis. Alleen kregen we de volgende dag op de boot te horen dat het noodshot 'immoglobine' niet te bekennen is in de wijde omgeving. Niet tot aan Colombia. Dus ineens was onze enige optie nog naar huis vliegen. Zo snel mogelijk. En zo komt het dat we nu met twee uurtjes vertraging op onze vlucht naar huis zitten te wachten. Zonder Uyuni gezien te hebben, een paar traantjes gelaten te hebben, maar ook met heel veel zin om jullie allemaal weer te zien ❤❤❤ much love Michiel&Maureen Over en uit 🙋
The Last One ~ Part I Vanaf Puno zijn we de grens over gegaan naar Copacabana, van waaruit we na een nachtje slapen naar Isla del Sol op de boot zijn gestapt. Een prachtig eiland wat alleen per boot te bereiken is, waar geen auto's rijden en met uitzicht op met sneeuw bedekte pieken aan de andere kant van het enorme Titicacameer. Een recordhouder volgens de lonely planet: de grootste hoeveelheid water op deze hoogte: 4000m. En juist hier koos Michiel ervoor om in z'n kuit gebeten te worden door een hond. En nog wel zonder stoer verhaal, het was geen bulldog, geen roedel die 'm achtervolgde maar een klein kut hondje wat 'm van achteren besloop en uit het niets z'n kuit wel zag zitten. En de wond: slechts een beetje beschadigde huid met een druppeltje bloed. Maar oorlogswond of niet, we zaten wel gelijk met 't probleem van eventuele rabiës...

17 June 2017

Deel 4 Michiels foto's, waaronder het bewijs.
Deel 3 En ja op de rivier tussen de takken lag ie ons dan een beetje aan te kijken. Een facking jaguar. EEN ECHTE. Beste dag uit ons leven. En nu zitten we in Puno nog bij te komen van de ijskoude busrit van 14uur. Toen we instapten in Puerto Maldonado liep het zweet van onze buik af en een paar uur later gingen één voor één alle lagen aan die we bij ons hadden omdat de ijsbloemen zich op de ramen vormden. They we're hugeeee. It's true. Kusjessss, eerst volgende journi vanuit Bolivia 😘
Deel2 Wij bleken de enige te zijn die 5dagen hadden ipv 4 waardoor we op de laatste dag onze geweldige gids voor ons zelf hadden. We gingen naar 'n meer wandelen dat niet vaak bezocht wordt waardoor het nog jungleriger voelde dan de andere die we hadden bezocht. Het pad was even moeilijk te vinden, maar eenmaal onderweg waren we zo blij eindelijk in stilte rond te kunnen lopen met maar 3 mensen ipv 13. Als er niet een paar luidruchtige dikke tantes voor je uit stampen is het spotten van dieren ook een stuk makkelijker. Maar vooral de verse jaguar footprints in de modder gaven ons kippenvel. Het idee dat zo'n beest daar rondloopt... Terug bij de lodge hoorden we dat een andere groep (ook weer Nederlanders) de jaguar zelf hadden gezien. Super droog durfde mevrouw te zeggen, ik quote: 'Ja onze gids moest bijna huilen, schijnt nog al een dingetje te zijn hier'.Toen hebben Michiel en ik onze schoen opgegeten van jaloezie. Maar onze held Josleen zei dat we meteen na lunch ook opzoek gingen.
Deel 1 Een van de minpunten van op vakantie zijn, vinden wij de andere toeristen en dan vooral andere Nederlanders en dan vooral nog onsportieve, tikkeltje te nuchter en te cynische 60plussers. De afgelopen 5 dagen hebben we doorgebracht in de jungle, Tambopata Reserve. En wel met een volledig Nederlandse groep, die helemaal binnen het eerder beschreven profiel pastte. Maar de jungle en onze geweldige gids hebben dat helemaal gecompenseerd. De dagen begonnen met om 5u 's ochtends ons bed uit, wat niet bepaald een hoogtepunt was omdat Michiel er twee keer per nacht uit moest om de batterij in de cameratrap te vervangen. Maar dat maakt niet meer uit als je in de schemering door de jungle loopt terwijl je de brulapen hoort. Elke dag had een vol programma: nachtelijke wandeling, piranha vissen, vogels spotten bij een kleilik, in het donker kaimannen spotten vanaf het water, reuze otters vanaf een katamaran. Maar de laatste dag was het aller beste.

14 June 2017

Deel 2 Vanuit Potosi hebben wij één van de mooiste routes gereden met de bus van onze reis tot nu toe naar Uyuni. Helaas was onze plaats van aankomt minder oogverblindend... Het stoffige Uyuni vol pizzeria's en verkleumende toeristen was niet onze favo plek. Na een middag heel wat touroperators te hebben bezocht waren we duizelig van alle opties en hadden we geen idee meer wat bij wie nou wel of niet inclusief zou zijn en dan moesten we ook nog accepteren dat Laguna Colorado en Verde niet zouden lukken vanwege een volledig ingesneeuwd nationalpark. Maar de volgende dag waren wij klaar om te gaan na handschoenen en mutsen te hebben gekocht en al onze kleding in lagen aan te hebben getrokken. Er volgden drie onvergetelijke dagen in de meest ongelofelijke natuur die we ons konden voorstellen. Een ijskoude nacht in een éénpersoonsbed maar vooral drie dagen vol uitgestrekte zoutvlaktes, hoge vulkanen en ongelofelijke meren kropen wij moe maar zeer voldaan onze nachtbus richting La Paz in.

10 June 2017

Deel 1 Wij hebben inmiddels al weer ontzettend lang niks van ons laten horen maar dachten voor we aan de laatste week beginnen moeten we in elk geval nog even een update geven. Want na een paar heerlijke dagen in de beeldschone stad Sucre zijn wij doorgereisd naar Potosi waar we voor een ochtend voor mijnwerkers hebben gespeeld. Met de meest chaotische tour ooit die werd geleid door een zeer pedant dametje en een chauffeur die eerst niet op kwam dagen en vervolgens op ons stond te wachten met een bus vol gebreken die aangeduwd moest worden, hebben we een zeer vermakelijke ochtend gehad. Daar kwam bij dat we al in het hostel ons pakje aan moesten doen en daar zowel de ontbijtzaal als de hele stad mee hebben moeten doorkruizen. Uiteindelijk waren we na smalle gangetjes en waarschijnlijk ook heel wat giftige gassen best blij om het zonlicht weer te zien verschijnen aan het einde van de tunnel en toen ook de motor startte was de ochtend helemaal gemaakt! 💋
Hola Hola Even een update van de natuurfotograaf met ADHD, quote Maureen. Ik denk dat deze quote onder andere te maken heeft met dat ik de afgelopen drie dagen vrijwillig om 5 uit mijn bed ben gekropen, om vannalles en nogwat vast te leggen rondom de lodge. Na een 7 uur durende rit vanuit Cusco, in een klein busje, door hoogland, langs afgronden en onder watervalletjes door, kwamen we 3 dagen geleden, eind van de middag aan in een prachtige lodge. Gelegen midden in zogenaamd "Cloud Forest", ofwel "Nevelwoud". Maar weinig plekken op aarde kennen dit klimaat wat voor een zeer bijzondere samenstelling van flora en fauna zorgt. Tevens maken dit soort wouden Manu National Park één van de meest biodiverse plekken op aarde. Gelukkig voor mij leverde de ochtend, maar ook middag en avondwandelingen daadwerkelijk wat op. Op de allerlaatste ochtend schoot ik eindelijk een goede foto van de Andean Cock of the Rock. Maar er zijn ook aapjes en nogmeer gespuis gefotografeerd, zie foto's. Groetjes.

9 June 2017

Deel3 De derde dag was afdalen door de jungle met die middag 'n uitstapje naar de hotsprings, deze waren in tegenstelling tot die ene in Ecuador wel echt hot. Die avond was ons 'bonfire feest'. Het kampvuur was veels te warm, de piscosours heel lekker &omdat onze groep één en al gezelligheid was zat de sfeer er ook goed in. Maar bekaf van 'n paar heftige dagen wandelen niet te laat onze tent ingekropen. Dag 4 was 'n kleine tegenvaller, terwijl de rest ging ziplinen of 'n speciale hike ging doen moesten wij met nog 3 andere slecht geïnformeerden de weg volgen naar de verzamelplaats. Twee uur lang zonder schaduw en ik met 'n intussen gezwollen enkel. Maarja tegenvallen en weer opstaan hè? De Machu Picchu was geweldig, in de ochtend. Na +- 9u zit de spits er goed in en wordt je om de oren geslagen met selfiesticks en verdrukt door dikke Amerikanen. Maar toen we daar om 6u in alle rust aankwamen na een uur traplopen: Wauw, zoals Iman zou zeggen. En nu zitten we alweer in de jungle. 😘M&M
Deel 2 De tassen hebben we de volgende dag opgehaald bij het andere station. Zo fancy dat ze helemaal apart waren opgeslagen blabla nog net geen massage dus geen stress. Eenmaal in ons hostel kregen we om 18.00 de briefing over de trek. Waar we te horen kregen dat we niet de volgende dag, maar dezelfde avond om 22.00 nog in een bus moeste stappen wegens een staking en waarschijnlijk in het kleine kut busje moesten slapen. Dus dat viel een beetje tegen. Gelukkig was er in het dorpje waar we de volgende dag zouden ontbijten een dorm waar we nog een goeie 4 uur konden slapen. De volgende dag begon onze trek. Eerst een uur achterin een soort open vrachtwagen door prachtig landschap rijden, waar we ons echt als vee voelden. De omgeving daarentagen, prachtig! De eerste dag was aangenaam, 13 km met een uitstapte naar een bergmeertje. De tweede dag was de "gringo killer". 23 km 9 uur lopen tot 4900 meter en afdalen tot 3000.
Deel 1 Hola hola! Al een tijd geen update meer maar daarkomtie dan he! We zijn dus de salkantay trek gaan lopen! Volgens national geographic traveler behoort de trek in de top 25 mooiste walks in de wereld. We zouden van Arequipa naar Cusco gaan met een nachtbus, 's ochtends aankomen in Cusco een nachtje slapen en dan die morgen daarna heel vroeg vetrekken voor de trek. Alleen ging het anders. We misten onze bus chique bus naar Cusco wat ons 130 sol kosten, ongeveer 40 euro. We hadden onze tassen al wel ingecheckt dus die waren er al vandoor. Dit kwam omdat we duidelijk in het bureau om 21:30 hadden gevraagd en de mevrouw in het kantoor dit ook bevestigde. Alleen had ze waarschijnlijk de verkeerde aangeklikt dus werd het de bus van 20:30. Maar niet getreurd, we zijn naar de andere kant van het station gesprint en hebben een schreeuwde vrouw 40 sol gegeven voor de bus om 10 naar Cusco. Nog goed geslapen oom want we zaten helemaal voorin boven met goed uitzicht en veel beenruimte!

7 June 2017

Na een busrit in een minibusje naast een fanatieke coca-kauwer en weten wij wat nog meer die ons naar onze mening iets te gezellig vond, een ruige taxirit en een zoektocht naar een hostel kwamen we reismoe aan in Samaipata. Hier zijn we om te beginnen compleet verregend op de top van El Fuerte maar hebben we de volgende dag een super mooie hike gedaan door Parque Nacional Amboró waarna we bemodderd onze eerste Boliviaanse nachtbus in stapten. Na ons drie uur lang na afgesproken vertrektijd af te hebben gevraagd of de bus nog langs Samaipata zou komen begonnen we uiteindelijk toch om twaalf uur 's nachts aan de reis van tien uur naar Sucre. Na de vertraging bleek het een avontuurlijke busreis over onverharde wegen tussen Bolivianen in klederdracht waarbij men midden in de nacht de bus uit werd gegooid om allemaal naast elkaar z'n broek te laten zakken en in the middle of nowhere de grond als wc te gebruiken. Eenmaal aangekomen in Sucre genieten we dus van de rust en de schoonheid! 👋👋

31 May 2017

Ook hier weer een update, deze keer met z'n tweeën! Ruim en een week zijn Tom en ik nu samen in Bolivia. Na een belabberde start in La Paz vanwege de genadeloze hoogteziekte waar Tom een slachtoffer van bleek te zijn zijn we snel naar Santa Cruz gevolgen om af te dalen. De eerste middag en avond dat we samen konden genieten van waar we eigenlijk waren! De volgende dag besloten we de eerste stap op het Jesuit Missions Circuit te zetten en te vertrekken naar San José de Chiquitos, een Western stadje zonder toeristen met een prachtige kerk. Graag hadden we meer stadjes van het circuit bekeken maar na overweging van de tijd die het zo kosten in verhouding tot de tijd die we nog hebben besloten we toch voor de volgende stap te gaan; Samaipata. ➡️

30 May 2017

Ook ik ben terug van weg geweest! Drie stops verder zijn mijn darmen gelukkig weer helemaal in orde na strenge maatregelen en moeders tips. In de afgelopen twee weken heb ik Chachapoyas, Huanchaco, Trujillo en Huaraz bezocht en vannacht ben ik aangekomen in Lima. Heel wat nachtbussen en nieuwe vrienden verder ontmoet ik morgen Tom weer na twee maanden op het vliegveld van Lima om samen naar La Paz te vliegen. Het alleen reizen is me goed bevallen! De afwisseling in plekken en mensen is soms doodvermoeiend maar ook juist het leukste. Details over alle locaties volgen! 🙋

28 May 2017

Foto's van de foto's van Colca Canyon! En een heel klein beetje Huacachina

27 May 2017

Eenmaal in Huaraz aangekomen hadden we een zeer grote keus aan hikes. Uiteindelijk zijn we voor Laguna Churup en Laguna 69 gegaan. Beide hikes kwamen na ongeveer 800 meter te voet te stijgen met wat klauter en klim werk uit bij helblauwe meren, gekleurd door mineralen. Laguna 69 besloten we met gids te doen alleen vielen zijn racistische grapjes over Koreanen en Europeanen niet echt in goede aarde bij de groep om vijf uur in de ochtend... Heel wat ademnood en irritaties aan de guide verder kwamen we aan bij het meer wat dit alles zeker waard was. Na een hele lange dag en onszelf twee dagen afgebeuld te hebben op behoorlijke altitude waardoor wij na een afscheidsetentje met de beste pizza tot nu toe in Zuid-Amerika en rode wijn als een blok in slaap vielen, stapten we de nachtbus in naar Lima. Voldaan maar met spierpijn bezoek ik vandaag en morgen nog een aantal musea en dan kan ik morgen avond eindelijk weer knuffelen met Tom! Het begin van de laatste maand, dat is dan weer minder...?
Deel 2 Lars heeft ons ook nog een tour 'Salkantay trekking' verkocht. 4nachten 5dagen door de bergen met ezels die van alles gaan dragen en een kok die van alles gaat koken. Met op dag 5 de Machu Picchu. Dus m'n wandelschoenen die na Cajas nooit meer goed zijn opgedroogd waardoor ze ruiken alsof er mos in moet groeien, komen nog goed van pas. Maar eerst vandaag naar de Colca Valley waar we wat wandelen en een nachtje slapen en morgen condors spotten bij de Colca Canyon. Much love Michiel&Maureen ❤
Deel 1 (gister geschreven, nu pas geplaatst want hadden geen wifi) Hola! Gisterochtend zijn we aangekomen in Arequipa. Half Huacachina aan zand meegenomen, omdat we niet meer konden douchen na de sandboardtour. Na Lima zijn onze arme darmpjes nog 'n flinke tijd in de war geweest. Maar intussen zien we gelukkig meer van de omgeving dan van de muur tegenover de wc. Na Lima gingen we naar Paracas waar bij aankomst gelijk 'n Nederlandse tourverkoper aan ons plakte. Hij wist wel 'n leuk hosteltje voor 'n vriendenprijs. Deze Lars was 5jaar geleden op vakantie naar Peru gekomen en is nooit meer naar huis gegaan. De volgende dag hebben we 'n tour gedaan: dolfijnen, zeehonden, janvangenten, pelikanen een groot feest daar.

24 May 2017

Na Chachapoyas en nieuwe vrienden achter me te laten kwam ik aan in Huanchaco, een vissersdorp dat saai en grijs leek. Al mijn hostel genoten inclusief personeel bleken wel erg laid back en high te zijn dus met hen viel niet veel te beginnen. Toen ik de eerste keer dacht alleen te gaan eten zat er aan de tafel naast mij een groep enthousiaste Nederlandse meiden, niet te missen, waar ik bij aanschoof en pas vannacht zijn onze wegen weer gescheiden! Bij Huanchaco hebben we samen de Chan Chan ruïnes en omliggende sites bezocht onder begeleiding van een geweldige guide in khaki pak die al veertig jaar dagelijks rondwandelt met toeristen maar nog altijd enthousiast is. Na nog een dag Trujillo met al zijn kerken en koloniale panden bezocht te hebben zijn we met een krappe en hete nachtbus vertrokken naar Huaraz, een grote mierenhoop midden in de Andes.

22 May 2017

Klein vervolg! Wel is het hier vet gezellig, leuke mensen in het hostel, aardige mensen op straat en geen tekort aan praatjes! Morgen doen wat ik vandaag van plan was, Karajía; zes sarcofagen hoog in de bergen. En in de avond de nachtbus pakken naar Trujillo. Ik vermaak me wel! Ciao🙋

21 May 2017

Deel 2. Gisteren zijn we naar een luxueuze eetgelegenheid geweest en hebben we ons flink in de watten gelegd. Zo erg, dat we achteraf het mee moesten vragen omdat we het niet opkregen. Helaas hebben we alle twee nogsteeds een beetje een onrustig buikje, waardoor het bij mau er veel sneller uitkwam dan dat het erin ging, maar dat heeft de ervaring in ieder geval niet verpest. Vandaag hebben we een museum bezocht en zijn we goed veel te weten gekomen over de Inca's. Straks gaan we nog even voor een laatste keer goed uiteten, aangezien dat wel de bedoeling is in de culinaire hoofdstad van de wereld. Chau, groetjes Mau en Michiel
Deel 1: Hola hola duo journi update vandaag. Een paar dagen geleden (we weten het allemaal niet meer want de 22 uur durende busrit heeft dat allemaal een beeje verstoord) zijn we dus op de bus gestapt richting lima. En hebben we onze trouwe reiscompagnon achter ons gelaten, met pijn in het hart. Desondanks was de busrit soepel. Daar hebben onze luxe, in 170 graden draaiende sofa's namelijk goed voor gezorgd. Aangekomen in lima stapten we nog bijna een halte te vroeg uit. Wat een half uur uitmaakte en ons in een cracky buitenwijk had geplaatst. Verder is onze wijk geweldig, het lijkt wel één grote gated community of downtown sydney of vancouver of iets dergelijks. Elk huis heeft een schattig gazonnetje en een eigen garage en appartementen complexen hebben een bewaker. Langs de kust is het gras in de parken picobello onderhouden. Palmbomen en andere flora gedijen voortvarend. The daily commute gaat hier ook veel met de fiets en activiteiten als skeeleren en yoga zijn er in overvloed.

19 May 2017

Hola! Hier dan de andere helft van de duo journi🙋 Na een 24 uur durende busreis vanaf Mancóra in drie bussen door desolate woestijn en berglandschappen zit ik nu al weer twee dagen in Chachapoyas, een klein provinciaals stadje. Het afscheid van mijn geliefde medereizigers viel erg zwaar, gelukkig zat er een meisje naast me in de bus die zo gegrepen was door mij als toerist naast haar dat ze niet meer stopte met praten tot ze de bus uit moest. Dat overkwam me tijdens de reis nog vaker, Peruanen houden van een praatje... Alles verliep soepel, behalve mijn buik, die werkt niet mee. Na twee dagen leven op crackers voelde ik me beter en heb ik een tour naar Kuélap gewaagd, een pre-Inca ruïne van een oude stad van het Chachapoyas volk. Als enige toerist tussen Peruanen die vooral druk bezig waren foto's van elkaar te maken heb ik me goed vermaakt. Des te meer info van de gids voor mij! Helaas was m'n buik het niet eens met een normaal eetpatroon dus volgde er vandaag een tweede "rustdag" 🎉

18 May 2017

Meer foto's, vanaf de camera met de telefoon, maarja.

16 May 2017

Hola hola. Na ons laatste dagje Cuenca, waar we gewandeld hebben rond een meer en totaal doorweekt zijn geraakt, zijn we dan eindelijk de eerste grens over. Wat vrij soepel verliep. Taxi, bus, taxi, grens, taxi, bus en toen weer in de taxi. Voldaan maar kapot van deze dag reizen kwamen we dus gister aan in het rustige Mancora. The place to be aan het strand in Peru volgens de dames. Helaas zijn de muggen nogal vurig en tel ik na de eerste nacht een paar honderd bulten en kan ik zo meedoen met 101 dalmatiërs. Mau hebben ze ook flink te grazen genomen. Die kon haar linkeroog bijna niet meer opendoen toen ze wakker werd. En ze had vandaag iets van een hamster weg, omdat de zwelling uit was gezakt naar haar wangen. Terwijl iman relatief nergens last van heeft. Ik ben daarna nog nooit zo erg verbrand bij het fotograferen van een flinke pelicaan, op die ene keer op een festival na. Voor de rest gaat alles lekker en hebben we flink wat spul ingeslagen voor de oorlog tegen de muskieten. Ciao!

12 May 2017

Hola hola. Een gezamenlijke update hiero. Vanavond wordt ons tweede avondje in Cuenca. Met pijn in het hart (Michiel's) hebben we dus het regenwoud verlaten. Maar aangekomen in Cuenca blijkt het vele malen leuker dan gedacht. Het is een hip stadje met veel koffie tentjes, leuke barretjes, en pleintjes. Het enige wat ons ontbrak was een lekker terrasje op zo'n pleintje. Totdat we er eentje in het vizier kregen! En wat bleek, een Belgisch tentje gerund door een belg met een eigen brouwerij en heerlijke belgische tripels. Nu zitten we heerlijk aan de caipiriña's in een hippe tent om de hoek van ons hostel. Met pijn in ons (iman en maureen) moeten we bekennen dat we enorme spijt hebben dat we de taalcursus niet hier hebben gedaan. Want wat een stad. Maar we (Maureen en Iman) troosten zich ermee dat het verblijf van een maand in een miljoenen stad in plaats van in een Zuid-Amerikaans Amsterdam ook een hele belevenis was! Nog een dagje genieten van cuenca en dan de grens over. Kusjes, MIM

9 May 2017

Hier nog even wat leuke foto's van vandaag en eerder! 🙋
Hola hola! Eindelijk zijn we dan aangekomen in de jungle lodge! Na anderhalve dag alleen maar in een bus gezeten te hebben werden we dan eindelijk opgehaald door Christof en zijn we achterin de pickup door de jungle naar de lodge gereden. Deze hobbelige rit duurde ongeveer een minuutje of 10. Daarna zijn we de rivier overgestoken en zijn we te voet verder de jungle ingegaan. Wat een kwartiertje wandelen was. De jungle lodge is bijna te idyllisch dat het gewoon niet meer leuk is. Hangmatten, grote badkamer en terras met uitzicht dragen allemaal bij aan deze geweldige jungle ervaring. Mijn camera trap is gister gelijk naar buiten gegaan. Ik kwam er vanochtend wel achter dat alles in de jungle je als fotograaf goed tegenwerkt. Lenzen beslaan, regen en mieren die door je kabels en behuizingen bijten, het zit niet mee. Zodirect gaan we een drie uur durend tourtje de jungle in doen! Het gaat ons goed!

5 May 2017

Een hele goede dag. Ik heb vernomen dat de mannelijke journi's bevallen zijn en aangezien ik de smaak te pakken heb vertel ik vandaag weer eens een verhaaltje. Vandaag hebben de dames afscheid genomen van hun vertrouwde huisje in Quito. We zijn richting het noorden vetrokken naar Otavalo. De 2 uur durende busrit was rap en aangenaam. We kwamen aan in het hotelletje rond 1, vanaf het hotel konden we een mooie wandeling maken naar een waterval, dit was tevens ook mau haar waterval ontgroening. Maar eerst zijn we nog even goed nat geregend en hebben we geschuild op een wonderbaarlijk hip terrasje waar Bob Marley en Sting werden gedraaid. Eenmaal aangekomen bij de waterval was het een geval van "seen it, done it". Want Mau moest weer naar huis voor een grote boodschap. Dus ik ben nog even een half uurtje achtergebleven om van het regenwoud te genieten. Nu zitten we als enige in een heel schattig restaurantje naast het haardvuur. Todos esta muy bueno!

4 May 2017

Nog wat meer foto's! Wel genomen vanaf het scherm van m'n camera, maar het is voor het idee!
Hallo hallo. De dames houden het nogsteeds voor gezien dus ik spreek jullie vandaag weer even toe. Om 8 uur werden we ophehaald door onze trouwe tour guide/taxichauffeur/awesomeman/Washington. We hebben een uurtje gereden tot we bij de ingang van het nationale park Cotopaxi kwamen. Daar hebben we de 4x4 gepakt, Washington ingeruild voor een echte, door het weer geharde mountainguide en waren we binnen een kwartiertje bij onze ontbijtstop. Na wat koffie zijn we verder gereden over de hoogvlakte en hebben we na 20 minuten de auto geparkeerd. Daar zijn we verder omhooggelopen door de sneeuw met onze heerlijke tourguide tot we bij de refugio kwamen waar we de enige echte, high altitude, chocomelk hebben gedronken. Op 4864 meter hoogte. Daarna met een rap tempo afgedaald omdat beneden onze warme lunch op ons stond te wachten. Helemaal verzadigd hebben we onze mountain guide ff geknuffeld en zijn we voldaan teruggereden naar ons heerlijke appartementje.

3 May 2017

Ola Señoritas! Aangezien de dames even genoeg gejournied hebben en ik natuurlijk nieuw op de block ben, schrijf ik voor deze ene keer ook een journi. Eergisteren dus aangekomen. Een en al gezelligheid. Gister heb ik een goeie rondleiding gehad door de stad en hebben we highlights bezocht. We hebben de dag geëindigd met een lekker biertje, kolibries om ons heen, mooi uitzicht over de stad en een zonsondergang. Vandaag zijn we met een gondel omhoog gegaan naar 5000 meter met een ziek uitzicht over Quito en hebben we een 7km rondje daar boven gelopen wat een hele uitdaging was. Nu weer beneden met een koud biertje en morgen een tour naar een vulkaan. (Niet actief, no worries mate) ciao ciao Michiel.

17 April 2017

Afgelopen weekend hebben we de Panecillo bezocht, 't grootste aluminium standbeeld ter wereld. Deze engel waakt over Quito vanaf een heuvel, dus prachtig uitzicht. Toen we daar even 'n hapje zaten te eten kwam er 'n vrouw naar ons toe die heel snel iets met 'n foto zei in 't Spaans. Dus wij zeggen ja natuurlijk&willen de camera van haar overnemen als haar twee zoons naast ons komen zitten en nog net geen 'queso' zeggen. Vervolgens waren haar dochters aan de beurt, wij waren ineens de attractie op de heuvel. We wilden de kans om met onze eerste fans een selfie te maken niet aan ons voorbij laten gaan. Zo volgde er nog 'n shoot met 5 verschillende telefoons. We zijn net thuis van onze heftigste busreis van slechts 5haltes tot nu. Stel je een NS trein voor in de spits, denk even aan je chagrijn op dat moment. En stel je nu een koninginnedag voor in 'n bus met deuren die 3x open&dicht gaan om goed aan te stampen. Met alleen maar mensen om je heen met 'n achjahetheeftwelwat-houding. 🙋

14 April 2017

Golf! Aangezien de routine er goed in is geslopen, positief, voelt 'n journi schrijven over onze dagelijkse route naar school 'n beetje overbodig. Maar er is meer dan dat: Sinds deze week doen we 'n uur privé salsa, heel leuk maar 't blijft 'n mannendans... (Een beetje rondgezwierd worden terwijl de man een paar stapjes zet) We hebben al flink wat regen gezien en in onze schoenen gehad, maar dat weerhield ons niet van musea bezoeken. Waar we overigens een kolibri hebben gezien (in de tuin). We kunnen intussen in 't Spaans met een stalen gezicht een mooi prijsje afspreken met 'n taxichauffeur. We hebben al afscheid moeten nemen van Jack en Max, die intussen echte vrienden waren geworden. Het valt ons zwaar, maar gelukkig hebben we Freddie nog. En vandaag hebben we de processie mee mogen maken. Mannen die met prikkeldraad om zich heen gewikkeld rond lopen & neervallen van het dragen van 'n loodzwaar kruis en dit in 'n optocht van 3000 man die wel 10u hebben rondgelopen. Tis wat! Kusjes

9 April 2017

Ook wil ik nog even met jullie delen hoe ingenieus Iman kan zijn. Ze heeft me al heel wat nachtelijk verdriet bespaard: mijn kussen valt niet meer naar beneden. Hiervoor wil graag haar ouders even in het speciaal bedanken voor het opvoeden van zo'n mee- en ruimdenkend kind. Dus bij deze.💕💕💕

8 April 2017

Hola! We zijn er achter gekomen dat Ola golf betekent en dat 'n stille h dus best wat verschil maakt. Ondanks dit genânt late moment van realisatie, pikken we het Spaans verder wèl snel op. We kunnen hele verhalen schrijven en we verstaan de flinke monologen van bedelaars in de bus. Onze dagen zijn 'n blur van intensieve lessen, leuke mensen ontmoeten, lekker koken, uiteten gaan met die leuke mensen, salsa dansen & bijna gewond raken tijdens, Jack is bepaald geen natuurtalent. Gister zijn we uiteten geweest met mensen van de taalschool bij la oficina waar 't speciaal bier Amsterdams lekker is. Intussen hebben we wel al afscheid moeten nemen van Jenny maar we hebben Frederice ervoor in de plaats gekregen. We dachten eerst dat ze arrogant keek door mogelijke botox, toen door d'r persoonlijkheid maar nu blijkt ze gewoon heel lief te zijn. Ook hebben we 'n technisch probleempje gehad met de wc, maar daar ga ik zeker niet over in detail treden. 'T is opgelost&wat kennen we elkaar nu goed..

4 April 2017

Buenas! Vandaag zaten we weer om half9 in de klas en we merkten na dag 1 al vooruitgang wat Spaans betreft. Braadworst heeft er wat meer moeite mee. We hebben sinds vandaag ook een nieuw klasgenootje: de Amerikaanse Jennifer, die alles lekker Amerikaans uitspreekt. Jalapeño wordt halapeño en een 'oe' is ook lastig. Maar wij mogen niet zoveel zeggen..... Na een ijsje, home made lunch en wat huiswerk gingen we op naar de salsa les met andere mensen van de school. Het was een flinke tocht met de bus en te voet omdat we te vroeg uitstapten, ook de verkeerde dansschool in liepen en vervolgens ook nog een keer de verkeerde kant op liepen. Ondanks dat alles hadden we de salsa snel te pakken. Daarna per toeval nog in een Nederlandse pub beland met z'n allen. En eenmaal thuis chilli con carne met dicht vallende ogen van vermoeidheid. Tschüss zoals braadworst zou zeggen!

3 April 2017

Ola amigos! Gister begon de dag met een kussen dat naar beneden was gevallen, ver naar beneden.. Aangezien mijn bed een soort hoogslaper is boven de eetkamer en keuken heb ik het er maar bij gelaten. We stonden vroeg op want om half9 begint de Spaans les. Daar werden we er mee geconfronteerd dat ons niveau echt nul is, ook al noemt de school het 1. Iets positiever. We zitten met z'n 3en in een klas, Maximilian de Duitse Braadworst gedoopt is een aardige jongen, maar daar houdt het ook wel een beetje op. Daniela daarentegen, onze lerares is veels te leuk, jong en super vrolijk. En ze lacht je ook gewoon uit als je iets verkeerd zegt, maar van haar kan je het hebben. Na onze eerste echt Ecuadoriaanse lunch (1 bord 4$) besloten we lekker Hollands pannekoeken te eten. Een top dag. Hasta luego amigos!

2 April 2017

Gister begon de dag met een heerlijk ontbijtje (beste avocado ooit). Daarna gingen we met de verhuurders boodschappen doen zodat ze ons konden laten zien hoe en waar je je eten het beste haalt. Boodschappen doen hier is nml niet even een supermarkt in lopen. Je hebt de bananenman, de beste slager, het beste groentekraampje & als ze het op straat niet verkopen kan je nog naar de overdekte markt (zoals op de foto) of naar een normale supermarkt. Ook werd ons nog uitgelegd dat je niet moet wachten op je beurt maar gewoon moet bestellen anders kan je lang wachten. Voor 2,70 hadden we 3 mango's, 5 paprika's, 5 tomaten, 1000 knoflooktenen (gepeld, ons hele appartement ruikt er naar...) en 5 uien. Alles smaakt echt naar wat het moet zijn (gehakt is overigens wel erg heftig). Verder nog de kerk waar we op uitkijken bezocht en na 530m heen&terug, kwamen we verbrand thuis... Life op de evenaar. Maar het illegale biertje (rondom de verkiezingen is het verboden om te drinken) bood verkoeling! 🙋
Ola! Het reizen verliep heel soepel, maar de lange vlucht was erg lang. Na heel wat films, een heel seizoen Friends en flink wat dutjes waren we dan in Ecuador. We landden we om 17u en we werden opgehaald door de directeur van de taalschool waar we maandag beginnen. Een hele lieve man die heel goed begreep dat een praatje maken gezellig is. Maar wat minder goed begreep dat een monoloog van 40 minuten over de regering en de verkiezingen van vandaag ons niet heel spraakzaam maakten. Om een uur of 7-8 waren we in het appartement. Even mentaal geland op ons geliefde terrasje en daarna een pizza gaan eten om de hoek. Ons appartementje is precies zo geweldig als we hoopten en het terras is nog beter. We hebben de hele dag zon op het terras, wat op sommige dagen misschien juist een nadeel is. Want de zon schijnt hier niet gewoon een beetje, nee die brandt hier door je huid heen. Dagmar (een van de hosts) draagt elke dag factor 100 en is nog bruin.