Madagascar · 49 Days · 52 Moments · April 2018

Het avontuur van Ann en Daniel in Madagascar


16 June 2018

17/6/18 De laatste beelden van het gebergte ten noorden van Antananarivo. We bereiken de hoofdstad en nemen afscheid van onze auto die ons feilloos doorheen de moeilijke tracks geloodst heeft. We moeten ook afscheid nemen van dit prachtige land met zijn vriendelijke bevolking. We komen hier zeker terug! Veloma.

15 June 2018

15/6/18 De lange terugtocht van Nosy Be naar Tana vangt aan. Gisteren de eerste etappe tot Antsohihy en vandaag bereiken we Maevatanana. Het prachtige landschap maakt de slechte weg vol putten draaglijker. 1.000 km rijd je hier niet in een handomdraai, dat vergt 3 dagen. In Maevatanana bezoeken we een begraafplaats. De Malagassische mensen geloven in een leven na de dood en sparen dan ook hun hele leven lang voor graftombes die dikwijls groter zijn dan het huisje waarin ze wonen. Degenen zonder geld komen onder een hoop stenen terecht.

12 June 2018

12/6/18 Mont Passot is het hoogste punt van Nosy Be (326m) en geeft een fantastisch uitzicht over het hele eiland met de kleine koraaleilandjes errond. We krijgen ook zicht op verschillende kratermeren met diepgroen zoet water.

11 June 2018

11/6/18 Nosy Be is een heuvelachtig groen eilandje met een weelderige plantengroei: allerhande soorten palmen en varens, mango -en bananenbomen, ylang-ylang plantages, cacaobomen, mangroves, bamboe, enz...een kameleon kruist op zijn gemakjes de weg. Ook hier is de bevolking arm en woont in rieten of houten hutten. Tijdens 2 duiken ontdekt Daniel de onderwaterwereld aan een prachtig koraalrif.

10 June 2018

10/6/18 Lokobe nationaal park is het enige natuurreservaat op Nosy Be. Het is een primair regenwoud, momenteel echter vrij droog. De lemuren zitten niet erg hoog in de bomen en zijn gemakkelijk te spotten. Hier is de habitat van de black lemur, een van de weinige plaatsen in Madagascar waar hij leeft. Enkel de mannetjes zijn zwart, de vrouwtjes roestbruin met een witte kroon. Verder zien we de red-bellied brown lemur, de cocquerel sifaka en nog enkele andere soorten. Op een boomstam ligt een slang te zonnebaden.

9 June 2018

9/6/18 We hebben geluk! Bij aankomst in Ankify ligt er een ‘carferry’ te wachten op klanten. Meestal vaart men niet in de namiddag maar de zee is kalm, dus het kan. We kunnen net met 2 auto’s achter elkaar op de ferry, geen plaats om uit te stappen en geen reling. Als dat maar goed komt: terwijl we in de auto zitten is het alsof we ermee varen. Het oprijden gebeurt zoals we al gewoon zijn via 2 smalle plankjes, deze keer moeten we er achteruit af over diezelfde plankjes. Alles verloopt probleemloos, we varen Nosy Komba voorbij en 2 uur later zetten we voet aan wal op het eiland Nosy Be.

8 June 2018

8/6/18 Mer de emeraude, daar zeilen we heen met een pirogue. De zee kleurt inderdaad smaragdgroen. Het is heerlijk snorkelen, mooi koraal en kleurrijke vissen. Ik hoop dat het niet dezelfde vissen zijn die men voor ons prepareert. Het is een marine natuurpark, toch wordt er gevist.... We proberen vandaag niet te lang stil te staan bij de wereldse problemen en even heerlijk te relaxen. Morgen rijden we 9 a 10 uren terug zuidwaarts op die vreselijke kapotte RN6 tot Ankify om de dag erop de ferry te nemen naar het eiland Nosy Be.

7 June 2018

7/6/18 Prachtige baaitjes sieren de noordoostkust. Er zijn nog heel wat overblijfselen van de verdedigingslinie opgetrokken door de Fransen in 1885 en de bezetting van het Franse Vichy regime tijdens WOII: afweergeschut en kanonnen. In mei 1942 overwonnen de Britten & geallieerden het Vichy regime om te beletten dat de Japanners Madagascar zouden innemen. De idyllische stranden laten niet vermoeden welk bloedvergieten hier heeft plaatsgevonden, de vele begraafplaatsen met jonge Britse, Franse en geallieerde soldaten zijn hiervan echter de stille getuige. In Antsiranana (Diego Suarez) zijn nog enkele Franse koloniale gebouwen die in lamentabele toestand verkeren.

6 June 2018

6/6/18 Een tocht naar de noordwestkust boven Diego Suarez brengt ons naar het vissersdorpje Madiroki, aan de voet van een monoliet waarop Windsor castle, de ruïne van een fort gebouwd door de Fransen, uitkijkt over het kanaal van Mozambique. Langs de weg net buiten de stad zijn heel wat steenhouwers actief, ook vrouwen en kinderen. Wat verder zoeken mensen naar nog bruikbare spullen op een smeulende en stinkende vuilnisbelt. Na het doorkruisen van de salines rijden we door een heel mooi gebied, de vele baaien glinsteren in de zon. Het gebied is volledig onbewoond op de enkele hutjes in het kleine vissersdorpje aan de mangroves na. De piste erheen is een waar off-road festijn.

5 June 2018

5/6/18 Diego Suarez is de meest noordelijke stad van Madagascar. We verblijven hier even buiten de stad aan de baai van Ramena met prachtig zicht op het eilandje Lonja en uitgestrekte mangroves. Ramena is een vissersdorpje op het oostelijke uiteinde van de baai met mooie stranden. De armoede van de bevolking is ook hier schrijnend.

4 June 2018

4/6/18 (deel 2) Het Montagne d’Ambre nationaal park is een regenwoud op ca. 1.200 m hoogte, een weelderig groene jungle en in de verte is het kanaal van Mozambique te zien. We spotten heel wat kameleons, waaronder het kleinste soort, amper 2 cm lang. Tevens de nocturne gecko als boomschors gecamoufleerd zoals we ook in Andasibe te zien kregen. De lemuren zijn talrijk aanwezig en zeer actief.
4/6/18 (deel 1) We zijn nog maar net vertrokken als het eerste avontuur van de dag begint. De aanhangwagen van een vrachtwagen is afgekraakt en blokkeert de brug. Het duurt anderhalf uur van geduw, getrek en vooral geschreeuw vooraleer het van de brug geduwd is. De RN6 wordt zo mogelijk nog moeilijker berijdbaar en dat over 100 km tot de afslag naar Joffreville. Er is nog amper asfalt aanwezig maar de scherpe randen en diepe putten maken het tot een ware marteling voor de banden. Zoals steeds is het landschap erg mooi wat de 20 km per uur wat draaglijker maakt. In Joffreville installeren we ons in een boomhut en vertrekken naar Montagne d’Ambre.

3 June 2018

3/2/18 Na een moeizame rit op de RN6 vol diepe potholes zijn we ondertussen 630 km noordelijker. Het Ankarana nationaal park is net zoals de tsingy de Bemaraha een kalksteen massief. De punten zijn hier minder spits en het ‘stenen woud’ is ondoordringbaar. Pachypodium met zijn prachtige witte bloemen groeit tussen de rotsen. Het droge primaire bos errond is de habitat voor o.a. de crowned en de Sanford’s brown lemur. We spotten ook een nocturne ‘sportive’ lemur die met zijn mooie snoetje uit zijn boomholte piept. Een felgroene gecko met rode stippen kleurt een boomstam. 200 jaar oude ficussen maken het bos sprookjesachtig.

1 June 2018

1/6/18 (deel 2) Lake Ravelobe behoort ook tot het Ankarafantsika nationaal park en we wandelen het meer rond (7km) vruchteloos op zoek naar krokodillen. De plantengroei rond en in het water is weelderig en er huizen heel wat vogels. We wandelen door rijstveldjes waar vrouwen de rijst bewerken en eindigen in een klein dorpje, jong en oud genieten van het vallen van de avond.
1/6/18 (deel 1) Ankarafantsika nationaal park, een droog primair woud 500 km ten noord-westen van Antananarivo, geeft zijn geheimen prijs tijdens een hike van 12 km. Heel wat leven kruist onze weg: slangen, spinnen, hagedissen, leguanen en de prachtige coquerel’s sifaka met zijn witte pels en bruine armen. We spotten ook een nocturne lemur die even uit zijn boomhol komt piepen. Baobabs reiken tot 40m hoog naar de zon. Na het woud doorkruisen we savanne tot we een prachtige canyon bereiken. De natuurelementen hebben weer hun best gedaan!

29 May 2018

29/5/18 Na een week tracks in de brousse is het een verademing om op de asfalt te rijden en vooral over de rivieren via bruggen in plaats van door het water. We verlaten het ‘wilde westen’ en rijden 500 km noordoost naar Antsirabe. We zijn echter niet alleen op de kronkelende weg, naast het ontwijken van putten is het ook uitkijken voor mens en dier. De rijst ligt te drogen op de toch al smalle wegstrook en het leven speelt zich af op de weg. Het landschap is geweldig mooi en wisselt steeds: rivieren, bergen, bossen, weidse graslandschappen, rijst-en cassaveveldjes, dorpjes met strooien en lemen hutjes. Een lange dag rijden maar geen saai moment.

28 May 2018

28/5/18 De lange rit terug naar Morondava over de 200 km piste verloopt zonder problemen, het wordt even spannend als het veerpont vastraakt op een zandbank, in een mum van tijd staan alle mannen in het water en duwen het pont weer vlot. Prachtige baobabs sieren het landschap. In Morondava liggen de zeilschepen in de mangroves te wachten op vloed. Een gecko in de kamer kijkt nieuwsgierig naar ons op.

27 May 2018

27/5/18 (deel 2) Eens helemaal boven de toppen bewonderen we schitterende panorama’s. Er zijn lange hangbruggen tussen de hoge rotspunten. We dalen helemaal af tot aan de voet van de spitsen en via ondergrondse grotten wringen we ons 300m ver in het volkomen donker (met een zaklamp weliswaar, die ik tussen mijn tanden moet klemmen want heb handen en voeten nodig om te kruipen en klimmen, een hoofdlamp was handig geweest) door spelonken naar een ander gedeelte van het gebergte. Opnieuw via ladders en kabels omhoog naar betoverende vergezichten. Onvergetelijk!
27/5/18 (deel 1) Tsingy de Bemaraha, werelderfgoed van Unesco, prachtig en moeilijk toegankelijk karstgebergte met spitse kalkstenen rotspunten, zo geërodeerd door regen en wind. De hike erheen begint met een tocht door het bos aan de voet van het gebergte. Er zijn heel wat lemuren die hoog in de bomen stoeien. Dan begint de klim tot boven de rotspunten. We dragen een harnas om ons vast te gespen aan de aan de rotsen bevestigde kabels. Het is geen overbodige beveiliging! Hier en daar zijn ladders om loodrechte stukken te overbruggen. Het is een zware en moeilijke klimpartij, de rotsen zijn vlijmscherp, de zon brandt en het zweet gutst van ons.

26 May 2018

26/5/18 Een lange vermoeiende dag op een moeilijk track. We moeten 147 km overbruggen van Kirindy naar Bekopaka. Aanvankelijk is de N8 een brede piste, weliswaar vol nepen en putten, en sterk golvend, na 50 km nemen we het veerpont over de Tsiribihina rivier, lang wachten in de hitte voor het pont arriveert en moeilijk op -en afrijden, manoeuvreren op een houten pont waar de auto net op past. Aan de overzijde van de rivier wordt de N8 een smal track dat steeds moeilijker berijdbaar wordt. We doorkruisen modderige rivieren, net voor we Bekopaka bereiken nemen we nog een veerpont. Ik begin het gewoon te raken maar het blijft toch spannend. We geraken zonder problemen op onze bestemming: de Tsingy de Bemaraha, Unesco werelderfgoed.

25 May 2018

25/5/18 We verlaten Belo sur Mer voor de laatste etappe tot Morondava. Ik vrees jullie te vervelen met onze lange ritten door de brousse maar het is verre van vervelend voor ons. De nodige concentratie om door zoutpannes, diep zand en brede rivieren te rijden is uitputtend. Het landschap is mooi, wisselt steeds en de eerste 3 uren tot we de laatste rivier doorkruisen komen we, uitgezonderd enkele zeboekarren, geen ander voertuig tegen. Hier en daar een dorpje waar iedereen naar ons zwaait en selamo (goedendag) roept. De asfaltweg komt als een fata morgana tevoorschijn, ongelooflijk hoe zacht en gemakkelijk de 10 km die ons resten naar Morondava aanvoelen. Het is echter van korte duur, na voltanken begeven we ons verder noordwaarts op de N8, opnieuw off-road. In Kirindy forest aangekomen gaan we lemuren spotten (sifaka) en maken kennis met de fosa, het enige roofdier dat op lemuren jaagt. Als de nacht valt spotten we 5 soorten nocture lemuren, kameleons, gecko’s, spinnen, etc...

24 May 2018

24/5/18 (deel 2) Op een strandstrook tussen het dorp en de zee, gescheiden van het dorp door een zoutpanne leven Vezo nomaden. Ze komen hier tijdens het droge seizoen met hun kano’s om te vissen, drogen de vis, en verkopen die in de steden tijden het regenseizoen. Ze zijn erg arm, kinderen gaan niet naar school, ze worden echter wel gerespecteerd door de dorpsbewoners (die ook Vezo zijn, dus zelfde etnische groep) omwille van hun zeilkunsten. De kinderen gaan uit de bol om gefotografeerd te worden.
24/5/18 (deel 1) Belo sur Mer, mooi vissersdorpje tussen zee en zoutpannes. Niet gemakkelijk te bereiken, 4 uur over 110 km en enkele vrij diepe rivieren door te rijden. Bij eentje kwam het water bijna het openstaande raam binnengestroomd! Gelukkig heeft onze 4x4 een snorkel. Dan nog de zoutpannes doorkruisen, dat blijft ook steeds een beangstigend gebeuren, onder het zoutkorstje schuilt een diepe laag modder waar je gemakkelijk een halve meter in wegzakt. En dan eindelijk de duinen en de zee. De Vezo die hier wonen zijn befaamde zeilboot bouwers. Prachtige zeilboten liggen bij laag water in het slib.

23 May 2018

23/5/18 We verlaten ons paradijsje in de vroege ochtend. 210 km off-road voor de boeg. We rijden verder noordelijk langs de westkust tot Morombe, het juiste track vinden en niet vastrijden in de mangroves en zoutpannes is de kunst! Om het volgende vissersplaatsje Belo sur Mer te bereiken moeten we vanaf Morombe eerst landinwaarts om 80 km verder een veerpont te nemen, de enige mogelijkheid om een brede rivier te kruisen. Over de smalle plankjes het pont oprijden is toch een beetje scary. Op de andere oever volgen we de N9 nog 80 km tot Manja. We krijgen alles voorgeschoteld: zand, rotsen, putten, modder, kleine beekjes, grote keien, je kan het zo zot niet bedenken, zo ligt de N9 erbij. Manja, een slaperig dorpje dat ligt te kreunen onder de hitte zal ons onderdak mogen bieden voor de nacht, morgen nog 110 km naar Belo sur Mer. We kuieren nog even door het dorpje voor de avond valt.

22 May 2018

22/5/18 Baobabs, ze spreken tot de verbeelding... Bij onze Italiaanse gastdame en aan het prachtige strand was het dolce far niente vandaag. We zijn halverwege, mijmeren over wat voorbij is en vol verwachting over wat nog komen gaat.

21 May 2018

21/5/18 Een wandelingetje doorheen het vissersdorpje Andavakao laat ons kennismaken met de heel vriendelijke Vezo bevolking. De mensen worden graag gefotografeerd en kijken vol bewondering naar zichzelf op het schermpje. Het zorgt ook voor hilariteit bij de kinderen.
21/5/18 Another day in paradise. Van Ambatomila naar Andavadoaka is het slechts 45 km rijden. Het zeer zanderige track en de vochtige mangroves zorgen er toch voor dat we ruim 2 uur onderweg zijn, het landschap is wondermooi met prachtige baobabs. Doorheen de mangroves en zoutpannes is het soms moeilijk het juiste track te vinden en niet weg te zakken. Het strand is opnieuw magnifiek!

18 May 2018

20/5/18 Wat een prachtige kusten heeft dit eiland toch, maar je moet er wat voor over hebben om ze te bereiken! Na een dagje rust voor mij terwijl Daniel gaan duiken is moeten we dezelfde off-road terug want de ferry is al 6 maanden kapot. Aangezien er geen brug over de rivier is moeten we 280 km omrijden. Daniel rijdt geen off-road, ik worstel me erdoor en voor de avond valt bereiken we zonder problemen Toliara. Na een hele mooie rit langs een track doorheen (soms zeer diep) zand, soms erg rotsig, door duinen en langs de zee, doemt het paradijs voor ons op, onze bestemming voor vandaag: Ambatomilo. Witter kan het zand niet zijn en de zee is een turkoois-blauwe spiegel. De hele zuid-west kust is totaal ongerept dankzij de afwezigheid van wegen. Hier en daar zijn kleine idyllische vissersdorpjes, maar het leven voor die mensen is hard, geen zoet water, geen elektriciteit en volledig geïsoleerd. Voor ons is het een avontuur en we hopen over 5 dagen Morondava te bereiken.

17 May 2018

17/5/18 Na de lange vermoeiende rit van gisteren is het tijd om eens te relaxen. We varen met een pirogue (houten kano met een zeil) naar het koraaleilandje Nosy Ve dat hier 5 km uit de kust ligt. Prachtige tropische vogels: de roodstaartkeerkringvogel, met een felrode snavel en een lange fijne rode staart broeden in dit beschermde gebied. De Indische oceaan geeft weer het beste van zichzelf als we gaan snorkelen op het koraalrif rond dit eilandje. Vele harde en zachte koralen en tropische vissen in alle kleuren van de regenboog. Het onderwaterleven blijft telkens weer boeiend! Terug in de pirogue raken is niet gemakkelijk, er is geen touw of trapje en onze kapitein is met zijn harpoen gaan vissen. Na heel wat acrobatische toeren, niet zo evident meer op onze leeftijd, raken we dan toch terug in de boot. Niemand heeft het gezien...

16 May 2018

16/5/18 Anakao, een klein vissersdorpje aan de zuidkust, bereiken vergt een lange dag in de auto. Het prachtige Isalo massief ruimt plaats voor eindeloze grasvlaktes. Hier worden saffieren gedolven. Er zijn kleine settlementen van hutjes gebouwd uit gras waar de ‘gelukzoekers’ wonen. In de stadjes zijn in talloze winkeltjes saffieren te koop. Na enkele uren op de RN7 verrijzen de eerste baobabs in het landschap. De alcoholwalmen waaien de auto binnen wanneer we een rumstokers dorpje voorbij rijden. Na 200 km verlaten we deze baan vol potholes en gaan off-road nog 214 km verder zuidwaarts. De N10 is in afschuwelijke staat, de mensen in de dorpjes zijn kleurrijk en het enige ander voertuig dat we tegen komen zijn mooi geschilderde zeboekarren. Na 110 km verlaten we de N10 en rijden nog 104 km op een zeer zanderig track tot we eindelijk de zee bereiken.

15 May 2018

15/5/18 (deel 2) Na de jungle verplaatsen we ons opnieuw met de auto naar nog een ander gebied in het massief. Ditmaal is de off-road slechts 3 km maar toch weer eentje die aan de ribben kleeft. Plots komen we aan een rivier zonder brug. Het is vrij diep maar we zien een andere 4x4 erdoor gaan, dus kunnen wij dat ook. Toch een beetje beangstigend, in het bruine water is het onmogelijk de bodem te zien. De hike is fantastisch mooi. Nu zijn we omgeven door de zandstenen rotsen die zo typisch zijn voor het Isalo massief. In het dal loopt een riviertje waarin palmbomen voor een weelderig schouwspel zorgen. De zon begint zijn gouden gloed te verspreiden en wij moeten nogmaals de rivier doorkruisen om veilig en doodmoe, maar zo voldaan, terug onze slaapplaats te bereiken.
15/5/18 (deel 1) Het Isalo massief gaan verkennen is voor de volhouders. We stappen in totaal 19,8 km, op en neer. Om 7u rijden we naar de canyon des makis, een zeer slijkerige en moeilijke off-road van 14 km waar we een uur over doen, we glijden maar komen gelukkig niet vast te zitten. Te voet klauteren we de canyon in, na eerst een rum stokerijtje (distilleren van suikerriet) te passeren. We worden bijna dronken van de dampen. Er loopt een riviertje doorheen de canyon en de rotspartijen zijn uiterst glibberig. Een zeer actieve hike! We moeten dezelfde moeilijke weg terug om een ander deel van het gebied te bereiken. Ditmaal jungle met watervalletjes en verfrissende poelen. Ook hier een vrij glibberige hike. We hebben geluk een sifaka te spotten, een prachtige witte lemur! Ze zijn vrij schuw en houden van hoge bomen. (Vervolg zie verder)

14 May 2018

14/5/18 Vroeg uit de veren, off-road terug tot RN7 en verder zuidwest tot Ranohira. Het landschap verandert dramatisch, we doorkruisen het Ihorombe plateau, eindeloze gele graslanden waar de wind vrij spel krijgt. Bij het naderen van Ranohira komt het machtige Isalo massief in zicht. Hier en daar duiken palmbomen op. De erosie heeft grillige formaties doen ontstaan in de zandstenen rotsen. Het avondlicht zet alles in een goudgele gloed. En ja, ook de spinnen, zo groot als een hand, genieten!

13 May 2018

13/5/18 (deel 2, nog steeds de hike) We ontmoeten grote spinnen, een slang en ook een kameleon kruist onze weg. Hij vlucht weg in een boom en probeert zich onzichtbaar te maken. De hike eindigt in een Betsileo dorpje, zeboe’s rusten in een kraal en ook de kinderen kreunen onder de hitte. Wij verlangen naar een frisse drank (of hallucineren we?).
13/5/18 (deel 1) Opnieuw een fantastische hike: naar de top van de ‘cameleon’ in het Tsaranoro massief. 12 km maar steil omhoog 8 km lang tot de top, afdalen gebeurt langs de andere zijde, iets korter maar zo mogelijk nog steiler. En dan die hitte onder de brandende zon. Een veeleisende hike! Waarom we onszelf zo afpeigeren is snel beantwoord: het landschap is fantastisch. We horen nog enkel het ruisen van de wind, het gekwetter van vogeltjes, gezoem van insecten en in de verte het geroep van de ringstaart maki’s. Even verstilt het leven en zijn we een met de machtige natuur.

12 May 2018

12/5/18 We nemen opnieuw een off-road oostwaarts van de RN7. Iets beter dan de vorige maar toch enkele moeilijke stukken en minder lang (22km). We komen aan in de Tsaranoro vallei, ronduit schitterend. Rondom ons verschillende pieken van bijna 2.000m hoog. Een riviertje kronkelt zich door de vallei. Het uitzicht is weergaloos.
11/5/18 Na een helse rit terug naar Ambalavao over dezelfde off-road gaan we op zoek naar de ringstaart lemur, ook wel lemur catta genoemd. Ze zijn vrij nieuwsgierig en naderen ons dicht. Deze lemuren leven vooral in rotsachtig gebied en warmen zich graag in het zonnetje. Het is een plezier om ze bezig te zien zonder onze nek te belasten zoals bij de vorige lemuren die hoog in de bomen van de jungle leven. Ook de omgeving is schitterend met prachtige rotsformaties.

10 May 2018

10/5/18 (deel 2) De Diavolana hike in Andringitra NP.
10/5/18 (deel 1) Wat een fantastische hike in het Andringitra massief: 17 km, de eerste 6 steil omhoog. Vermoeiend maar de moeite waard! Prachtig wisselend landschap. Bossen, watervallen, granieten rotsen, kloven, ravijnen, heide -en alpiene landschappen. Vele endemische planten. Er is zelfs een stukje berg-regenwoud. (Ik plaats de foto’s in 2 momenten want kan er slechts 10 per moment zetten.)

9 May 2018

9/5/18 De 45 km off-road naar Andringitra NP is er eentje die aan de ribben kleeft. Steil, smal, zeer stenig met diepe putten en grote losliggende stenen, vele bruggetjes van houten planken, soms gewoon enkele boomstammen. Top of the bill is echter een lange brug waar de dwarsliggende planken verdwenen zijn. Zeer beangstigend, telkens de planken van achter ons naar voor brengen aan 1 kant, (ze zijn te kort voor beide wielen) waar het linkerwiel over kan rijden en met het rechterwiel op de metalen steunbalk balanceren. Ik was toch blij eens ik veilig de andere kant bereikt had. Het landschap is mooi, rijstveldjes en Betsileo huisjes met op de achtergrond het Andringitra massief, met als hoogste top de Pic Imarivolanitra, 2.658 m. We maken nog een korte hike van 8 km naar het dorpje Namoly. Morgen bedwingen we het Andringitra massief.

8 May 2018

8/5/18 (deel 2) Een wandeling doorheen het stadje Ambalavao op spitsuur: het is tussen 16 en 17u, de school is uit en het is de laatste dag van een ‘braderie’. De kindjes worden in een pousse-pousse vervoerd, boekentasjes hangen achteraan. Een kleine kermis zorgt voor vertier en op de markt worden de laatste inkopen van de dag gedaan. Kleine eetstalletjes prijzen hun keuken aan. We wagen het toch liever niet. Morgen staat ons een moeilijke off-road te wachten naar Andringitra NP.
8/5/18 (deel 1) We laten de jungle achter ons en rijden naar Fianarantsoa, de hoofdplaats van de Betsileo bevolking en een vrij grote stad. Helemaal bovenaan op een heuvel ligt het kleine, autovrije historische stadscentrum, gesticht in 1830. Het is gezellig flaneren in de smalle straatjes tussen de oude huizen. We rijden verder naar Ambalavao doorheen een veranderend landschap, de weelderige begroeiing maakt plaats voor een rotsachtig landschap maar nog steeds met vele rijstvelden.

7 May 2018

7/5/18 Ranomafana national park is een fantastisch primair regenwoud en het spotten van de vele soorten lemuren die er leven is niet zo evident. We banen ons een weg op de steile hellingen van de jungle. De vochtigheidsgraad is extreem hoog waardoor het nat en glibberig is en je vastgrijpen aan lianen of bomen vol harde stekels is ook niet zo een goed idee. De lemuren vertoeven hoog in de bomen. We zien de golden bamboo lemur, de brown lemur, de black-and-white ruffed lemur en de red-bellied lemur. Ook nu kruist een lange slang ons pad en we vinden een piepkleine kameleon. Na 5 uur hiken op moeilijk terrein (ca. 10 km) en kletsnat van het zweten, zijn we voldaan. Een korte wandeling doorheen het kleine dorpje Ranomafana toont ons opnieuw hoe arm de bevolking is. Gelukkig hebben de mensen wel voldoende te eten, fruit en groenten groeien hier in overvloed en dan is er de rijst natuurlijk. Om 17u is het alweer donker en valt het leven buiten stil.

6 May 2018

6/5/18 Ifasina, een traditioneel Zafimaniry dorpje met 400 inwoners bereiken we na een vermoeiende hike van 12 km (heen en terug) steil bergop, bergaf en idem voor de volgende heuvels. De brandende zon maakt het extra zwaar. De kleurrijke kameleons op ons pad genieten echter wel van de zon. We worden ontvangen door de chef van het dorp (80). Het houtsnijwerk in de deuren en luiken van de houten huisjes behoort tot het werelderfgoed van Unesco. De Zafimaniry geloven in leven na de dood en vereren hun overledenen met steles. Ze kweken rijst, mais, zoete aardappel en bonen, ze houden pluimvee dat mee in huis slaapt. Een gezin heeft gemiddeld 14 kinderen, de kindersterfte is echter erg hoog (o.a. malaria). Vanuit Antoetra rijden we terug naar de RN7 die zich verder zuidwaarts door de hooglanden slingert. De weg is smal, de ene bocht na de andere, stijgen en dalen en vol potholes. Moeilijk om de vrachtwagens voorbij te steken. Daarna volgt een vrij ruige offroad, 30 km tot aan Ranomafana.

5 May 2018

5/5/18 De RN7 kronkelt zich verder zuidwaarts door prachtige hooglanden bewoond door de Betsileo. Rijstveldjes wisselen zich af met eucalyptus -en dennenbossen, en laatste stukjes regenwoud. Doorheen Ambositra rijden is geen sinecure, er is markt en pousse-pousse’s, busjes, vrachtwagens en enkele 4x4’s zoals de onze wringen zich doorheen de krioelende mensenmassa, we moeten hen letterlijk opzij duwen met onze auto (stapvoets vanzelfsprekend). Wat verder gaan we offroad dieper de hooglanden in naar Antoetra. Hier wonen de Zafimaniry op bijna 2.000 m hoogte. Een 12 km lange wandeling laat ons deze vriendelijke mensen ontmoeten en we genieten van de prachtige vergezichten. Op ons pad warmt een slang zich in de zon. We bewonderen heel wat endemische planten. Jongens dragen vaten met 20l zuivere alcohol 93% tot het dorp 30 km verder waar men rum destilleert. Sommigen hebben er onderweg blijkbaar al wat van geproefd!

4 May 2018

4/5/18 Antsirabe is een leuk stadje in de hooglanden van Madagascar op 1.500 m hoogte. De weg hierheen loopt langs honderden kleine rijstveldjes aangelegd op terrassen op de bergflanken. Alle schakeringen groen met hier en daar kleine huisjes van terracottakleurige leem maakt het landschap heel mooi. Er zijn ontelbare pousse-pousse in het stadje, zowel met de fiets als (bloot)voets. Hier wordt ook het bier gebrouwen en er zijn vele workshops waar ze allerhande spulletjes maken o.a. uit zeboehoorn. Dankzij de hoogte en het milde klimaat groeien er zelfs pruimen, appels, peren, avocado’s, citrusvruchten etc... Het is hier heerlijk toeven.

3 May 2018

3/5/18 Vroeg uit de veren om de lange rit terug richting Antananarivo aan te vatten. De weinige geasfalteerde wegen in Madagascar leiden allen naar de hoofdstad. Om van het oosten naar het zuiden te rijden moeten we dus terug via de hoofdstad. Door de slechte toestand van de weg en de vele vrachtwagens vorderen we moeizaam. We rijden 7 uren over 280 km. Om 17u30 is het donker, we zullen overnachten in Andasibe en morgen de volgende etappe doorworstelen. Nog even een wandeling in de jungle en het dorpje. De armoede is schrijnend. 93% van de bevolking moet het doen met minder dan 2 $ per dag. We ontmoeten 3 broertjes waarvan de oudste blind werd door een banale ooginfectie, doch geen geld om medicatie te kopen. Nu is het te laat...

1 May 2018

2/5/18 Een rustig dagje aan zee, beetje snorkelen en wandelen. ‘t Is vochtig warm, dus relaxen is de boodschap. Het halve dorp staat naar TV te kijken, kindjes gaan naar school. Het strand behoort de vissers en enkele kleine vari’s (ruffed lemur) toe.
1/52018 We rijden oostwaarts doorheen de bergen, dezelfde smalle, bochtige weg vol vrachtwagens die ons tot in Andasibe bracht. (RN2) De plantengroei is weelderig en groen in alle variaties. Na twee en een half uur rijden, even buiten Brickaville, bereiken we het track naar Manambato aan het Canal de Palanges. Slechts 7 km lang maar 40 minuten rijden is het op dit stenig en zanderig pad vol diepe putten en een lange houten brug over een rivier, onze 4x4 doet zijn werk. Na een wandeling langs het meer en in het dorpje (de mensen wonen in kleine houten huisjes en groeten ons vriendelijk), terug omhoog langs hetzelfde track en verder richting Mahambo, (nog 200 km) onze eindbestemming. Eens Toasmina voorbij eindelijk wat minder vrachtwagens maar de RN5 zit vol vreselijke potholes, en dit over 85 km, een hel! Om 17u bereken we Mahambo, eindelijk aan zee.

30 April 2018

30/04/18 Deze ochtend gewekt door de roep van de Indri. Hun schel geluid reikt tot kilometers ver. We komen eraan! Het spotten van de lemuren tijdens de tocht doorheen Andasibe National park is niet zo eenvoudig, ze vertoeven hoog in de bomen van het dicht begroeide oerwoud. Toch is het een fantastische ervaring om deze mooie primaten te mogen bewonderen. De Indri is de grootste lemuren soort. Met zijn zwart en wit teddybeer uiterlijk zonder staart heeft hij een hoog knuffelgehalte. De Diadeem Sifaka moest echter niet onderdoen qua knuffelgehalte met zijn prachtige kastanjebruine pels en lange witte staart. ‘t Was moeilijk afscheid nemen. Verder genoten we ook van de rijke fauna en flora in de jungle. Zo ontdekten we een giraffenek kever, een krabspin, gigantische mierennesten, prachtige vogels zoals de ‘crested drongo’, de ‘malachite kingfisher en de ‘paradise flycatcher’. De kleinste lemuur, 30 gr. en amper zo groot als een klein muisje kregen we te zien zodra het donker werd.

29 April 2018

29/04/18 Na een hectische rit door Antananarivo (wie dacht dat het op zondag niet druk zou zijn?) raken we eindelijk op de N2 die ons oostwaarts voert. Een smalle bochtige baan doorheen groene bergen met in de valleien felgroene rijstveldjes. Foto’s nemen is geen optie, het zware vrachtvervoer en geen bermen om langs de kant te stoppen maken dit onmogelijk. In Andasibe aangekomen kunnen we voor de eerste maal lemuren spotten (ook hiervan voorlopig geen foto’s, die staan op het fototoestel en geen computer bij om ze over te zetten). We ontmoeten ook enkele kameleons, een schorpioen en een gecko die zich als een stuk boomschors camoufleert. We slapen in een bamboe hutje midden in het regenwoud, de nachtelijke geluiden van allerhande insecten, lemuren en nog veel meer zijn heerlijk rustgevend. Er is vanzelfsprekend geen internet en gelukkig hebben we onze solar puff (lampjes) bij en het muskietennet beschermt ons. Slaapwel.

28 April 2018

28/04/18 Madagascar, hier zijn we dan, we gaan je ontdekken, proeven, beleven. Net uit het vliegtuig en genieten van een wandelingetje in Ivato, een buitenwijk van Antananarivo. Kinderen spelen, vrouwtjes verkopen groenten en gedroogde visjes, het vlees hangt klaar om gebakken te worden (en dat lijkt me wel noodzakelijk), een man verkoopt houtskool. Er wordt vriendelijk gegroet en gegniffeld. Voor de eerste keer horen we een andere versie van ‘give me money’ uit een kindermond: ditmaal is het in het Frans te doen: ‘donne moi argent’. We zullen dit vermoedelijk nog dikwijls te horen krijgen. De armoede is duidelijk aanwezig, belet de mensen echter niet om vrolijk te zijn. We kijken uit naar wat komen gaat.