Belgium, Morocco, Ghana · 24 Days · 54 Moments · June 2018

23 July 2018

Aangekomen Vanuit het donkere Ghana net voor middernacht de gitzwarte hemel ingeschoten. Zonder vertraging, met een heerlijke rijst- en kipschotel lieten we het zwarte continent achter ons. Accra by night, hope to see you again. Lisbon was très bon. Slechts 40 minuten vertraging, maar vooral: de valiezen werden perfect verscheept per vliegtuig. Bij aankomst 2 zonnetjes, eentje straalde achter de wolken, het andere gaf mogelijks nog meer warmte. It's great to be reunited again. 🇬🇭🛫............. 🛬🇧🇪💖 Ps. Benieuwd of de weegschaal de titel van vandaag volmondig zal beamen of van weerwoord zal dienen.

22 July 2018

It ain't over till the fat lady sings Go with a bang, de laatste dag compenseerde ruim enkele dode dagen. Na de gebruikelijke trage start werden we ontboden op het paleis van de chief (lokale koning). Een chief regeert over een bepaalde regio, in dit geval GA-gebied. Hij regelt de lokale zaken en bezit al de niet bebouwde gronden. Grond kopen gebeurt bij zijn gratie en naar zijn portemonneetje. Laat ons zeggen een extreem bemiddeld man. Maar de stijfheid van Filip heeft hij niet. Rustig in zijn zetel, zijn kids kwamen ons groeten, waterfles uit handen van de queen, met haar de beste voetbalschoenen voor hun ondergronden gezocht en uitgelegd. In hun kleine domein 2 slangen, 4 kroks en een aapje mogen bewonderen. Daarna voerde king Nii Osabu Akwei I ons persoonlijk naar 2 stukken grond, Sheriff gaat ook daar bouwen. Prachtig zicht op een meer. Nadien afscheid nemen van enkele nieuwe vrienden: Sosket, GPS-Tony en zijn vrouwtje. Nu hopen op een vlotte vlucht om straks echt thuis te zijn!

21 July 2018

Een beroep dat ons volledig vreemd is: mobiele nagelknipper. Wat schuimachtige substantie erop en met het schaartje knippen. Kostprijs: 1 Cedi (20 Eurocent)
Mag het iets meer zijn? Een maatje meer zorgt hier voor meerdere maatjes meer. Ghanezen zijn gek op dat extra pondje, liefst rond dat kontje. Een waar statussymbool lijkt me. En ze maken er verdikke goed gebruik van ook, de volkonterige dames. Bij het dansen wordt er hevig geschud, geshaked en getwerkt. Mannen hebben hier zowieso al een zwak voor al wat geen slurfdrager is. Monogamie wordt hier enkel ernstig genomen bij een spelletje scrabble, 3x woordwaarde, teken maar op. Het is heel vreemd, de man schaatst scheef, de echtgenote weet er van en vergeeft het hem al voor hij zegt "schatje ik ga iets later zijn". Het lijkt erop dat ze eieren voor haar man kiest. Weggaan is geen optie, daarvoor zijn er geen centjes. Blijven, aanvaarden en er het beste van maken lijkt voor de vrouwen de meest logische keuze. Andere vrouwen moeten niet van krom konijn gebaren. Blijkbaar is de drang van/naar dat 3de been bij velen sterker dan trouw of solidariteit. Ps Deze uitzondering komt morgen naar huis

20 July 2018

Supra Bazar Ieder kent het gevoel, uit shoppen met je eega, sommige met een immens ego. We maken er steeds het beste van. "Ja schat, dit staat jou echt goed. Nee, natuurlijk zou ik het zeggen." Met een gestreken gezicht, lichte glimlach en split vision (1 op de jurk, 1 op de klok) slepen we ons naar het verlossende moment, "schatje betaal maar, ik kijk nog even rond". Je weet alvast dat het past, dat ze het mooi vindt. Maar je weet niet of het ooit uit de kleerkast zal komen. Vandaag Ghanashoppen gedaan, een hel. Niet weten of het past, of het mooi zal zijn. Sheriff loodste me naar het plaatselijke shopping center, 1000 kraampjes op een zakdoek. Na 8 rondjes, waarvan 1 in een toptijd, toch gevonden wat ik zocht, hopelijk iets wat thuis een gemeende "mooi" zal uitlokken. Ze zijn hier trouwens ook heel flexibel in aanbieden: rood met geel is dicht genoeg bij geel met zwart. Zou dit toch een Belgische kolonie geweest zijn? Als beloning vanavond een klein stapje, Ghanaians onder elkaar.

19 July 2018

Politie jouw vriend "Good evening sir. How are you doing? Where are you going to? Give me something and I'll let you proceed." Ze zijn er hier niet vies van, politiemensen in functie die gewoon geld vragen om door te mogen. Eén van de grote knelpunten in Ghana. Geven en nemen, zonder schroom. Om die reden ligt trouwens de competitie al 1 maand stil, kapot door omkoping en smeergeld. Een ramp voor het land en al zijn ruwe diamanten. Ex-spelers die een club kochten om die te steunen werden weggepest, niets was wat het leek. Asamoah Gyan bedankte dan maar zijn school met een kunstgrasveld op de campus. Zoals steeds bleef er hier en daar wat plakken, het veld is nu 48m breed ipv 60. Beter dan niets maar het typeert de situatie. Een mooie jongensschool, stijlvolle binnenplaats, respect voor de 4 stichters. Tony nam ons mee naar zijn huis, prachtig gelegen met zicht op Accra, naast de tempel waar 5 keer per dag opgeroepen wordt tot gebed. Morgen een drukke dag, hoop ik toch. Nog 3 nachtjes!

18 July 2018

Busje komt zo Een minderheid heeft hier zelf een auto. De wegen zijn te slecht wat extra kosten met zich mee zou brengen. Garages en parkeerplaatsen zijn al even zeldzaam. De oplossing zochten ze niet ver, het krioelt hier van het openbaar vervoer. Gewone taxi's, 3-wielers en extreem veel minibusjes. Die rijden constant in en uit de stad, 1 van de 2 vaste inzittenden hangt half buiten en schreeuwt de plaats waar ze naartoe rijden. Gelukkig niet de chauffeur, maar daag ze niet uit. Het openbaar vervoer is hier erg goedkoop, het wordt gecompenseerd door ladingen klanten. Voor de grote verplaatsingen hebben ze luxe bussen; airco, tv, drinken, tot een stewardess toe. Zo lieten we Kumasi achter ons en trokken we terug naar Accra. "Om 14u stipt de bus! ", mijn gat, om 17u siste de deur achter me dicht. Na zonsondergang, op een duistere bus vol zwartjes, donkere momenten moet ik bekennen. Bij aankomst snel de plaatselijke Chief (koning) gaan groeten. Daarna eten en nu mijn bedje opzoeken.

17 July 2018

Vivaldi 1000 tekens leken mij een Chinese Muur, eindeloos. Tot 17u was de enige beweging het parkeren van de rood gekleurde en rood kleurende Peugeot. De plaatselijke provider vond het ook nodig mijn surftegoed van 1500 naar 0 te brengen, devaluatie tot op het bot. Gelukkig werd die op de middag in ere hersteld. Terug "mobiel" in mijn sedentaire toestand. Pep en Vivaldi waren mijn makkers, mijn sidekicks tijdens de wacht. Tijd genoeg om 4 seizoenen van Pep en Barça te verteren. Tussendoor de krachtpatserij van gretige Greg volgend op Sporzatekst. Toen de wanhoop stiekem over mijn schouder kwam meelezen kwam er schot in de zaak, veel schoten zelfs, van zwarte voetjes, begeesterd door de bal. Sarpong-Louis zou de 3de jongen kunnen worden waar hij zich over ontfermt. Samuel, Owusu en Louis, 3 ruwe diamanten die hopelijk zullen aarden en openbloeien in Europa. Als 2de maaltijd van de dag werd mij een pizza voorgeschoteld. Aandachtige lezers weten welke. Gele briefkaart naar WhiteManGhana.

16 July 2018

't is van mijn voeten Back on track. Een groentencroque was het hors d'œuvre van een gevulde dag. Bij het ophalen van een getuigschrift reden we door de lokale unief voor wetenschap en technologie of KNUST. Direct een stuk netter dan de stortende stad. Volhouden als jullie afgestudeerd zijn, kids! Op the senior high school for girls was blijkbaar geen kopieermachine, dus moest een extra ritje naar het centrum soelaas brengen. Wedden dat 20 Cedi voldoende was om een digitale stenselmachine tevoorschijn te toveren? De vraag "what do you want to eat" laat ik niet meer onbeantwoord, Mc Chicken it was. Na de jeugdscouting verwende we onszelf op een heerlijke pedicure. Mijn eerste keer en deze deed geen pijn. Sheriff had 75 minuten nodig, broussevoeten vragen overuren. Ik heb niet alleen schoolmeestershanden maar blijkbaar ook pianospelersvoeten, 35 minuten, toptijd! Het moet gezegd, scheermes, slijpsteen en scalpel werden met bravoure gehanteerd. Babyzachte voetjes zijn mijn deel.

15 July 2018

20452 We komen bijna op het punt waar een louche automarchand het tellertje terug begint te draaien. De garantie is op, overgerodeerd, wisselstukken worden zeldzaam. Na een halve ronde van Europa, van bij de 3de in dit WK tot aan de Europese kampioenen van 2004 en 2016, werden de bougies dit jaar in West-Afrika uitgezucht. 1ste keer zonder familie die knuffelend mijn dag opent. De geleverde paaldanseres en verrassende stripact gaven niet dezelfde warmte. WhatsApp nam me mee naar Asterix met aan mijn zijde 4 dappere Belgen, zwetend en lachend naast Caesar, in een dol-fijn pretpark avontuur. Het mooist denkbare cadeau, stralende gezichten, tevreden tekstjes en een veilige check-in te Beveren. Met Pep genoten van Johan-Sebastian, Wolfgang en Peter, klassieke leesmomenten, wachtend op Godot. Het culinaire hoogtepunt werd een "wit stuutje me chocloa". Zelf gekozen, stukken beter dan rijst met één of andere tong. Nu mijn alles thuis is begint het aftellen. Morgen de laatste Ghanese maandag.

14 July 2018

Dictatuurlijk Waar het op meeste continenten een logische en noodzakelijke stap lijkt te zijn speelt Ghana en bij uitbreiding West-Afrika de rol van uitzondering. Sinds Rawlings na een strikt militair regime van 11 jaar, onder druk van zijn vrouw, Ghana democratiseerde lijkt Ghana slechts beperkte vooruitgang te maken. Boetes worden handje contantje betaald, geen bonnetje, geen bewijs. Wegen kan je splitsen in dictatoriale, stevige wegen en krakkemikkige democratische wegen. Het verschil? Bij een aanbesteding van 9000000 blijft er hier en daar wat plakken en doen ze de werken met de overgebleven 2000000. Vroeger was het streng maar af. Waarom zou je de burgerlijke regeltjes volgen? No one cares, no one controls, no one punishes. Ze zijn beter af met een strenge doch menselijke militaire macht. Eentje die de van nature lakse Afrikaanse medemens de nodige duwtjes geeft. Die de vrijheid en individuele rijkdom beperkt maar de vooruitgang aanwakkert. Mijn ouderwetse mening dictatuurlijk.

13 July 2018

Safety first Zelden zo veilig gevoeld Niet één warse blik Als wit schaap aanvaard in de zwarte kudde Een glimlach sturen ze per kerende terug Wat bedeesd, doch hartig, tandjes bloot Ideale bezigheid in het schemerdonker Glinsterende blokjes onder 2 witzwarte kijkers Zwaaiende handjes van giechelende kleintjes Dit voelt aan als een warm bad Als een plek waar je oprecht welkom bent Geweld of de drang tot is hen vreemd Een vuistje met een zeldzame kepiedrager Met bijhorende bulderlach Witte merel en zwarte parels Leven en laten leven Meda wo ase Ghana

12 July 2018

De grote leegte Een rustdag doet renners vaak meer kwaad dan goed, uit het ritme weet je wel. Ook gejaagde Europeanen kennen dit fenomeen. Thuis jagen we maar door, 1001 dingen te doen. Hier aangekomen vallen we terug naar amper 5/dag. Joost mag weten wanneer en komen we aan 2 checks dan is dat ook nog voortreffelijk. Op een rustdag zakt dit aantal met 20%, er gaapt een grote leegte bij het openen van de ogen. Esther vertelde me dat de mensen hier hard werken, ze knipperde zelfs niet, zo gemeend was het. Ik vrees dat we geen appels met cocos noten kunnen of mogen vergelijken. Het tempo van leven ligt hier zo laag, de verwachtingen gelukkig ook. Ik kan en mag ze niets kwalijk nemen, alleen is dit niets voor mij. Een zinloos gevoel maakte zich vandaag over mij meester. Wachten, in de file staan, kletsen, alles kan maar niet in die proporties. Daar word ik niet vrolijk van. Het shopping gedeelte werd trouwens een chasse patat, shoppen met vrouwen is zwaar, vóór vrouwen de hel.😉 💖IBMJS!

11 July 2018

Sight-seeing De wekker was er klaar voor, om 7u zou hij de zachte regen van Riders on the storm de kamer inblazen. Al jaren kom ik zo terug uit dromenland. 3-werf helaas, een predikante werd om 5u30 een micro in de handen gestopt en blèèrde erin alsof ze op Waregem-koerse stond. Na de nodige verwensingen bracht de taxi ons naar Berekum Chelsea, premier league. 37 spelers werden herleid tot 7, focus on! Het hoogtepunt was echter de lichte maaltijd die ik gevraagd had. Vanuit hun point of view klopte dit, frietjes met kip is daar lightfood. Op de terugweg langs Dakarachtige wegen het landelijke Ghana mogen bewonderen. Afgelegen dorpjes, kids in uniform, iedere school zijn kleur, veel en mooi groen, eenzame straatkraampjes. Om dan weer te verzanden in de trechter van de drukke stad. Gelukkig kon een yoghurtijsje de pijn verzachten. De avond werd gevuld met "England, the boys or coming home". Sheriff is de perfecte gastheer, heimwee is er dankzij soc. media nog niet, ze alle 6 missen wel!

10 July 2018

Een trip van Kumasi naar Berekum is altijd wat reizen. Putten in de weg waar volwassen nijlpaarden bommetje in spelen. Verkeersdrempels die meetellen voor de bolletjestrui. Rond 00u30 aangekomen, 01u00 in bed, wekker gezet om 7u, wedstrijd voorzien om 8u. Om 5u30 begon daar buiten een vrouw te blèren in een micro. Ik verstond er niets van en moet eerlijk zeggen dat het mij ook geen kl**** kon schelen. Luckely I'm an early bird. Wedstrijdje verplaatst naar 9u. In de auto toch wel de vreemdste vraag ooit gekregen: de vriendin van Sheriff wijst naar het haar op mijn arm en vraagt: "Does this keeps growing?" 😂
't Schijt 0-1 Verdedigen is een kunst en winnen is het enige wat telt. 't Schijt zou je er van krijgen. Vandaag aan tafel gezeten met kleine Owusu en zijn ouders. Owusu is 10, kan geweldig ballen en is 1 van die gastjes die het mss kan maken. Maar hoe geef je zo iemand alle kansen? Hier alvast niet, ze leggen hier de straten met supertalenten die de kans niet kregen en eieren voor hun geld kozen. Werken dus. Overbrengen naar een land waar het wel kan is de enige optie. Het kind wegplukken uit zijn vertrouwde omgeving, van mama en papa. Dat doe je niet snel, dit is adoptie, je kind afstaan, DNA-testen en al. Het lot van je kind toevertrouwen aan "vreemden". Met als gezamenlijk doel: een succesvolle (voetbal)carrière uitbouwen om zo het thuisfront te onderhouden. Jammer genoeg zijn er ook veel charletans die enkel uit zijn op geld. 't Schijt zou je er van krijgen. Ik kreeg trouwens een signaal van down under. Inlands eten is ok, maar zoveel hoeft nu ook niet. 't Schijt zou je er van...

9 July 2018

De grote "Lap Het Aan Je Laars show" Nog even en ik mag me naast Froome aanbieden in de plaatselijke pillendraaier want wat hier allemaal de lucht ingestoomd wordt is niet normaal en dan hebben ze nog weinig zware industrie dus auto's en andere veelwielers zorgen er nu voor dat ik mij bij de keuring niet kan aanbieden want mijn adem en luchtinhoud geraakt niet door de roettest en dat is iets waar ze zich hier trouwens totaal geen zorgen over maken en nog minder over het gebruik van pinkers of helmen want hier zijn ze in staat om zelf 1 te dragen maar de passagier, die soms een kind is, krijgt er geen en nu hoor ik je al denken "die zijn op hun hoofd gevallen" en gelijk heb je net zoals snelheid hier behoorlijk relatief is zodat de borden aan de kant weinig draagkracht hebben en maar best ook want Sheriff zijn kilometerteller werkt niet dus rijden maar is de boodschap wat me tot dit moment brengt waarop ik 1000 tekens kon plaatsen zonder ademen, ik ben klaar voor de rit van morgen, oef

8 July 2018

Snipperdag Tot mijn grote spijt vandaag geen verslagje. Op zondag plande God een rustdag, dus moet ik me daar ook aan houden. Nochtans was ik vroeg op pad want om 6u30 speelden de oudjes hun wekelijkse partijtje. Naast de kerk waar goddelijke klanken vlot hun weg vonden naar de omliggende pleintjes. Het overstemde bijna het kraken en knarsen van de getormenteerde gewrichten. Mrs Doris Opong was na de mis haar zondagsklasje aan het klaarzetten, maan roos vis en zo. Kleine zwartjes worden hier niet tussen 2 nagels uitgepitst maar vullen gedwee de stoeltjes. Knoddig en niet bang van de grote witte man. Ik kan dus ook niet meegeven wat de lokale Piet Olivers allemaal klaarstoomden. Jammer, want met een papje, foefoe, geroosterde mais, oliebolachtige smaakpapilverwenners, gebakken ei en een heerlijke groenten-sardienenwokje was ook daar veel over te vertellen. Net als over de loslopende geiten en kleine kraampjes. Of de noodzaak van een wit hemd bij de donkere avonden. Dus nogmaals sorry!!

7 July 2018

3 little birds (Bob Marley) 🎼 Don't worry, about a thing Every little thing is gonna be alright 🎼 Vanop het terras een halve ark mogen verwelkomen, kleine vogeltjes, een nest bouwend. Vlinders in alle kleuren behalve zwart fladderend over de hagedissen. Met hun staart waggelend achter zich, de kop op het einde van de opstekende nek reikhalzend uitkijkend naar al wat prooi of jager zou kunnen zijn. Een prachtig blauw vogeltje liet me een fotografisch blauwtje oplopen, te traag. Avocado, kokosnoot en andere gabas loeren op het juiste moment om los te laten. Ik hoop dat deze warme mensen dit alles niet zomaar loslaten. Ghana is het land van de zwarte zakjes, en nee ik ga niet de "once you go black"-toer op. Echte plastic zakjes, waar ze alles in stoppen,... behalve gebruikte exemplaren. Die worden achteloos tussen het andere afval op de grond gegooid. Neem daar nog bij dat 90% van de auto's en talrijke busjes de keuring niet halen. Vervuiling is een loerend gevaar. Wie het schoentje...

6 July 2018

A walk in the park We moeten het niet wegsteken, België kan de beker meebrengen. Van Stockholm, over West-Vlaanderen, via Saint Palais sur Mer tot in het verre Kumasi werd er gesupporterd. Dank aan de heilige Thibaultius en zijn 12 apostelen, 4 down, 2 to go. Verder een adoptiegesprek gevolgd, het dorpje en Sheriffs klein kasteeltje bezocht. Alles puur, alles echt (mooi). Tussendoor de handen uit de mouwen gestoken, om African style te eten. Ook hier kennen ze files, yep zelfs verkeersagressie. Die verloopt meestal zo (vrij vertaald): Hey, waarom laat je me er niet tussen? Doe normaal man! Idioot!! Best dat we hier vaststaan want anders!! Hahaha!!!! Whoehahaha!!!!! Waarbij in beide auto's lachsalvi de ruimte vullen. Tandjes boot lachend ritsen we dan maar achteraan. Zo moesten we de 1ste helft via sporzatekst volgen. Met Ghanese tweeklanken naast me. Bij ex-topspits Anthony Yeboah volgden we "ontspannen" de 2de helft. Niets aan het handje! En de zege werd met een wijntje beklonken.🍷
En voor het eerst alles zonder vork of bord, African style. Bananen, soort aardappel, avocado en een saus van vis, tonijn, ui, tomaat, chilipeper, ei en soort spinazie. Heel lekker. Waarschijnlijk zal het gewichtsverlies beperkt zijn. 😉👌🏿
Samuel Ade, mei 2004, onthoud de naam. 🇬🇭👍🏿😉
Gisteren met grootste onderscheiding geslaagd voor mijn examen scouting. 😊🇬🇭 Bij de laatste wedstrijd, die ze trouwens een half uur later gestart waren omdat wij er nog niet waren, kwam Sheriff 2 spelers scouten. Dat bleek achteraf toch zo te zijn. Dat die kleine van 10 zou opvallen was voor de hand liggend. Maar bij het naar het veld wandelen zag ik nummer 16 de bal 3 keer raken en ik zei Sheriff dat deze jongen iets speciaals had. De rust en het overzicht, de passing en zijn positie. Blijkt nu dat we straks een afspraak hebben met de speler (15 jaar) en zijn mama om hem te "adopteren". Sheriff kwam dus voor nr 16 en wou zonder mij in te lichten mijn mening. Wat een moment van voldoening. 👍🏿🇬🇭👍

5 July 2018

Yes they are Eigenlijk moet ik bekennen dat onze mening over "zwartjes" meestal juist is. Goedlachs, hulpvaardig, slowdown, no worries, creatief, ja tot zelfs zwart klopt hier wel. Ik kon ze niet tellen op de handen van het Zweedse voetbalteam, de mannen en vrouwen die wat extra rust namen. Alsof sommigen congé namen van niets te doen om daarna met volle kracht opnieuw niets te doen. Ze slenteren zo traag dat er vandaag 2 een parkeerboete kregen. Wat ook niet bij te houden was, waren de aangename babbels, lachsalvi en handjeklapjes met extra knipmoment. Ik heb het bijna onder de knie, het stiekem klakken met de tong kan ik bijna achterwege laten. Maar respect voor de senior is hier heilig, kan onze jeugd een vb aan nemen. En weggaan uit een restaurant omdat het eten te laat en niet correct was kan ik ook afvinken. Voelt maar vreemd aan. Bij rode lichten komen verkopers langs gewandeld, niet opdringerig, van zakjes water over zakken vaatprodukt tot bijzettafels, noem het en het is er.
Zelfde baby, nu slapend met mama en de papa die Sheriff zijn haar "knipt". Je kon het al raden: met de glimlach. 😉
Bezoek aan het paleis van de regio, van waaruit chief Nana Owusu Nyanin de regio bestuurt. Met een portret van hemzelf, zijn moeder de queen mum en een foto van zijn zus en neef Nana. Nana is de vertrouweling van Sheriff en tevens voorzitter en coach van een ploeg uit de 3de afdeling. Daar zagen we dit jongetje van 10 tussen al de grote spelers. Niet normaal, toch maar een foto genomen, wie weet zeg ik later "ik heb die als één van de eerste mee ontdekt". Zijn naam komt er nog bij.
Ongelooflijk hoe handig ze hier zijn met auto's, ze herstellen alles, zonder machines, the old fashioned way. Open-mond-moment!
Ontbijt: gebakken ei, wit zoet brood en warme groentenmix (ui, wortel, paprika en Mss nog iets wat ik niet herken) Lekkerrrrrrrr
Duidelijk nog niet aanvaard door de populatie van 9 maanden. 🤣😢

4 July 2018

Champ Houdini was straf maar ik doe beter. Terwijl het lichaam van "white man" tussen de putten van Accra naar Kumasi dokkert, vloekt de geest bij de file rond Parijs. Hopend dat de chauffeur op het rechte pad blijft, de kleintjes achterin niet te snel "Is't nog ver?" krijsen en er bij aankomst niemand mij verwenst. Ik denk aan jullie schatjes van patatjes (die je nu zelf moet koken)! In Accra nogmaals talentjes gezien. Ook de oorsprong van de Afrikaanse tackle, voet vooruit, geen getrunt, geen kaart en indien mogelijk ook geen valpartij. Neymar zou op deze velden mooi rechtop blijven, de seute. The blue Boys waren ijverig vandaag, de controle op drugs en wapens werd halverwege afgebroken toen de agent de naam van de chauffeur las. Bij de 2de controle weten we zelfs niet waarvoor we aan de kant moesten. Na het vuistje, ingezet door de agent, loerde hij over mij heen en zei "hey champion", waarna we doodleuk verder mochten. Abu is terug thuis en dat wordt feest! Dayiy (slaapwel)
We verleggen vansaag van hoofdstad Accra naar Kumasi.
Laat die rode ploeg in 1ste provinciale spelen en ze redden zich. Dit zijn jongens van 15-19 jaar die hier niet eens bij een echte ploeg spelen. Ongelooflijk hoeveel talent er in Ghana aanwezig is.

3 July 2018

One moment, one bottle, one number In een zee van tijd schuifelen ze hier rond aan de snelheid van 0,5 slentermeter. Mijn ogen waren open, 6u is vroeg, maar open is open. Filmpje kijken, douchen (voorlopig geen bruin dat afgewreven kan worden) klaarmaken, aha Sheriff online, dus wakker, "we'll meet downstairs" - "ok", en dan deelnemen aan de close game tussen Wachten en Chillen, voor de gokkers: tssstand 2-1, maar nog een zee van tijd. Een koppel komt eten, haar zus komt erbij, ik lach vriendelijk naar alle 3, het drietal vertrekt, de zus komt terug, moffelt een blaadje in mijn handen, "call me" lacht ze schamper, ik vat het amper. Was het mijn charismatische persoonlijkheid, waren het de witte benen, het bollend buikje of eerder een ticket naar Europa. Mag ik het voor 1 keer bij het eerste houden? Het nr is trouwens te koop. Bieden vanaf 100 Cedi. De Afrika-stereotype scouting werd gevolgd door 1 Rosé-fles bij de kolkende branding. Ik zag hier nog geen kat, hopelijk ook geen kater.
Mijn kennis van Twi tot dusver: Medasi = tnx Etisen = how are you doing Eiyi = good Da yiye = sleep well Maah-Chay = good morning Maaha = good afternoon Ik herinner me Sadio Demba zijn eerste Vlaamse woorden: "Skone meiskes en dikke tetjes" Wat zijn we braaf geworden. 😉👌
Middagmaal: bonen met bananen
Fresh coconut
Een tip voor iedereen die nog moet bouwen: een spiegel boven het bed klinkt ondeugend maar een grote ventilator doet is pas echt "deugend". Zalige windjes. 😁👌

2 July 2018

Gameday Niets beter dan vroeg uit de veren zijn. Zeker als je weet dat er 10km verder om 6:30 een football academy op je staat te wachten. Op een klein kunstgrasveldje, 12 U19-boys, "trained for export". Naast me Sheriff, in opdracht van een collega uit Londen, en... een ex-Black Star en Anderlechttopper: Mister Yaw Preko, coach ad interim van de U17. De warmte en passie straalde op en naast het veld. Trouwens lijkt heel Ghana hun groen voor een maand te vervangen door zwart, we're their favorites! Alleen al hoe ze Dèbroene, Murtenz en Vlomantsji uitspreken, zalig! (bij die derde twijfel ik of ze daarmee niet gewoon de inlandse rijst specialiteit willen bestellen) Daarnaast is het mij na 2 dagen nog niet duidelijk wie het minst ongelukkig is, wij die alles hebben of zij die niets maar elkaar hebben. Dit is zo'n wake-up call, ze zijn zo creatief, maken van alles het beste. Wat welopvalt, is het tempo. Ze werken goed, zijn trots op hun werk, maar ze genieten enorm van chillen. Mèdasi!

1 July 2018

Toeternietoe Wat zijn wij westerlingen toch bekrompen chauffeurs. Alles perfect ingedeeld in vakken, stroken, richtingen en op een onberispelijke strook asvalt, bezaaid met flashy bakjes. Hier maken ze er een sport van om met zoveel mogelijk autoachtige voertuigen de rijbaan te vullen. Het dagrecord staat op 5 auto's en 2 brommers. Jammergenoeg geen vermelding in Accras' book of Records. Blijkbaar reed de gele Isuzu met een half wiel in het zand. Triestig. De spelregels zijn hier ook anders, bijna beter. Wanneer je voorbij wil dan steek je je pinkers in je ^^^, hier toeter je even. Vind je dat jij wel eens de voorrang van links kan nemen, no problem zolang je maar ff toetert. Geen enkele kans dat je hier achter het stuur in slaap valt, enkel op een truck. En ze hebben hier ook de perfecte vervanging voor flitspalen: diepe putten en ferme verkeersdrempels. Werkt het niet vertragend dan zorgt het voor werkgelegenheid. De mensen verheffen toeteren tot iets liefs, de rest toeternietoe.
Breakfast
04:30 vertrokken vanuit de luchthaven, zonder grote valies (en toiletzak). 05:00 bedje in en wat slapen 08:30 Sheriff komt langs met een plastic zakje met dit er in. #TopGastheer
Eerste stappen op Ghanees grondgebied, eerste Afrikaanse toestanden, ik kon al 2 heel ijverige mensen een fooi gegeven hebben in de luchthaven, eentje vertelde zelfs dat ze droomt om ooit naar België te komen. Toeterend aangeven dat jij voorrang neemt op een kruispunt, zwoele temperaturen op het terras, airco in de kamer, en na 26 uur vallen de oogjes nu toch bijna dicht. Douche nemen en enkele uurtjes slaap. Benieuwd wat morgen brengt (hopelijk mijn valies die er nu nog niet was). Goedemorgen en slaapwel!
Veilig en wel geland, nu de valies vinden.

30 June 2018

Only one talk of the town in that line: "Who is that white boy?" 😁 👍👍🏾👍🏿
Eerste keer de kustlijn van Noord-Afrika zien, vlotte vlucht en goede landing. 2 down, one long one to go.
Ze zijn hem klaar aan het zetten. We doen eens gek en nemen er een tussenstop in Casablanca bij. 😉
In het land van CR7. 😥😥😥
High in the sky, onder ons witte wolken, boven ons helder blauw, voor ons... een waanzinnig cadeau en avontuur, achter ons ... mijn alles. Binnenpretjes bij ieder moment van "turbulention", Najib heeft sporen achtergelaten. 😉
Laatste koffie voor vertrek, met mijn lieve schat.

29 June 2018

Even testen met een laatste Belgische avondmaal. Frietjes!!! 🍟