Greece · 9 Days · 21 Moments · July 2018

Elbrusιάδα


3 August 2018

Όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν. Φεύγουμε έχοντας σκορπίσει πολλή αγάπη, γέλιο, θετική ενέργεια και ένα μάτσο κακοκαιρία, που αν κανείς τολμήσει να ανέβει δε θα δει ούτε τη μύτη του #ηκορφήείναιδικήμας! Τελικός απολογισμός: 1) Ρεκόρ οξυμέτρου ο κυρ Νίκος με 93, ρεκόρ after summit το αλικάκι με 90 2) Ρεκόρ παλμών δεν το συζητάω καν 3) Εκκρεμεί επαναμετρηση της γάμπας 4) Στο Σοβιέτ, πλην ακραίων εξαιρέσεων, θα φας καλά και γκουρμεδιάρικα και αλκαλικά -ζήτω το φαγόπυρο! 5) Οι ντομάτες τους δεν παίζονται, αλήθεια! 6) Ανανεώνουμε το ραντεβού με το διπλό Эльбусάκι για του χρόνου από τη βόρεια, αντικοινωνική και σκληροτράχηλη μεριά 7) Μετράμε ήδη αντίστροφα, 51 και σήμερα

2 August 2018

Κανονικοί ανθρώποι όταν έχουν τελειώσει την ορειβατική αποστολή τους κατεβαίνουν στη μεγάλη πόλη για ψώνια, μπύρες και μασάζ. Οι πειραγμένοι ανθρώποι, παραμένουν στο χωριό κοντά στα ψηλά βουνά και τη μέρα της ξεκούρασης καβαλάνε την πρώτη πλαγιά που βρίσκουν να πάρουν μια τελευταία τζούρα από υψόμετρο και να ρουφήξουν έλλειψη οξυγόνου, όση τέλος πάντων έχει απομείνει. Και μας σταμάτησε το μπλόκο για να πληρώσουμε την τρομακτική είσοδο των 0,70€ στο εθνικό πάρκο, και κάναμε χάζι μεγάλο καταρράκτη, κι ανεβάσαμε -επιτέλους- σφυγμούς γιατί δεν μας απασχολεί ο εγκλιματισμός πια, και παραβιάσαμε την κορφή με το αστεροσκοπείο/ραντάρ/αρχηγείο της KGB -πολύ σίγουροι δεν είμαστε τι- και μας την έπεσε φύλακας με δεμένο υπεράγριο σκύλο (βλ κούταβο που κάναμε τρελίτσες κι αγκαλίτσες), αλλά μας έκοψε στη μέση την καταβρόχθιση ξηροκάρπιων, και στην κουτρουβάλα περάσαμε κι από το σπίτι της Heidi, η οποία είχε πάει σε ένα πάρτυ κι έλειπε. Άχρηστη πληροφορία της ημέρας: τη βρόχα την προλάβαμε!

1 August 2018

Κι έρχεται η μέρα που αφήνεις την καλύβα σου στο στρουμφοχωριό, αποχαιρετάς τη Σβετλάνα που τόσο καλά σε τάισε όλες αυτές τις μέρες, και κατηφορίζοντας προς τον πολιτισμό αναρωτιέσαι τι θα σου λήψει περισσότερο... σαν αστραπή περνάει από,μπροστά σου μια ντουσίερα, μετά από 4 μέρες απλυσιάς. Κι εκεί που περιμένεις τη βραδινάρα σου να χορτάσεις, να λιγδώσει το εντεράκι σου αδελφέ, σκάει η θειά του ξενοδοχείου με ένα πιατάκι, δείγμα κοτόπουλου και δυο πιρουνιές ρυζάκι, και ένα τέταρτο από ένα αγγουράκι ασθενιάρικο Κρήτης, και το χαζεύεις όλο αυτό με την ελπίδα οτι κάποια στιγμή θα αρχίσει τουλάχιστον να φουσκώνει. Μπα. Και πάει ο μάστερ Νίκος και κάνει μια ξήγα για καρπούζι, που μασουλάγαν οι παραδίπλα Κορεάτες κι έρχεται και λίγο καρπούζι, αλλά τι να το κάνεις, καρπούζι είναι και με το που το καταπιείς εξατμίζεται! Και σώνει την κατάσταση και πάλι ο θείος Νίκος με αφυδατωμένο επιδόρπιο με μήλα και κόκκινα φρούτα αυστηρά για γεύματα πάνω από τα 5000 μέτρα και σιάξαμε. Αχ Σβετλάνα ...!

31 July 2018

Και πάμε για να τελειώνουμε: Μπαστούνια πεζοπορικά, σακίδιο 35 λίτρων, κατά προτίμηση αναρριχητικό, πιολέ, εξτρά γάντια για τον κρετίνο που θα τα χάσει και θερμαντικές κάψουλες, πουπουλένια βεστούλα αχρείαστη να ‘ναι, τροφή (ξηροκάρπι μέχρι σκασμού, σαντουιτσάκι σοβιέτ από τα χεράκια της Σβετλάνας, μπάρες, τζελάκια, υπερζαχαρωμένους ανανάδες και σοκολατένια σκουπίδια), παγούρια με νερό, τσάι και ηλεκτρολύλτες (το σενάριο της καμήλας παταγώδης αποτυχία πάνω από τα 5000μέτρα, ουστ), φαρμακείο αχρείαστο να ‘ναι δις, φακός κεφαλής, γυαλιά ηλίου και καπέλο μόλις αποσυρθεί ο φακός, spot tracker / gps εξαιρετικά χρήσιμα ειδικά αν θυμηθείς να τα χρησιμοποιήσεις, οξύμετρο (για να μετράς το % του Ο2 στο αρτηριακό αίμα, ο διαγωνισμός συνεχίζεται και τα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν συντόμως),αντηλιακή κρέμα και βούτυρο κακάο για τα χείλη (πιο must πεθαίνεις) και κινητό τηλέφωνο (το οποίο πεθαίνει τόσο γρήγορα από το κρύο, εξ ου και το μειωμένο φωτογραφικό ρεπορτάζ σήμερα...) Διαλέγεις και παίρνεις
Μια τρίτη οπτική: ανεβαίνεις στην Πάρνηθα για πεζοπορία, και φοράς σορτσάκι, μπλουζάκι, σπορτέξ, μπατόν και ένα σακίδιο με ένα 15κιλό μπιτόνι νερό στην πλάτη για προπόνηση. Πας να ανέβεις τον Καύκασο και έχουμε και λέμε (ξεκινώντας απ’το χώμα): κραμπόν (12ποντα σε κομματάκια), ορειβατικές μπότες υψομέτρου (βλ 3πλη μπότα του πότε), μεμβράνη πανταλόνι και τα απαραίτητα θερμοεσωτερικά στρώματα, μεμβράνη τζάκετ και τα ίδια σχετικά Χ2 τουλάχιστον), γάντια εσωτερικά, μεσαία και χούφτες (άντε να καθαρίσεις φακή με τόσο μπόγο), buff/ κασκόλ / περιλαίμιο θερμαινόμενο), σκούφους, κουκούλες όσες βρεις μην παγώσει ο εγκέφαλος και γυαλιά ηλίου (must!). Και πάμε τώρα στα ζόρικα: μποντριέ (βλ ζώνη αναρρίχησης με 7 θηλιές για να κρεμάσεις το σύμπαν ολάκερο), 2 κρίκους ασφαλείας, κορδονέτο αυτασφάλισης, deadman για ασφάλιση σε σκληρό χιόνι και 2 κρίκους απλούς, βάλε και 15μ σχοινί 8 χιλιοστών (για να δενόμαστε όταν φυσάει πολύ, ή να με κρεμάσει όταν δε θα αντέχει άλλο.) 2bcontinued
Μια άλλη οπτική: εδώ και 2,5 μήνες το μόνο που έχεις στο μυαλό σου είναι το Elbrus, και σήμερα δις ιζ ιτ μάη φριέντ. Εύχεσαι για καλό καιρό, αλλά υποσυνείδητα θες να φας ξύλο, για να έχει γλύκα. Και σε κάθε μαστιγιά στα μούτρα, γουστάρεις όλο και περισσότερο. Κάθε φορά που σε παίρνει ο αέρας, πορώνεσαι λίγο ακόμα. Και όταν βλέπεις την κορφή θέλεις να τρέξεις, να κάνεις το τελευταίο 200άρι σαν να περνάς τη γραμμή του τερματισμού του μαραθωνίου. Και ακριβώς όπως όταν τερματίζεις πρώτη φορά στο Καλλιμάρμαρο, συγκινείσαι και δακρύζεις, και ακριβώς όταν περνάς τη γραμμή του τερματισμού το μόνο που σκέφτεσαι είναι «ποιος είναι ο επόμενος?», και ακριβώς όπως όταν τελειώνει ο αγώνας σε πιάνει μια γλυκόπικρη χαρά και μια γλυκόπικρη λύπη και το μόνο που μπορεί να τα γειάνει όλα είναι μια χρωστούμενη αγκαλιά υψηλού υψομέτρου. Ωωω ναι είχε μεγάλη ταλαιπώρια, ωωω ναι ήταν σκέτη καύλα! Και πάντα πάντα πάντα παίρνεις μαζί σου το γούρι σου, των γλυκών τυράννων σου, Χρήστο Φωτεινή <3 <3 <3
12.25 το πρωί: τρως μια υπνοσακουλιασμενη κλωτσιά, «εε ξύπνα έχει καλό καιρό, πάμε για summit push.» 2.00: καβαλάς το ratrack για να γλυτώσεις τα μέτρα που ανέβηκες χθες και σε πάει στα 5Κλίγα, έχει ένα ελαφρύ αεράκι και ξαστεριά, με ένα φεγγάρι λαμπατέρ 2.35: ξεφορτώνεσαι από το εργαλείο μέσα σ’ένα σύννεφο, ο αέρας έχει δυναμώσει κάργα και αρχίζεις να καταλαβαίνεις το ξύλο που σε περιμένει 4.15: αρχίζει λίγο να χαράζει, δεν είσαι και πολύ σίγουρος μέσα στην ομίχλη αν τα μάτια σου σε τρολάρουν, και σιγοτραγουδάς κι εσύ «...αχ να μπορούσα τα λιμάνια να τα κλείσω...» (σοβαρά τώρα??!?!) 4.35: λες για ένα μίνι διάλειμμα και ο Alexander σε πάει σε ένα καταφύγιο ανάγκης για μια γρήγορη αναδιοργάνωση στα 5300μ, και γαμώ για λίγο η ζεστούλα και η άπνοια, αλλά χάνεις την ανατολή 6.45: έχεις πατήσει κορφή, έχει ξεχειλώσει το χαμόγελο, ουυυυυ γιεεε 7.00: ξεκινάς την επιστροφή για κάτω, γιατί σε έχει πάρει και σε έχει σηκώσει, και είναι η πιο απολαυστική κουτρουβάλα που θα μπορούσες να φανταστείς

30 July 2018

Αύριο κανονικά θα ήταν rest day, ημέρα ξεκούρασης από την σημερινή πεζοπορία, ημέρα ηρεμίας από τα απανωτά υψομετροανεβάσματα, ημέρα χαλάρωσης, ενυδάτωσης και αποκατάστασης. Αλλά ο καιρός δείχνει να κλείνει και το ΔΣ της ομάδας αποφασίζει να το κλέψει και να την κάνει μια μέρα νωρίτερα. Αυτό σημαίνει ότι μόλις κουμπώνουμε μεσημεριανό, κάνουμε ότι κοιμόμαστε για λίγο, για να ξαναφάμε και να ξανακάνουμε ότι κοιμόμαστε για λίγες ώρες και ...φύγαμε! Άχρηστη πληροφορία της ημέρας: για να αποφύγεις τον πονοκέφαλο λόγω υψομέτρου, καλό ειίναι να κοιμάσαι με το κεφάλι ...ψηλά!
Τελικός προορισμός της ημέρας τα βράχια Barishnikov, κατά κόσμον пастукова, στα 4804μ ακριβώς όπου την αράζουμε για ξεκούραση - γιατί έκανε λίγο λαχάνιασμα-, μάσα - γιατί έκανε πολύ πείνα- και ντύσιμο - γιατί έκανε το κάτι τις του λίγο λίγο από ψόφο με αέρα. Και το στανταράκι δυσάρεστο μετά την ανηφόρα είναι ότι έρχεται η κατηφόρα, που κάνει αβαβά στα γόνατα, αλλά ΟΧΙ εδώ, γιατί το χιονάκι είναι μπόλικο και έχει μαλακώσει για τα καλά, και με το κομμένο δωδεκάποντο μπορείς να το πηγαίνεις αεροπορία γιατί όλο και κάπου θα βρει και να μαγκώσει και είναι γαμάτα (χαμόγελο κολγκέητ μέχρι τ’αυτιά και πάλι). Και κάναμε μια στάση να τους δείξω λίγο από χιονισμένο βουνό και πιολέ -δηλαδής ορειβατική αξίνα- και πως σταματάς αν σε πάρει η μαύρη κατηφόρα, και κάποιοι από την πολλή συγκίνηση χάσανε τα μυαλά τους και κάπου καθ’οδόν τους πιολέδες τους. Λίγο πριν το τέλος τα κρατς κρουτς είχαν γίνει εντελώς πλιτς πλατς, και υπήρχε χώρος μόνο για σουπίτσα και φαγόπυρο Ρωσία μας εκπλήσσεις εύχαριστα!!
Ημέρα εγκλιματσιμού 3η, μπαίνουν τα κραμπόν στην παρέα μας. Τα πανέμορφα μποτίνια γίνονται δωδεκάποντα, μόνο που τους πόντους τους κόβουμε στα 12 και τους κάνουμε καρφιά. Το soundtrack της ημέρας ξεκινάει με κρατς κρουτς πάνω στο χθεσινό μαλακό χιονάκι που έχει γίνει κόκκκαλο. Εκκίνηση από τα 4100, στα χνάρια τα χθεσινά και μπροστά μας έχουμε μόνο...ανηφόρα. Όσο περνάει η ώρα, ο ήλιος ζεσταίνει το σύμπαν και ο dj το γυρίζει πότε σε φρατς φρουτσς, και πότε σε φλαπ φλουπ. Άχρηστη πληροφορία της ημέρας: είδαμε πετούμενο κοράκι χρώματος καφετί κράζοντας σε άριστα ρωσικά κρα κρα κρα.

29 July 2018

Κάποια στιγμή μετά το μεσημέρι, ο κόσμος σπάει, όσοι μένουν στα διάφορα βερέλια μαζεύονται για καμία ξάπλα, οι περαστικοί παίρνουν το τελευταίο λίφτ για κάτω, και το βουνό αρχίζει και γίνεται πραγματικά μαγευτικό. Τα ratrack, snowmobile και κάθε λογής ερπυστριοφόρα αποσύρονται για φουλάρισμα, αρχίζουν να ζεσταίνονται οι φουφούδες, το μενού αρχίζει και θυμίζει Bhutanάκι με καυτερές πιπεριές, ο ήλιος την κάνει για άλλες οροσειρές και σκάει μύτη φεγγαρούμπα σχεδόν γιομάτη.
Μια μικρή ρωγμή στον παγετώνα το καλοκαίρι μεγαλώνει μέρα με τη μέρα και μπορεί σε λίγους μήνες να εξελιχθεί σε crevasse δηλαδή χαράδρα και να φτάσει σε πολλά μέτρα βάθος, μακριά από μας, οπότε σε αυτήν την περίπτωση ρίχνεις μια μεταλλική σκάλα απ’τη μια άκρη στην άλλη και περνάς απέναντι. Αλλά όχι σε αυτό το ταξίδι. Από την άλλη στο στρουμφοχωριό ο μάγειράς μας, μας την έκανε σήμερα και πήγαμε καλεσμένοι για φαγητό στα παλιά βαρέλια. Οι μετακινήσεις εδώ γίνονται με ερπυστριοφόρα γιατί τα ανεβοκατεβάσματα κουράζουν και τα διάφορα μαγαζιά είναι κάμποσο το ένα από το άλλο. Όταν το όχημα το οδηγεί γυναίκα, η οποία μάλιστα κάνει και το πρώτο μάθημα οδήγησης συμπτωματικά αυτή τη μέρα, το καλό που σου θέλω να κρατιέσαι κάλα με όσα χέρια και πόδια έχεις. Κι αν έχεις κι άλλα, βάνε κι αυτά. Κάτι μεταξύ Ροντέο, highspeed με 8άρι στο Ικάριο πέλαγος και λούνα πάρκο του παλιού καλού καιρού. Το δε φαΐ στην κυρά Σβετλάνα μπόμπα!
Ημέρα εγκλιματισμού 2 σήμερα και το πρόγραμμα λέει μια μικρή ανάβαση στο приют στα 4100. Παρθενική εμφάνιση για το υπερμποτίνι που βαστάει η καρδιά του μέχρι τα 6000λίγα μέτρα, και στην πρώτη του βουτιά μέσα σε παγωμένο τρεχούμενο παγετωνάκι ανταποκρίθηκε παλικαρίσια και δεν έβαλε σταγόνα μέσα. Η λιακάδα παραμένει λιακάδα, τουλάχιστον με δροσιά, και ο παγετώνας τουλάχιστον τόσο χαμηλά είναι μουσκεμένος σαν να τον έχεις στην πρόπλυση. Το υψόμετρο ακόμα δε δημιουργεί θεματάκια, και γρήγορα ανεβήκαμε στο μνημείο του ορειβάτη μακαρίτη με θέα μαγευτική, από τη μια ο Γεωργιανός Καύκασος και από την άλλη το Ελμπρουσάκι με τη διπλή κορφή και τις ορδές των αποστολών να ανεβοκατεβαίνουν. Συμβουλές εγκλιματισμού για αρχαρίους: περπατάς αργά, ανεβαίνεις μέχρι 300μ τη μέρα, βοηθάει να κουμπώσεις λίγο σκόρδο ή ασπιρίνη, πίνεις υποχρεωτικά 4 λίτρα νερό τη μέρα, φτιάχνεις τετρακέφαλο τούμπανο από το πολύωρο κατούρημα σε θέση βαθύ καθίσματος.
Αφήνουμε το трескол και μπουκάρουμε στα τελεφερίκ του απέναντι βουνού που μας ανεβάζει στα καπάκια στο гара баши στα 3847, υψόμετρο της πρώτης επαφής με τον παγετώνα και του αχνιστού κατουρήματος. Για τις επόμενες μέρες θα κοιμόμαστε στα βαρέλια, ή έτσι νομίζαμε γιατί τώρα έχουν στηθεί 3-4 διαφορετικές καταστάσεις με μεταλλικά κοντέηνερ τίγκα στον ορειβάτη τουρίστα, που πλημμυρίζουν από επίδοξο κορυφοκατακτητή ορειβάτη και παρέχουν χλίδα με τη σέσουλα, - βλ καλοριφέρ, ηλεκτρικό, ολοκαίνουργια κρεβάτια, στρώματα και μαξιλαρούμπες. Όχι οι τουαλέτες παραμένουν εξωτερικές και γραφικές όπως ποτέ, μια τρύπα στο κενό. Κυριολεκτικά. Η διαφορά πίεσης έχει τις γνωστές επιδράσεις ειδικά σε σφραγισμένα πακέτα μωρομάντηλων και προς το παρόν μόνο μια μικρή λαχανίαση στα πνεμόνια μας, κουβαλώντας -σχεδόν- όλο μας το βιός προς το στρουμφοχωριό. Κάποιοι έρχονται εδώ ενίοτε και για ηλιοθεραπεία. Μην ξεχνάμε ότι είμαστε στη Ρωσία και είναι καλοκαίρι.

28 July 2018

Το σκηνικό, αν και στα βάθη της Ρωσίας, είναι κάργα Αστριακοελβετικό, με την κοιλάδα του, τα ποταμάκια του, τα χωριουδάκια του και τριγύρω και ολούθε βουνοκορφές. Το Elbrus το πρωί μας έκανε ωραίες πόζες με τις 2 κορφές του, παγετώνας, λιακάδα και ξερό ψωμί. Κι αυτό γιατί όσο ανεβαίνουμε ο καιρός θα στραβώνει και σου λέει ας έχουν οι ταλαίπωροι τουλάχιστον καμιά φωτό της προκοπής. Οι παλιοί της περιοχής διαμαρτύρονται ότι οι παγετώνες έχουν μικρύνει, τα νιούδια πατήσαν καινούρια ρεκόρ υψομέτρου, και οι θρασύς τόλμησαν να κοντράρουν τους παλιούς στο ποσοστό του οξυγόνου στο αρτηριακό αίμα. Τελικό σκορ, ισοπαλία στο οξυγόνο και μάλιστα 92 παρακαλω, 1-0 το αλικάκι σε καρδιακούς παλμούς ανθρώπου που βάζει υπενθύμιση να αναπνέει, και εκκρεμεί η επαναμέτρηση της γάμπας -αν και ο παλιός κερδίζει στα σημεία! Επιτομή του κιτς: ταβερνάκι έχει φτιάξει μίνι λιμνούλα-χαβουζίτσα με δύο ψεύτικους κύκνους, αλλά σε μέγεθος πάπιας, και πηγαίνουν τα πελατάκια να ψαρέψουν τις πέστροφές τους για να φάνε!
Μέρα εγκλιματισμού σήμερα, δηλαδίς το παίζουμε καλά παιδάκια και ανεβαίνουμε λίγο λίγο και σιγά σιγά το βουνό για να συνηθίζουμε το υψόμετρο λάου λάου και να μην φάμε καμιά κεραμίδα τις επόμενες μέρες και πάει η κατάκτηση της κορφής άπατη. Καβαλάμε το λοιπόν από το χωριό μας στα 2000μέτρα παρά κάτι δύο τελεφερίκ απανωτά και προσγειωνόμαστε στα 3100 μέτρα και από εκεί πάμε τσούκου τσούκου μέχρι την κορφή του Чегет peak στα 3768. Το κονσεπτάκι είναι ότι ταλαιπωριόμαστε λίγο και στα ψηλά και αράζουμε εκεί να χορτάσουμε έλλειψη οξυγόνου -σιγά την έλλειψη μεταξύ μας- και μετά μαζεύουμε τα ποδαράκια μας και κατεβαίνουμε πάλι στα χαμηλά για ύπνο. Πολύ νερό για ενυδάτωση, πολύ αμύγδαλο -απλά γιατί έχουμε- και πολλή λιακάδα μέχρι να καούν τα μούτρα μας, γιατί έτσι, πάντα έχει ζέστη! Άχρηστη πληροφορία της ημέρας: στο χωριό έχει τη μεγκα συνάντηση - συναυλία - πάρτυ των μηχανόβιων της περιοχής.
Και λες θα κοιμηθείς μέχρι τέλους, αλλά υπλογίζεις χωρίς τον ξενοδόχο γιατί στις 5 έχει μια λιακάδα που τα σπάει και παίρνεις μάτι την κορφή που θα φλερτάρεις τις επόμενες μέρες από το κρεβάτι και επειδή έχεις μπλέξει με τρελό, που ενδέχεται να είναι και τρελότερος από σένα, το μόνο προφανές είναι να σηκωθείς και να πας να τρεχαλέψεις δίπλα στο ποτάμι, μέσα σε ένα λουκουμένιο μονοπάτι - όσο το έβρισκες δηλαδή και δεν πήγαινες για πρωινές καλημέρες σε αυλές σπιτιών - και στο διάβα είχε μπουγάδες, κανόνια, γιογκίστες, γελάδες και στο τέλος έχει μία πείνα και επειδή ακόμα δεν έχεις ξεπεράσει τα χθεσινοβραδινά ξεκινάς τη μέρα σου με λίγο... παστίτσιο!

27 July 2018

Και επειδή κάνει τρελή πείνα τραβάμε για το χωριά, μια κανονική Αράχωβα με ρούβλια, και σε ρυθμούς ικαρίας προσπαθείς να παραγγείλεις χωρίς να καταλαβαίνεις πολλά, και τελικά καταλήγεις σε μία σούπα που θα έχει μέσα ένα κομμάτι κρέας και μια πατάτα, τι μπορεί να πάει στραβά? Ο δε Ορέστης κοπιάρει παραγγελία Αλεξάντερ που με περιγραφή «αλά προφιτερόλ» και έχει και τέτοιο από πάνω και είναι έτσι κι αλλιώς κι αλλιώτικά περιμένει να φάει ένα κοτέτσι και να περισσέψει και για το σπίτι. Και μετά από μία ώρα που κόντεψα να κόψω κομμάτι από το παγκάκι, σκάει η σούπα που ήταν μόνο για δειγματισμό, το δε κοτόπουλο αποδείχτηκε μια μικρή λαδωμένη πιτούλα από πατάτα που δεν είχε μέσα ...τίποτα! Εεε ναι προφανώς έπαιξε και δευτερότριτη παραγγελία γιατί πεινασμένο αρκούδι δε χορεύει και απάνου στην αναμονή έγινε κι η μεταποίηση του γνωστού παραμυθιού του κακού του λύκου, στη ρώσικη εκτέλεση του πεινασμένου... Νίκου!
Φορτώνουμε τα μούτρα μας και τα ιδρωμένα διαόλια μας σε μια υπερβανάρα, χλίδες, άπλες και όλα τα σχετικά, μα το δίχως αρκουδίσιο, και όση παγωμένη διάθεση και να έχουμε η ζέστα κρατάει για τα καλά, και φεύγουμε από τη μικρούλα πόλη -η ζέστη ζέστη- και πάμε σα πέρα στην κοιλάδα -κι αυτού ζέστη-, που έχει και χωράφια, και τα στάρια της, και τους ήλιους της, και τα Lada της και τη ζέστη του και ενώ περιμένουμε ότι σε κανά δίωρο θα κάτσουμε να μπουκώσουμε τίποτα, καβατζώνουμε και το ποτάμι, χωνόμαστε για τα καλά μέσα στο φαράγγι, κι όλο και ανηφορίζουμε και ξάφνου φτάσαμε λέει ο Alexander και ναι ρε φίλε, βγαίνουμε έξω και έχει δροσά του, και ελατούμπες και σαλέ σα να’ναι στην Αστρία ένα πράγμα...μπιούτιφουλ, τζαστ μπιούτιφουλ. Φάι ολμως ακόμα γιόκ.
Και άντε και φύγαμε, αεροδρόμιο Μακεδονία, σάκους και τσεκίνια, μαζέψαμε και τον έτερο τρίτο της παρέας, και βούρ για αεροπλάνο και όλα καλά, μέχρι που άρχισε να κουνάει λίγο και τα βουνά με το κούνημα δεν το έχουν και πολύ, πόσο μάλλον οι βουνίσιοι, αλλά μετά κάπου ο πιλότος την βρήκε την ευθεία και το κατάφερε το μαραφέτι να το παρκάρει. Και βάνεις το ορειβατικό σου χαμόγελο, μαζεύεις τα μπογαλάκια σου και κατεβαίνεις για να φας στη μάπα...ΖΕΣΤΗ! Κι όταν λέμε ζέστη εννοούμε φρέσκο ζωντανό και ζουμερό 35άρι να σου ψήνεται ο εγκέφαλος, και να μουσκεύεις μέχρι το κόκκαλο, αλλά όπως μάθαμε εδώ από τα λοκάλια όταν κάμει ζέστη, αερίζουμε τις ...κοιλίτσες μας. Γιαυτό να τρώτε! Το προκοίλι βοηθάει κάργα στο να κρατιέται η μπλούζιτσα ορθή και καμαρωτή. Ο σφιχτός κοιλιακός από την άλλη... καθόλου! Άχρηστη πληροφορία της μέρας: όταν κάμει καυκάσια ζέστη, ε τότε στάνταρ ο νόμος του Μέρφυ επιβάλει να βγαίνεις από το αεροπόρτο και ο αλεξαντερ ο οδηγός σου να έχει βαρέσει εξαφανιζόλ...

26 July 2018

Κι εκεί που επιστρέφεις από ένα Μπουτανάκι σου λέει ο πιλότος, να εκεί στ’αριστερά το Έβερεστ, το βγάνεις εσύ μια φωτό και τη στέλνεις στο Νίκο που άνθρωπας πιο ερωτευμένος με τα βουνά δεν παίζει, με την πνευματώδη λεζάντα «όσο πιο κοντά θα βρεθώ στο Έβερεστ» και σου απαντάει λιτά και απέριττα.... μαλακίες! Και κάπως έτσι από ‘κει που ‘χεις δηλωθεί φανατική μαραθωνοβρώμα και μόλις ξεμπέρδεψες με το hot hot hot Αμβούργο, αρχίζεις και μεταλλάσσεσαι σε υπερπορωμένη βουνίσια, τρως χαλίκια για πρωινό και τέτοια, ψοφάς για υψομετρικές που ανεβοκατεβαίνουν, λαχταράς την τρυφεράδα των βράχων και βρίσκεσαι έτσι απλά σ’ενα αεροπλάνο για Θεσσαλονίκη μόνο για να πάρεις μια τζούρα από συμπρωτεύουσα και ελβετοκουμπαρούλα και να την κάνεις αύριο πουρνό πουρνό για το μακρινό και υψηλότατο καυκάσιο πρώην Σοβιέτ με κρυφό τον πασίγνωστο πόθο ότι θα φας για λίγο την ντόπα της ψηλότερης κορφής της Ευρώπης, η οποία μάλιστα, είναι εδώ, και Γάλλοι και Αυστριακοί μπορούν να φάνε τη σκόνη της! Elbrus 5.642m