Bolivia · 28 Days · 6 Moments · November 2017

17 December 2017

10 December 2017

Salar de Uyuni. Met haar 10.582 km2 in oppervlakte is Salar de uyuni de op 1 na grootste zoutvlakte ter wereld. Ze ligt op een hoogte van 3650 m. 40.000 jaar geleden was de vlakte nog een deel van het minchin meer, nu ligt er een 125m dikke zoutlaag op. Met een gids, een jeep en een zak vol kerstattributen voor de bekende salt flats foto's, vertrokken we voor een 4 daagse trip die ons tot aan/over de grens van Chile zou brengen. We zagen een treinkerkhof, duizelingwekkende uitgestrektheid, prachtige zonsondergangen, we beklommen de Tunupa vulkaan tot op 4900m, we sliepen in salthotels, we zagen plaatjes van meren, berglandschappen al was het een schilderwerk, kolkende geisers, duizenden flamingo's en veeeel zout! Het was onwaarschijnlijk schoon. De laatste dag van onze trip was ook ineens de laatste in Bolivia.🙁Na de juiste stempels bij de migratiedienst van Bolivia stapten we op een busje dat ons naar San Pedro in Chili bracht. Hasta luego Bolivia!

8 December 2017

Potosi Na twee weken in Sucre werd het tijd om verder te gaan. We namen een 3uur durende taxirit naar Potosi, een klein dorpje met veel kunst dat zich aan het omtoveren was tot een heus kerstlichtdorp. Daarbij was het een goede tussenstop richting Uyuni. We bezochten we het muntmuseum. We hadden het geluk om gegidst te worden door een vrouwelijke gids die blijkbaar op tripadvisor al gekend stond als meest nukkige, verveelde gids...wel, tripadvisor had gelijk😅 We kozen ervoor om de zilvermijnen niet te bezoeken omwille van de slechte omstandigheden waarin deze mensen moeten werken en leven. Ook kinderen van 10, 11 jaar werken er...en dit wilden we niet steunen. De 1ste nacht in onze hostel ging gepaard met een hevige regenbui...zowel buiten als IN onze kamer. Emmers en handdoeken kwamen aanbod, 1 bed moest verplaatst worden en kregen we korting op de kamer😄 De 2de nacht kregen we een andere kamer. Een droge nacht later namen we de bus naar Uyuni.

27 November 2017

Sucre (en La Paz) Omdat onze plannen gewijzigd waren (zoals dat wel vaker gaat), spendeerden we maar 1 volledigde dag in La Paz om nadien rechtstreeks naar Sucre te gaan waar we ons hadden ingeschreven voor 2 weken spaanse les! Van 9 tot 12u hadden we les en nadien huiswerk(!😱), gelukkig verbleven we bij een gastgezin vlakbij het leslokaal. Olga en carlos...erg lieve mensen maar niet super spraakzaam. Vreemde zaken tijdens deze twee weken: - een hondje genaamd cocket die steeds rondliep als een dressuurpaard.. -vanuit het huis ging er een trap naar de 'garage'. Elke morgen om 5u30 kwam er luide muziek én een heerlijke geur van versgebakken brood richting onze kamers want, naast de auto van de eigenaars, zat er ook een bakker in die garage... Die bakker werd vergezeld van een gigantische hond en...wait for it...een schaap! Jawel een schaapje!! De eerste keer dat er gemekker uit die trappenhal komt...jongen, je verschiet je rot!
Het bleek een huisdierschaapje te zijn...tenzij ik het misbegrepen heb en ze met kerst 'oveja' op het menu hebben staan...🙃😕😋 -tot slot nog dit staaltje van rariteit... Plots was Olga 2 dagen nergens te bespeuren...Carlos zei steeds dat ze die dag later ging thuiskomen. Niets aan de hand. Totdat er plots gehuil uit hun slaapkamer komt...baby gehuil...de optie van een babysitkindje was snel van de baan toen heel de familie de deur plat liep omdat Carlos en Olga blijkbaar een baby van 3 weken oud hadden. Na veel speculatie vermoeden we adoptie 😊Alleszins het meisje heet Christina Olga en ze is ontzettend klein en schattig! Leuke activiteiten in sucre: - paardrijden door de bergen - wallybal met familie van de spaanse lesgeefster - bezoekje aan waanzinnig goed bewaarde voetafdrukken van dinosauriërs. - veel lekker gekookt en gegeten😊

20 November 2017

Copacabana - Bolivia Na een nachtbus vanuit Cuzco (Peru) kwamen we 's morgens aan de grensovergang Peru -Bolivia . En weetje, grote groepen organiseren is blijkbaar niet iedereen gegeven...😅 We stonden bijna een uur in een lange rij te wachten, zonder veel beweging. Daarbij had een man de serieuze taak gekregen om zíjn rij rustig en in volgorde te houden. Ook al stonden sommige in de warme zon en hadden ze graag een metertje opgeschoven naar de schaduw...nee hoor, nog even wachten. Uiteindelijk kwamen de instanties tot het besluit dat de hele rij zich moest verplaatsen naar het politiebureau die er nét naast lag om een stempel te krijgen. Die man kon blijkbaar de verplaatsing niet doen...de afstand ook😄 gelukt! Nadien mochten we 200meter wandelen, waar de migratie dienst van Bolivia ons blij stond op te wachten. Eerste stop, 2 nachten in copacabana, boottocht naar isla de la luna en isla del sol en vele uurtjes ontspannen op het dakterras met uitzicht op het titicaca meer!! Relax.