Netherlands, China · 44 Days · 75 Moments · June 2017

Reisblog China


3 August 2017

MAIL VAN ASIAN WAY OF LIFE Beste Rob en Lucia, De agent in China vroeg het volgende nog aan jullie door te geven: I informed the lady at Binchuan Hotel about clients current situation and their decision to give her their bikes. She really appreciates their kindness, she was very surprised...She accepted this gift and is wishing Mr Balvers & Mrs Regnerij all the best. Vriendelijke groet, Sharon van den Broek

2 August 2017

1 August 2017

Onverwacht zijn we vandaag met Margreet en Dita naar de zomerexpo geweest in Museum de Fundatie. We waren net voor sluitingstijd van de apotheek Soestdijk weer terug om medicijnen voor Rob te regelen. Het was heerlijk om er even tussen uit te zijn! Morgen gaan we met Otto en Lucienne naar de Parade in Utrecht. Zin in!

31 July 2017

Vanavond zijn we met mijn ouders naar Tong Feng geweest om met elkaar de goede afloop te vieren. Rob was eerder vandaag om 18.00 uur ontslagen uit het Meander Ziekenhuis en dat was wel een feestje waard! Rob had na de ingreep vanmiddag wel wat langer in bed moeten liggen omdat het bloeden van zijn lies niet stopte, maar een kniesoor die daar een probleem van maakt. Na 5 uur en een drukverband was alles in orde en mochten we naar huis! Op 20 september heeft Rob een afspraak met cardioloog Dr. De Vrey en op 20 augustus start de hartrevalidatie, maar dat laatste wil Rob misschien afzeggen. Hij heeft geen behoefte aan bejaardengym en gesprekken met een psycholoog zegt-ie.
Rob is om 11 uur door Dr. Hamer via zijn lies gedotterd en net terug van de OK. Hij moet nu plat liggen zodat het prikgat niet gaat bloeden. We zijn erg opgelucht. Rob stuurt zijn kinderen persoonlijke app-jes om te vertellen dat de ingreep goed is gegaan.
Het afgelopen weekend hebben we thuis veel bezoek ontvangen. Dat was gezellig! Martin, Nicole en Carrol, Fred en Maria, Paula en Hans, Iwe en mijn ouders zijn langs geweest. Toen Rob en ik zaterdag op de fiets boodschappen gingen doen bij de Lidl kwamen we Martine tegen. Om 10 uur vanmorgen hebben we ons volgens afspraak gemeld bij het Meander Ziekenhuis. Daar werden toen snel voorbereidingen getroffen voor de ingreep, want Rob kon om 11.00 uur al geholpen worden, eerder dan verwacht.

28 July 2017

We krijgen net bericht dat Rob maandag 31 juli om 15.00 uur gedotterd wordt en dat we het weekend naar huis mogen. Eindelijk kan Rob mee naar de Sophialaan, al is het maar voor een paar dagen. We gaan nu onze spullen inpakken. Niet alles hoeft mee, want de kamer in het ziekenhuis blijft van Rob. Maandagochtend tussen 9 en 10 moeten we ons weer melden.

27 July 2017

Er is nog geen nieuws van het hartteam, misschien horen we morgen iets. We hebben ondertussen in het ziekenhuis veel bezoek gehad: mijn ouders, Richard en Janet, Margreet, Fred en Maria, Sil, Ron, Iris en Rik, Marc, Karen Kairi en Riku. Fijn dat ze er voor ons waren!
De MRSA testen zijn negatief, dat wil zeggen dat we die bacterie niet hebben meegenomen uit China. Het verplegend personeel in het Meander ziekenhuis hoeft niet meer via de intercom met Rob te praten zoals op deze foto van gisteravond. Er is nog wel een afgezwakt contactverbod: Rob moet met handschoenen aan behandeld worden. We hopen dat het hartteam van cardiologen uit Utrecht, Nieuwegein en Amersfoort vandaag tijd heeft om het medisch dossier van Rob te bespreken. Dan horen we welke optie het beste is: dotteren (kan in het Meander ziekenhuis) of een bypass-operatie (in Nieuwegein of Utrecht).

26 July 2017

Arno, een van de verplegers in het Meander Ziekenhuis vertelt dat er vanmiddag om 16.00 uur een hartkatheterisatie gedaan kan worden. Er is overwacht een gaatje vrij gekomen en Rob kan dus eerder geholpen worden. Er blijken bij Rob twee van de drie kransslagaders vernauwingen te zijn. De uitslag van het onderzoek gaat besproken worden in het hartteam. Er zijn twee opties: dotteren of een bypass-operatie. We hopen dat dotteren voldoende is.
We hebben goed geslapen, Rob in het Meander ziekenhuis en ik thuis op de Sophialaan. Het afscheid nemen gisteravond was lastig, want we hebben in China zoveel doorgemaakt en zijn dag en nacht bij elkaar geweest. 's Avonds hebben we gefacetimed met elkaar. Rob ligt niet meer op de hartbewaking, maar op de verpleegafdeling van het ziekenhuis. Hij heeft kamer 21 gekregen op de 6e verdieping van afdeling B. Vanmorgen hebben Rob en ik een enorme berg post van thuis open gemaakt en gelezen. We hebben veel kaarten gekregen en mooie brieven. Hartverwarmend! Rob staat donderdagmiddag op de planning voor een hartkatheterisatie. Hij is expres de laatste patiënt: vanwege het risico op een MRSA bacterie wordt de apparatuur na hem gereinigd. Mocht er een spoedgeval tussendoor komen, dan wordt Rob mogelijk een dag later geholpen.

25 July 2017

Dinsdagochtend staan Marc en Karen op Schiphol om ons te verwelkomen. Het is fijn om elkaar te zien! Daarna gaan we door met de taxi naar het Meander ziekenhuis in Amersfoort. Pieter gaat mee.

25 July 2017

We zijn in Beijing! Het eerste vliegtuig vanuit Dali heeft vertraging maar we gaan met een rolstoel en twee doortastende heren de aansluiting wel halen... we zijn een beetje in a hurry maar het komt goed. Janet heeft ondertussen op verzoek van Rob contact gelegd met de huisarts en het Meander ziekenhuis. Ze dringen er op aan dat Rob zodra hij in Nederland is NIET naar huis gaat, maar rechtstreeks naar het ziekenhuis van Amersfoort ter controle.

24 July 2017

Over anderhalf uur komt dr. De Koning ons ophalen. We hebben de ziekenhuisrekening betaald, voor een week betablokkers en andere pillen ingeslagen bij de apotheek en de bagage ingepakt. In mijn bed ligt al weer een andere meneer luidruchtig te telefoneren en Rob's bed komt ook weer vrij voor een andere patiënt. Alles in het ziekenhuis van Dali gaat gewoon door... maar wij kunnen naar huis!

23 July 2017

Dr. Piet de Koning heeft ons zojuist een bezoek gebracht. Hij is gepensioneerd tropenarts en gaat ons op de terugreis vergezellen. Het is een erg aardige man. In zijn koffer van Meditrans zit van alles, zoals extra zuurstof. De alarmcentrale gaat me zo de tickets mailen en dan staat er niet meer in de weg om naar huis te gaan!
Onschuldiger zijn de salons waar je warme kruidenbaden voor je voeten kunt krijgen en een massage van je onderbenen. Toen ik in zo'n voetenbad-salon vroeg of ik een foto mocht maken werd ik uitgenodigd voor een gratis behandeling, aardig toch! Het water in de houten tonnetjes is heet en de geur van de kruiden is erg aangenaam. Een verzorgster heeft een foto van mij gemaakt. Hij is een beetje mislukt, maar toch leuk. Het zoontje van een van de medewerksters speelde tijgertje op de grond en klauwde met zijn handjes. Kaisie heette het jongetje en hij was 2 jaar. Ik heb vriendelijk terug gegromd. Mijn naam vinden ze niet moeilijk om uit te spreken en ze onthouden het ook. Maar echt met elkaar praten is natuurlijk moeilijk.
Verderop is er net een consultatiebureau geopend. Dat weet ik omdat er bij de ingang en op straat veel bloemstukken staan. Het zijn torens, omwikkeld met rood glimmende folie en bovenin een fraai boeket. In het consultatiebureau worden in een kleine ruimte baby's onderzocht. Het is tevens de wachtruimte voor baby's en ouders die later aan de beurt zijn. Propvol dus! In het winkelgedeelte van het consultatiebureau kun je melkpoeder kopen en kleertjes. In deze wijk vind je drukke kantoortjes van alternatieve dokters. Ze trekken veel bezoekers. Als je de rij wachtenden volgt kom je vanzelf bij een soort dokter in een witte jas die iets met een patiënt aan het doen is. Privacy is hier niet aan de orde. Voorin de kantoortjes staan groezelige bedden waar je kunt bijkomen van een behandeling. Ik denk dat je wat bijgelovig moet zijn of heel veel vertrouwen moet hebben als je hier aanklopt. Het is in ieder geval niet zo kostbaar als het TCM-instituut.
Achter het ziekenhuis en de universiteit zijn medische faciliteiten van divers pluimage te vinden. Ik kan niet inschatten hoe serieus die allemaal zijn. Het Sheng Ai Hospital of TCM is gevestigd in een prachtig pand met beschilderd houtsnijwerk en stenen leeuwtjes bij de poort. Je kunt er zo naar binnen lopen. Ik heb de indruk dat mensen dat ook doen, zonder afspraak. Het instituut hoort niet bij het universiteitsziekenhuis, maar biedt traditionele Chinese geneeskunst aan. Binnen zijn glazen kantoortjes met rood pluche op de stoelen. Alles is even duur en deftig. Je ziet artsen bij patiënten eenvoudige handelingen verrichten, zoals het meten van de bloeddruk. Er zijn geen afgesloten ruimten, ideaal voor mensen met een ziekenhuisfobie. Maar hoe heilzaam het allemaal is? In de keuken borrelen bruine potten met kruidenmengsels op het vuur. Het ruikt er heerlijk! De apotheek is zo smaakvol ingericht dat je bijna wel moet geloven dat je hier van al je kwalen kunt genezen.
Dr. Pieter de Koning is naar ons onderweg. Later vandaag komt hij langs in het ziekenhuis om kennis te maken. Ik heb hem uitgelegd waar we te vinden zijn. Rob is net klaar met zijn infuus-marathon. We hebben een wieltje gevonden bij het infuus waar je het druppelen nog een tandje hoger mee kunt zetten. Niet op <full speed> natuurlijk, maar een beetje versnellen kan geen kwaad.

22 July 2017

We zijn blij met onze eigen ziekenhuiskamer. We hebben zelfs een badkamer voor eigen gebruik. Een paar dagen geleden bleek dat die luxe helemaal niet vanzelfsprekend is! Ik lag in bed toen ik om 10 uur 's avonds door verpleegsters werd gewekt. Er was een patiënt binnengebracht en ik moest mijn bed uit om daarvoor plaats te maken. Gelukkig had Rob toen al voldoende overredingskracht om die beslissing terug te draaien, anders had ik in een stoel moeten slapen en waren we onze privacy kwijt geweest. Andere zalen van de afdeling cardiologie zijn propvol. Er komt veel visite, mannen schrapen luidruchtig hun keel, vrouwen borduren kleurrijke kantjes, kleedjes en inlegzooltjes voor in hun schoenen en verzorgers komen pannetjes eten brengen. Het is leuk om mee te maken, maar deze kamer voor ons samen geeft ons zoveel rust! We vinden het ziekenhuisleven op deze manier goed vol te houden.
De artsen zijn tevreden over Rob en hij voelt zich goed. Er zijn geen bijzonderheden en ik heb niet zoveel inspiratie vandaag om te schrijven. We scrabbelen veel om te tijd te doden en tellen de dagen af.

21 July 2017

Goed nieuws van de alarmcentrale: Dr. de Koning heeft zijn visum voor China en hij vertrekt morgen!! De vluchten naar huis zijn inmiddels geboekt. Op 24 juli vliegen we met de arts terug naar Nederland. Vluchtinformatie: 24-7-2017:
vertrek: Dali 18:35
aankomst: Beijing 22:05
vlucht met China Eastern Airlines, vluchtnummer: MU9748 Economy class 25-07-2017:
vertrek: Beijing 00:30
aankomst: Amsterdam 05:10
vlucht met China Southern Airlines, vluchtnummer: CZ345 Business Class Vanaf Schiphol gaan we met een een taxi naar huis. De arts begeleid ons tot aan de Sophialaan.
Als alles goed gaat zijn we nog maar 3 dagen in Dali. Dr. Pieter de Koning is bezig met het aanvragen van een visum en Rob doet z'n best om stabiel te blijven. Otto stuurde een leuk app-je: de panda's zijn al in Nederland, nu Rob en Lucia nog! 🍃🐼🍃🐼🍃🌺🍃🐼🍃🐼🍃 Zoals we de laatste dagen gewend zijn krijgt Rob van 9-15 uur een infuus, in totaal vijf zakken vloeistof. Het is fijn dat-ie niet constant aan het infuus vastzit, want zo kan hij toch nog ontbijten bij het raam, douchen en wat heen en weer lopen door de kamer. Margreet heeft me een aantal boeken gestuurd zodat ik op mijn iphone wat te lezen heb. Superlief! Ik wil Judas gaan lezen van Willem Holleeder's zus. Willem is toevallig door Lot geopereerd aan zijn hart en dat vind ik een mooi bruggetje. Het lukt me alleen niet zo goed om te lezen. Misschien later. We zijn hier nog wel even.
De verpleegsters in het ziekenhuis vragen op de gekste momenten wat we gegeten hebben en of Rob naar de WC geweest is. We kieperen dan routineus de prullenbak ondersteboven en houden wat rommel omhoog: een leeg yoghurt bakje, kartonnen bekers van de gaarkeuken, een lege jampot, kippenbotjes, appelschillen en luxe papieren zakjes van de bakker. Ik moet toegeven dat het geen nauwkeurig antwoord is, maar iedereen is er tevreden mee. Wat de overige onderzoeksvragen betreft zijn we ondertussen een kei in het maken van realistische plas-schattingen. Dat zit wel goed. Maar met die vraag over ontlasting brengen we verpleegsters soms in verlegenheid door de taalbarrière. Het resulteert in grappige situaties. Zo liet een zuster ons op haar mobiele telefoon een plaatje zien van een lachend drolletje. Ik heb het altijd een gek icoontje gevonden maar nu begrijp ik waar je 'm voor kunt gebruiken.
De vakantietijd is begonnen. Thomas en Marieke vertrekken zondag met de kinderen naar Amerika. Zoals alle jongetjes van 2 houdt Max niet van stilzitten. Best onhandig met zo'n lange vlucht, maar de familie van Thomas kijkt erg naar ze uit. Arne, Brechtje en de kinderen zijn op vakantie in Italië. We krijgen lange apps met lieve verhalen en foto's. De jongens branden kaarsen voor opa en die helpen echt! Marc, Karen en de kinderen gaan binnenkort via Hong Kong naar Japan. Ik hoop dat ik ze straks kan volgen op de journi-app en het team Graves ook. Rik en Iris zijn deze week op adventurekamp in Oldenbroek geweest en binnenkort gaan ze naar Egypte met Ron en Sil voor een duikvakantie. Richard en Janet gaan naar een camping in de Dordogne. Ze zijn op tijd weer terug voor een operatie van Lennart. Voor hun zijn het ook spannende weken. En dan zijn er nog een heleboel lieve familieleden en vrienden thuis. We denken aan jullie allemaal!

20 July 2017

Door het tijdsverschil met Nederland zijn we tussen 14.00 uur en 21.00 in China veel aan het appen en mailen met familie en vrienden thuis. Vanaf zaterdag is er speciaal voor Rob een Enghetrappers-app in de lucht. Martin heeft dat spontaan geregeld en ook de voetballers leven op afstand met Rob mee. Rob is nog niet verslaafd aan zijn telefoon, maar hij leest en schrijft elke dag meer app-jes! We hebben geen internet op de kamer. Rob vraagt dan of ik even naar de dokterspost wil lopen voor wifi. Ik maak heel wat meters over de ziekenhuisgang, maar ik doe het graag.
We zijn de sportzender zat. We hebben Sharon van Rouwendaal vierde zien worden bij het lange afstand zwemmen. Dat was leuk, want Sharon heeft bij Rob in de klas gezeten. Maar na drie herhalingen werd het wel saai... We zijn geswitcht naar een andere zender met een soort Freek Vonk die in de wildernis moet overleven: Man vs Wild. Freek is een watje vergeleken bij deze woeste overlever. Hij strikt een aardvarken en vecht met het beest, dat - klein detail - vast zit aan een lijn en niet dichterbij kan komen. Hij duikt er bovenop en laat zijn slagersmes zien. Daarna doodt hij het varken met veel spektakel en het bloed spat rond. Hij heeft veel bloed op zijn handen, in zijn gezicht en op zijn kleren. De brute capriolen worden ons toch te heftig. Op andere zenders met natuurfilms is ook veel geweld te zien. Het thema is: roven, kadavers en bloed. Misschien hebben ze gelijk maar wij hebben toch maar weer de sportzender op gezet.
Vanmorgen heb ik een Chinees pannentorentje gekocht om soep te kunnen halen in de gaarkeuken, super handig! In de buurt van het ziekenhuis zijn er steeds meer mensen die me herkennen en vriendelijk groeten. Bij de bakker werkt een meisje dat Engels studeert. Ze vraagt elke keer "how's your husband today?" en dan maken we een praatje. Bij het boodschappen doen zag ik een Bai-meisje met een prachtige hoofdtooi. Ik mocht een foto van haar maken. Andersom willen mensen ook selfies maken met mij. Als ze er om vragen vind ik het altijd goed.

19 July 2017

We hebben de hoofdzuster gevraagd wat de ziekenhuisopname in Dali ongeveer kost. Dat is 10.000 yuan, ofwel 1500 euro. Bij aankomst in dit ziekenhuis hebben we 3.000 yuan (450 euro) in een depot moeten storten. Dat is een voorschot op de rekening die we straks gaan krijgen. Eerder hebben we medische kosten betaald voor twee ambulances, medische zorg in ziekenhuis Binchuan en medicijnen op de eerste dag van opname bij de spoedeisende zorg. Daarnaast hebben de kinderen van Rob regelmatig beltegoed gestort op mijn iphone omdat ik in China geen toegang heb tot de website van Hollands Nieuwe, of welke website dan ook. Het lijkt er op dat we geen gebruik hoeven te maken van het aanbod van mijn ouders om geld over te maken.
Het kostte moeite om de eigenaresse van Hotel Binchuan te overreden dat we onze fietsen aan haar wilden geven. We hadden er een verpleegster met een vertaal-app bij nodig en veel geduld. De zuster heeft de hoteleigenaresse gebeld en uitgelegd wat de bedoeling was, maar ze wilde onze fietsen NIET. De verpleegster heeft op ons aandringen meerdere keren contact gelegd met Hotel Binchuan, omdat de hoteleigenaresse zei dat ze zo'n groot kado niet kon aannemen. Ze vond het vanzelfsprekend om iemand in nood te helpen. Ik heb een Engelse reisagent in Kunming sms-jes gestuurd om de situatie uit te leggen en te vertellen dat we deze vrouw heel dankbaar waren voor alle hulp en haar echt de fietsen wilden geven. Je kunt binnen China niet whatsappen, maar sms-en lukt wel. Uiteindelijk accepteerde de hoteleigenaresse ons aanbod. We hebben de fietssleutels in de sloten gedaan en ik heb de chauffeur geholpen bij het inladen van de fietsen in zijn kofferbak, wat nog niet helemaal meeviel trouwens.
Vanmiddag kregen we onverwacht bezoek van een taxichauffeur met onder elke arm een fiets. Onze fietsen! Het zweet stond op zijn voorhoofd. Omdat we de fietsen in Hotel Binchuan op slot hadden gezet, was het voor hem een hele toer geweest om naar boven te brengen. Kort daarvoor hadden we bericht gekregen van de alarmcentrale dat de fietsen niet mee terug konden. De fietsdozen met gereedschap staan nog in Kunming en we vliegen over Beijing naar huis. Het is allemaal te duur en te onhandig. Rob en ik wilden onze fietsen aan de eigenaresse van Hotel Binchuan geven. Ze is zo lief en zorgzaam voor ons geweest! Ze heeft kosten voor ons gemaakt en we mochten haar niets betalen. Ze ging met ons mee met de eerste ambulancerit en ze was nog zenuwachtiger dan ik. Zij hoorde wat er in het Chinees gezegd werd, wij begrepen op dat moment nog niet hoe ernstig de situatie was. Op hoge hakken is ze met mij naar een geldautomaat gerend om te pinnen, zodat we snel-snel door konden naar Dali.
Rob slaapt heerlijk zonder stickers en snoeren. Hij kan gewoon draaien in bed zonder dat-ie er als rollade uitziet in de ochtend. Hij heeft geen pijn en geen andere klachten. Zijn bloeddruk is normaal. Rob vertelt dat-ie veel droomt, over vroeger met zijn zussen thuis, boodschappen doen, een wedstrijd Ajax-Feyenoord, over zijn kinderen, het organiseren van een etentje voor 8 personen en de Enghetrappers. Vandaag hebben we dr. Liu uitgelegd dat we worden opgehaald door een Nederlandse arts en a.s. maandag uit Dali weg gaan. Hij vindt het inmiddels goed. Dr. Liu begrijpt hopelijk dat we graag naar Nederland willen. De medische situatie van Rob is gelukkig stabiel.

18 July 2017

Er zijn twee Dali's. De ene plaats heet officieel Dalizhen, dat is de oude stad met historische huizen en veel Chinese toeristen en horeca. Dan is er ook nog een Dali Xiaguan, een nieuwe stad. Dalizhen ligt ongeveer 18 km van hier en wij verblijven in Dali Xiaguan. Elke dag ga ik nu zo'n anderhalf uur wandelen. Ik ben naar alle windstreken uit geweest, maar het blijft leuk om buiten op straat te zijn. Er is zoveel te zien. Peuters die nog niet zindelijk zijn hebben een broekje aan met een open kruis. De blote billenbroek wordt met of zonder luier gedragen. Er is een schoonheidssalon met make-up tafels waar barokke spiegels boven hangen. Jongens in pak prijzen voorbijgangers een behandeling aan. Als mensen ruzie hebben schreeuwen ze tegen elkaar, zonder gene. Er wordt veel op straat gegeten aan lage tafels met kleine krukjes. Op de stoep wordt het voedsel gewassen, gesneden en voorbereid. Oesters worden open gehakt en het vel van kalkoenpootjes wordt ingekerfd om daarna te bakken.
Lot werkt in het LUMC Leiden en ze behandelt eigenlijk complexere gevallen dan Rob. Dat klinkt geruststellend, toch? Lot heeft ons wel een collega cardioloog in Amersfoort geadviseerd. Evelyn de Vrey heet ze. Marieke heeft daarover inmiddels contact gelegd met Rob's huisarts. Marieke heeft ook een update geschreven op mijn facebook-pagina. Super! Van Karen krijg ik tips van restaurantjes en koffiehuizen in de buurt. We zijn blij met zoveel lieve berichten van iedereen.
Nu het wachten is begonnen probeert Rob een goede balans te vinden tussen rusten en telkens wat langer in beweging te zijn er meer dingen te doen. Vanavond gaat hij voor het eerst proberen te douchen bijvoorbeeld. Ons leven in het ziekenhuis begint te wennen. Aan de zijkant van het ziekenhuis is een glazen uitbouw. Onze kamer grenst daaraan. Over de breedte van de uitbouw staat een spoelbak waar je kunt afwassen, je kleren kunt uitspoelen en te drogen kunt hangen, inclusief de geborduurde inlegzooltjes. Het is net een camping. Soms gaan patienten stiekum een sigaretje roken in de glazen uitbouw. Achteraan is een klein hokje van 2 bij 2 meter afgetimmerd. Daar woont de schoonmaakster van onze verdieping. Ze maakt ons elke dag om 6 uur wakker en gaat dan onze kamer dweilen. Rond etenstijd is het een drukte van jewelste in het ziekenhuis. Mantelzorgers hebben metalen gestapelde pannetjes bij zich met eten of kartonnen bekers van de gaarkeuken.
Nieuws van de Aegon Alarmcentrale: Er is een Nederlandse arts gevonden die naar China kan. Dr. Pieter de Koning heet hij. Papieren, visum en vliegtickets worden nu geregeld. Een voorzichtige inschatting is dat Dr. de Koning dit weekend naar ons toe komt. Begin volgende week kunnen we mogelijk terug naar huis!
Rob krijgt 's ochtends een infuus. Dat infuus zetten ze inmiddels op turbo-stand. Drup-drup-drup-drup!! Het kan snel gaan. Nadat een stuk of vijf flessen zijn omgekeerd en leeg gedruppeld is Rob er 's middags mee klaar. Dan halen ze het infuusnaaldje uit zijn arm. We moeten goed opletten wanneer het flesje dat boven Rob's bed hangt leeg is en dan METEEN de zuster bellen. Als we te laat zijn en er zit lucht onder het reservoir, dan moet de zuster de lucht in het slangetje ronddraaien naar boven toe met een pen of met haar vinger naar het flesje toe. Soms moeten ze ook nog luchtbelletjes uit het slangetje tikken. Dat vinden ze niet leuk. We nemen ons regelmatig voor om beter op te letten. Ergens halverwege het gewone infuus mixen de verpleegsters er een spuitvulling melk-kleurige medicatie doorheen. Ter controle vragen ze Rob bij elke handeling: what's your name? Dobet zegt hij dan, met de klemtoon op Do.
We hebben een prachtige bos bloemen gekregen van de zussen en zwagers van Rob. Rode rozen, gerbera's en roze klokjes-bloemen. Wat lief! We hebben nu twee prachtige boeketten op onze kamer staan. Wat een verwennerij! 🌹🌺💕🌹🌺💕🌹🌺💕🌹🌺
Ik heb bij mijn rondzwervingen drie bakkerswinkels gevonden in de buurt van het ziekenhuis. Vandaag heb ik bij de sjiekste bakkerij voor Rob een stokbrood gekocht. Een beetje duur, maar wel lekker! Alleen kaas is nergens te vinden. Daar houden Chinezen niet van. Hagelslag zie ik ook nergens. We doen daarom maar jam op brood of op de toastjes; aardbeien-jam, kiwi-jam, ananas-jam, abrikozen-jam, bosbessen-jam... 🍓🍑🥝🍑🍓🍑🥝🍑🍓 Het eten van de gaarkeuken is prima. We eten met smaak een bakje rijst en allerlei gewokte groenten. Ik heb voor Rob in een grote supermarkt een metalen lepel gekocht, want met stokjes eten vindt-ie niks. Groente en soep van de gaarkeuken is prima, maar het vlees sla ik over, dat ziet er te griezelig uit. Ik denk dat ik varkensoren zie die ze dan op een groot hakblok in reepjes snijden. Het kan ook wat anders zijn. Ik kijk er niet zo goed naar. Er liggen ook ondefinieerbare hompen vlees in de keuken waar ik niet over na wil denken en dan die kalkoenpootjes.
Vanmorgen heeft dr. Pie de bloeddruk van Rob met apparatuur nauwkeurig gemeten. Die was iets hoger geworden, maar niet verontrustend hoog. Het is ook goed verklaarbaar omdat Rob sinds gisteren weer wat aan de wandel is geweest in onze ziekenhuiskamer. We doen het iets rustiger aan vandaag en Rob heeft meer betablokker gekregen. Daar gaat je bloeddruk van omlaag. Hij vindt het overigens onzin dat ik dit in de China-app schrijf, want er is niks aan de hand en anderen zouden op afstand ongerust kunnen worden om niks. Rob voelt zich prima en hij maakt op mij ook een goede indruk. Hij heeft een gezonde kleur en hij is opgewekt. Rob houdt zich alle de medische adviezen van de artsen. Hij is natuurlijk wel een beetje eigenwijs, maar als hij dat niet was, zou ik me echt zorgen gaan maken.
Vanmorgen kwam er weer een groep studenten bij hem langs, onder leiding van Dr. Pie en een vrouwelijke arts waar we de naam niet van kennen. We liggen in een universiteitsziekenhuis en heel Azië komt voorbij. De meeste artsen in opleiding zijn afkomstig uit India, Nepal en Bangladesh. Rob is een geliefd studie-object omdat de studenten nog niet zo goed Chinees spreken. Ze kunnen met ons Engels praten en Rob vragen stellen. De studenten zijn allemaal Chinees aan het leren, maar het is moeilijk. De studenten zijn hier intern. Ze hebben een kleine kamer. Ze vertellen ons dat ze hun familie en vrienden thuis missen, net als wij, maar ze hebben het graag over voor een goede opleiding in China.
Rob is voor een echo naar een andere afdeling van het ziekenhuis geweest. De foto's moest je na afloop van het onderzoek zelf bij een foto-automaat printen. Een dag eerder zouden we ook al zo'n onderzoek krijgen, maar toen was het apparaat kapot. Dat hebben we maar niet in de groeps-app geschreven.

17 July 2017

Vanavond is het in China de laatste dag van het fakkelfestival. Op straat worden boomstammen in brand gestoken en 's avonds zien we siervuurwerk boven de stad. We zien meer rituelen die we niet kennen. Een priester met klankschaal en een stok met gekleurd papier ging onder ons raam in gebed. Een groep mensen zat geknield voor hem. Ze schudden wild met hun hoofd op en neer. Een vrouw had een doos bij zich met een bruine kip er in. Ze sloeg het arme beest keer op keer met haar platte hand. De priester zwaaide met zijn stok. Na een kwartier hield het bidden en klappen van de kip op. De doos ging dicht en de kip werd in de kofferbak van een auto gezet. Daarna verdween het gezelschap met een paar auto's. We horen regelmatig vuurwerkknallen buiten. Dan komt er een optocht voorbij. Vooraan dragen mensen grote parasols en daarachter houden ze zich met banieren aan elkaar vast. We denken dat ze naar de begraafplaats lopen en dat het vuurwerk bedoeld is om kwade geesten te weren.
Dr. Chang is senior-cardioloog. Hij heeft de eindverantwoordelijkheid over de afdeling cardiologie. Na hem komt dr. Liu, een kleine, humeurige man van ongeveer 45 jaar. Hij staat links op de groepsfoto. Dr. Liu kan aardig zijn, maar meestal is hij geïrriteerd en kortaf. Ik heb hem 2x horen schelden op de gang. We doen op advies van Karen nederig en geven dr. Liu 1000 complimenten, maar het valt niet mee om deze arts te pleasen. Dr. Liu zien we niet elke dag. Er is een jonge, nogal slome dokter die in hiërarchie een heel eind onder hem zit. We noemen hem dr. Pie omdat-ie altijd wil weten hoeveel Rob geplast heeft. Rob heeft een gedeelte van de dag een infuus. Als hij zonder infuus is, vertikt hij het om in een maatbeker te plassen. Dan zeggen we op ons gehoor: <o, dit was een 200 ml> of <dit was wel 275 ml.> Als dr. Pie komt hebben we altijd een antwoord. We wijzen dan zelfverzekerd op een maatstreepje en dan is het oké. De Nepalese artsen komen vaak op ziekenbezoek. Heel aardig!
Het makkelijkste tijdverdrijf is televisie kijken in onze ziekenhuiskamer. Rob vindt de sportzender het leukst. Hij heeft Bauke Mollema een etappe zien winnen. Soms zien we een compilatie van sporthoogtepunten, daar is niet zoveel aan, maar er zijn regelmatig ook aardige samenvattingen van sportevenementen. Rob heeft gisteren een vriendschappelijke wedstrijd AC Milaan regen Borussia Dortmund gekeken in China met Peter Bosz. Het zegt mij niks, maar Rob was enthousiast. Verder kijken we veel drakenbootraces en naar het WK zwemmen in Budapest met synchroonzwemmen en torenspringen. China blinkt er in uit!
Ik ben de hele avond druk met dr. Liu aan het onderhandelen. Ik probeer hem er van te overtuigen dat we echt naar Nederland willen voor behandeling en dat een vooraanstaand cardioloog repatriëring verantwoord vindt. Met andere woorden: we willen helemaal geen hartoperatie in Dali of in Hong Kong. Dr. Liu lijkt te zwichten, maar hij wil nog steeds niet door een Nederlandse arts of door de Alarmcentrale gebeld worden. Dat weigert hij pertinent. In plaats daarvan gaat dr. Liu voor ons in het Engels opschrijven wat er precies aan de hand is met Rob...
De artsen in Dali willen Rob niet laten gaan, maar ze hebben ook geen duidelijk plan. We voelen ons steeds onzekerder worden. Vanavond benadrukte de nachtzuster weer dat reizen onverantwoord is. Rob moet volgens de cardiologen in Dali zeker 2-4 weken rusten. Hij heeft daarna behandeling nodig in China. Maar wat ze daar mee bedoelen? Een meneer van de Alliantz Aegon alarmcentrale belde ons vanavond. Ze hebben een volledig medisch dossier nodig en een positief reisadvies van de cardiologen in China, anders wordt de terugreis niet vergoed. Ik ga de alarmcentrale zo de letterlijke teksten van Lot mailen en het volledige medisch dossier van Rob. Ik mocht van de verpleegkundigen foto's maken van alle Chinese teksten en uitslagen van Rob die er maar te vinden waren.
De bagage is gebracht!! We zijn dus verzekerd bij Aegon! Niet bij ABN Amro. Dat was een vergissing. Nu kunnen we contact gaan leggen met de goede alarmcentrale en dingen gaan regelen.

15 July 2017

Vandaag hebben we bloemen gekregen van Rob's kinderen. Een prachtig boeket van oranje rozen, een beertje en een handgeschreven kaart. Marieke heeft het via een vriendin die in China woont geregeld, zo lief! De bloemenbezorger was eerst in een ander ziekenhuis geweest, ook in Dali, maar nadat we de goede gegevens doorgegeven hadden werd het boeket bij ons op de kamer bezorgd. De hoofdverpleegster heeft het adres waar Rob verpleegd wordt voor ons opgeschreven. In het chinees staat: Affiliated Hospital van Dali University, Afdeling Cardiologie. Rob wordt hier overigens meneer Dobeit genoemd, bij zijn voornaam dus en de <R> is in China een lastige letter.
Met mijn vertaal-app hebben we een brief geschreven voor dr. Liu. Geachte dokter, We zijn dankbaar voor alle medische zorg die Rob in het Dali ziekenhuis krijgt. We hebben vertrouwen in jullie kundigheid. Omdat we geen Chinees begrijpen krijgen we onvoldoende zicht op de situatie. Het maakt ons onzeker en we kunnen geen beslissingen nemen. We hebben een Nederlandse cardioloog gevonden (dr. Lot van Erven) die met ons meedenkt en adviezen geeft. Zij heeft een aantal onderzoeken en uitslagen nodig: - laboratorium gegevens - echo van het hart - ECG - indien gemaakt coronairangiogram We willen graag vandaag deze onderzoeken. Rob wil daarna snel mogelijk naar Nederland en daar verder behandeld worden. 親愛的醫生。我們對所有的醫療費用羅布進入大理醫院表示感謝。我們對你的能力有信心。因為我們不了解中國,我們有足夠的洞察力入情。它使我們不確定,我們無法做出決定。我們發現誰與我們一起想和給出建議荷蘭心髒病(壓力地塊博士)。她研究了一些,需要的結果 - 心 - - 心臟的超聲 - 實驗室的數據,如果做coronairangiogram我們希望今天這些試驗。然後將羅布趕緊來到荷蘭和進一步治療。
Na veel heen en weer gechat met Lot zijn we opgelucht en positiever gestemd. Op de eerste plaats is Lot van mening dat Rob een adequate behandeling heeft gekregen in China. Dat is fijn om te horen. Maar Lot is het niet eens met het advies van dr. Chang en dr. Liu om 2-4 weken bedrust te houden, gevolgd door een hartoperatie in Dali of in Hong Kong. Lot adviseert ons zo snel mogelijk te repatriëren. We moeten overleggen met de alarmcentrale of ze groen licht geven voor vervoer naar Nederland. We hopen dat we zo snel mogelijk naar huis kunnen, maar het blijft ontzettend lastig om dingen in China te regelen.

14 July 2017

In Chinese ziekenhuizen wordt geen voedsel verstrekt. Zelfs geen kopje thee. Dat zit er gewoon niet bij. Ik heb voor ons tweeën avondeten gehaald in een gaarkeuken vlakbij. Gisteren heb ik voor Rob kipkluifjes meegenomen maar vandaag begrepen we dat-ie vet-arm moet eten. Dus dan maar plakrijst met wat gestoofde groente. 's Ochtends kun je op straat bij de ziekenhuispoort dimsum kopen, pannenkoeken met warme soyamelk en noedelsoep. 's Middags lunchen we met yoghurt, creamcrackers met jam en fruit. Dat koop ik in een supermarkt en bij de straatverkopers. Het is iedere keer een verrassing wat er wordt aangeboden.
Lot heeft naar het medisch dossier van Rob gekeken. Ze heeft op de eerste plaats meer informatie nodig. Tera heeft ook een australische/chinese arts om advies gevraagd. Hij zegt hetzelfde als Lot: er moet in ieder geval een echo gemaakt worden en we moeten navragen of er bij Rob een angiogram gemaakt is. In Nederland worden patiënten na een hartinfarct snel (!) behandeld. We krijgen de indruk dat de rust die in China wordt voorgeschreven niet in lijn is met de richtlijnen in ons land. We beginnen ons een beetje zorgen te maken over de passieve houding van de cardiologen in China. Hier heeft niemand ooit van Nederland gehoord. De hoofdverpleegster werkt al een poosje in het ziekenhuis, maar ze heeft nog nooit een buitenlander gezien of behandeld.
We mogen GEEN gebruik maken van de telefoon van het ziekenhuis. Ik heb wel een rechtstreeks telefoonnummer gekregen van de afdeling cardiologie, maar als er vanuit Nederland gebeld wordt, gooien verpleegsters de hoorn op de haak. Dr. Liu doet of-ie gek is als ik vraag of hij alsjeblieft een cardioloog uit Nederland op collegiale basis te woord kan staan. In Nederland zit een enorm netwerk familie en vrienden. Ze leven allemaal mee en helpen ons op verschillende manieren. Thomas heeft contact gelegd met de ambassade. Arne, Brechje, Marieke en Nicole zoeken vertalers voor de Chinese onderzoeken van Rob. Tera heeft een Chinese cardioloog geraadpleegd en Otto mailt persoonlijke informatie uit zijn medische dossier voor meer begrip. Silvia heeft het reisbureau gebeld en Karen heeft contact met de alarmcentrale. Rob denkt dat we een reisverzekering hebben bij de ABN, maar ze kunnen geen polis vinden. Onze papieren liggen in Hotel Binchuan. In de haast ben ik ze vergeten mee te nemen.
Vragen aan Lot: Kunnen de onderzoeken ook in Nederland? Zijn de uitslagen belangrijk voor het nemen van beslissingen? Wat zou een goed plan kunnen zijn? Kun je iets zeggen over de termijn waarop Rob naar huis kan? Kun je inschatten of aangepast vervoer en begeleiding noodzakelijk is? Rob voelt zich goed en hij wil het liefst als gewoon passagier reizen. Is het goed als de alarmcentrale contact met je opneemt? We hebben ook een rechtstreeks tel. nr van het ziekenhuis hier: 0872-2201246. Archieffoto Lot en Lucia zomer 2016.
Het rechtstreeks nummer tel. van de afdeling Cardiologie van het Dali universiteitsziekenhuis is: 08 72- 22 01 246 Mijn vertaal-app werkt super. Ik moet alleen internet hebben en dan typ ik een tekst. Het gaat zo: De alarmcentrale in Nederland heeft een vast telefoonnummer nodig van dit ziekenhuis om telefonisch contact met ons te leggen. Ik heb geen beltegoed meer op mijn eigen mobiele telefoon. Wat is het directe telefoonnummer van hier? 荷蘭的急救中心需要醫院的固定電話號碼進行電話聯繫我們。我有我自己的手機上沒有信用。什麼是這裡的直接電話號碼嗎? En dan krijg je antwoord 😉

13 July 2017

Het is moeilijk om in een Chinees ziekenhuis te communiceren. Bijna niemand spreekt Engels. We begrijpen dat Rob hartproblemen heeft, waarschijnlijk een onderwand infarct, maar we weten niet hoe ernstig het is en wat de behandeling inhoudt. De hoofdzuster is aardig. Met een vertaalapp en veel goede wil kunnen we een beetje communiceren. Er zijn drie Nepalese studenten in het ziekenhuis die wel Engels spreken. Rajan helpt me bij het kopen van medicijnen op de eerste dag bij de apotheek van outpatient building en bij Rob's opname in het ziekenhuis als ik een borgsom moet betalen. Helaas zijn ze minder goed op de hoogte van Rob's medische dossier. Een zus van Wout is cardioloog. Ze heet dr. Lieselotte van Erven. Wout belooft dat hij dit weekend aan Lot gaat vragen of ze Rob wil helpen en ons kan adviseren. In een winkel koop ik handdoeken, toiletpapier en zeep. Daar moet je in het ziekenhuis zelf voor zorgen. Omdat onze bagage nog in Binchuan ligt, koop ik ook nieuw ondergoed.
Soms komen er heel veel mensen tegelijk om Rob heen staan in de ziekenhuiskamer. Rob noemt het allemaal stagiaires en hij hecht er geen waarde aan. Volgens mij zijn sommigen van hen co-assistenten en hebben ze een gedeelde verantwoordelijkheid. We hebben de reisorganisatie gevraagd of ze de bagage naar het ziekenhuis willen brengen. Dan hebben we weer toiletartikelen en kleren. Maar het belangrijkste voor dit moment zit daar dus ook bij: dat is onze reisverzekering. In Chinese ziekenhuizen is behalve medische zorg helemaal niets. Je moet zelf alles regelen; medicijnen kopen bij de apotheek, boodschappen doen en de patient eten geven, wassen alles. Zelfs als ze een infuusdraadje verleggen maken ze het hulpje wakker. Geen probleem hoor! Internet bij de zusterspost werkt niet altijd. Eventueel kan ik uitwijken naar een wifispot bij de ingang van het ziekenhuis. Dat is 10 minuten lopen vanaf de ziekenhuiskamer. Na 1 minuut valt telkens de verbinding weg en moet ik opnieuw inloggen.
's Ochtends krijgen we samen een kamer in het ziekenhuis op de afdeling cardiologie. Op de foto buigt Dr. Chang zich voorover naar Rob toe. Hij spreekt nauwelijks Engels en murmelt wat. Als ik wifi heb gevonden sturen we een app naar familie en vrienden waarin staat dat Rob in China onverwacht hartproblemen heeft gekregen. We probeerden het voorzichtig te formuleren. Dat is moeilijk, want Rob wil niemand lastig vallen met zorgen of verdriet. Het liefst willen we iedereen gerust stellen, maar we weten zo weinig. Na het eerste bericht gaan de kinderen van Rob onmiddellijk bellen. Arne, Marieke en Marc willen Rob persoonlijk spreken en vragen hoe het met hem is. Het zijn emotionele momenten. Wat is China dan ver weg! Het beltegoed van mijn iphone is snel op. Het is niet mogelijk om op te waarderen omdat ik in China geen toegang heb tot internetsites. Marc, Arne en Marieke zetten een paar keer beltegoed op mijn iphone via Hollands Nieuwe. De internetverbinding is slecht.

12 July 2017

Rob voelt dat hij echt niet in orde is. Hij heeft al een paar dagen pijn op zijn borst en hij is moe. We besluiten hulp te vragen in het hotel. De hoteleigenaresse belt een dokter en een ambulance. Ze zijn er zo. De dokter wil Rob in het ziekenhuis verder onderzoeken. De hoteleigenaresse leeft erg mee en stapt ook in de ziekenauto. In het ziekenhuis van Binchuan wordt besloten dat Rob snel naar een groter ziekenhuis moet. De hoteleigenaresse en ik racen met een taxi naar het hotel om wat spullen op te halen en geld te pinnen voor de eerste kosten. Dali ligt 70 km. van Binchuan en heeft een universiteitsziekenhuis. Rob wordt daar middernacht binnen gebracht met een hartslag van 40. Een arts maakt mij onder 4 ogen met een vertaal-app duidelijk dat ze niet voor zijn leven instaan. Ik moet een verklaring tekenen. Op dat moment kan ik wel door de grond zakken. We brengen de nacht door op de spoedeisende hulp. Dat is het 1e gebouw na de ziekenhuispoort vooraan, outpatient building.
Rob heeft op de fiets een hartinfarct gekregen. Dat het ernstig was, begrepen we pas later. Rob fietste voor. We hadden twee beklimmingen gedaan en de weg was redelijk vlak. Op een gegeven moment stopte hij. Ik ging naast hem staan om te vragen wat er aan de hand was. Op dat moment zakte Rob in elkaar en viel naar links, bovenop mij. We vielen op de grond. Na ongeveer een minuut was Rob weer bij kennis. Hij gaf heldere antwoorden op de vragen die ik stelde. We hebben een tijdje op straat gezeten en daarna op een boomstam in de berm. Toen we bijgekomen waren van de schrik, hebben we geprobeerd om verder te fietsen, maar Rob zat als een natte krant op de fiets. We zijn toen gaan liften. Een aardige jongen met een pickup heeft ons meegenomen. Hospital? vroeg hij. Nee, nee hotel hebben we geantwoord. Toen heeft die jongen ons naar Hotel Binchuan gebracht, 20 km. verderop. In het hotel heeft Rob geslapen. Toen we daarna uit eten gingen, was hij hondsmoe en zijn gezicht was grauw.

12 July 2017

Vanochtend in Dali hebben we dimsum gegeten als ontbijt. Lekker! Op een van de foto's staat een Bai-meisje, maar als je beter kijkt zie je dat ze een kaart om haar nek heeft van de reisorganisatie waar ze voor werkt... Vanuit de haven van Dali hebben we een boot genomen naar de overkant van het Erhai meer. Er was wat bewolking en soms miezerde het, maar dat vonden we juist prettig. Ik denk dat het 26 graden was. Prima fietsweer! We zijn langs een aantal steen- en cementfabrieken gefietst. Werknemers zijn intern, ze slapen in cabines en hun kleding hangt buiten. Ook bij een brug in aanbouw overnachten bouwvakkers. Vrouwen werken minstens zo keihard als mannen! Op een bouwplek zien we vrouwen onvermoeibaar stenen sjouwen en in een betonmolen gooien. Wat een discipline. Net als de koks in Kunming, die in de namiddag in ferme taal worden toegesproken door hun manager. In koor geven ze antwoord, om te bevestigen dat ze loyaal zijn aan de baas en aan het bedrijf waar ze voor werken.

11 July 2017

We moesten vanmorgen een uur fietsen naar het busstation in Kunming, ongeveer 8 km van ons hotel vandaan. Met een aantal drukke verkeersknooppunten en een tienvoud aan regelaars kun je geen tempo maken. Snel langs een stok of lint schieten is niet aan te raden. Zelfs Rob heeft het gevoel dat-ie beter niet bijdehand kan gaan doen, anders zou het wel eens veel langer kunnen gaan duren allemaal. Op het busstation hebben we de chauffeur geld toegestopt en toen konden de fietsen in het ruim, geklemd tussen piepschuim dozen met gekoelde vis. In de bus keken we naar een soort Onderweg naar Morgen met schreeuwende acteurs, mannen die minuten lang aan iemands oor trokken en hartverscheurend huilende vrouwen. Van het busstation in Xiaguan zijn we naar Dali gefietst, een ommuurd stadje op een plateau van 2000 meter. Helaas is Dali overspoeld door Chinese toeristen. De enige Bai-meisjes die we zien zijn toeristengids of ze promoten een restaurant. Niks aan. Morgen verder!
In China is Facebook geblokkeerd en we hebben ook al geen toegang tot google of andere zoekmachines. Best onhandig, want iets opzoeken is er dus niet bij. Gelukkig werken de apps op onze mobiele telefoons wel. Rob vindt het leuk om de tour te volgen en ik blader af en toe online wat door de Volkskrant. Zo las ik dat Trump president Xi boos had gehad omdat hij hem niet de baas van Volksrepubliek China had genoemd, maar door een verkeerde woordkeus had hij het over China met Taiwan erbij en die landen hebben verschrikkelijk bonje. Ingewikkeld verhaal, komt er op neer dat Trump niet veel achtergrondkennis heeft en dat-ie nogal lomp is. Ander Chinees nieuws van dit moment: de terminale Nobelprijswinnaar Xiaobo die in China gevangen zit mag misschien toch naar het buitenland voor een behandeling. Men vreest dat het voor de beste man inmiddels te laat is.
Onderweg naar het busstation in Kunming zien we mensen op een plein tollen, een serieuze sport voor volwassen. Het kost de beoefenaars behoorlijk wat inspanning om met de zweep tegen de zilverkleurige tol te slaan. We horen de harde klappen van het touw op de tegels.

9 July 2017

Vanmorgen zijn we naar het busstation gefietst om tickets te kopen voor de bus naar Dali morgen. We hebben onderweg veel dansende mensen in parken gezien. De meneer met het mao-petje deed ontzettend zijn best, maar hij was stram en zijn vrouw werd steeds knorriger. Toen hij haar diadeem van het hoofd gestoten had moest hij aan de kant gaan zitten en ging ze verder met een dame dansen. Het busstation ligt aan de westkant van de stad. Aan diezelfde kant, in de heuvels, ligt de Bamboetempel. Na een klim met 12 haarspeldbochten verder waren er. De tempel is bekend om de kleisculpturen van 500 boeddhistische monniken met een unieke gezichtsuitdrukking. Sommigen hebben extreem lange benen waarmee ze de oceaan over kunnen en anderen hebben enorme armen waarmee ze de maan kunnen bereiken. Terug de berg af was heerlijk! De fietsen doen het prima. Morgen gaan we naar Dali om daar de fietsroute op te pakken.
Vanmorgen na het ontbijt hebben we de fietsen uit de dozen gehaald en rij-klaar gemaakt. Gelukkig waren ze onbeschadigd. De dozen hebben we met plakband hier en daar gerepareerd. We laten ze achter in het hotel en gebruiken ze op de terugweg nog een keer. Vandaag was een regenachtige dag, maar we hebben er weinig last van gehad. We hebben de hele dag door de stad gelopen en veel gezien. Het is zo leuk om terug te zijn! Bij de Yuantong tempel misten we de duizenden schildpadden in de vijvers rondom (waar zouden die gebleven zijn?) en nog steeds wordt er gigantisch veel gebouwd in de stad. Gelukkig zijn ze in de binnenstad nu ook een oude straat met houten huizen aan het restaureren! In het green lake park waren mensen aan het dansen en gezelschapsspelletjes aan het doen. Op drukke kruispunten staan verkeersregelaars met linten of lange stokken om het verkeer tegen te houden. Op een druk kruispunt telden we 15 regelaars.
Vanavond hebben we traditionele streekgerechten gegeten: crossing bridge rice noodles en paw paw water. "Over-de-brug noodles" is een kom bouillon waar je noodles en flinterdun vlees en groenten in doet. Heerlijk! Paw paw water is geparfumeerd suikerwater met doorzichtige gelei, bruine siroop en kokos. Ook super lekker!

8 July 2017

We zijn geland in Kunming!
We zijn op de luchthaven van HongKong en moeten een paar uur wachten op het vliegtuig naar Kunming. Er is 6 uur tijdsverschil met Nederland. Het is hier vroeg in de ochtend, dus we hebben de nacht overgeslagen. Ik ga proberen om nog wat te slapen.
Vanmorgen zijn we uitgezwaaid op Nieuwerhoek door mijn lieve ouders en met de taxi naar Schiphol gebracht. De drukte op de luchthaven valt best mee.

4 July 2017

Ons reisschema is definitief. Nog 3 dagen werken en dan...

30 June 2017

Volgens de buienradar regent het pijpenstelen in Zuid China. Volgende week wordt het niet beter... Er worden dagen van 100% neerslag verwacht. Serieuze nattigheid dus. Gisteren heb ik optimistisch een rode poncho met stippen bij de vakantiespullen gelegd, maar opeens sloeg de twijfel toe: zo'n flapperding valt eigenlijk meer onder de categorie noodoplossingen. Daarom heb ik bij mijn fietsenmaker toch maar die dure, stoere, gele regenjas gekocht. Dat voelt buien-bestendig! Nu duimen dat vrijdag in China de zon weer gaat schijnen.

28 June 2017

Over ruim een week gaan Rob en ik voor de 6e keer met een fietsroute van Asian way of life op vakantie. Dit keer gaat de reis naar de provincie Yunnan in het zuiden van China. Het startpunt van de reis is Kunming. We zijn er eerder geweest en eerlijk is eerlijk: Kunming is geen bijzondere stad. Door de vooruitgang hebben veel oude wijken plaats gemaakt voor nieuwbouw. Vanuit Kunming reizen we verder naar Dali, het beginpunt van onze fietsroute. In Yunnan wonen etnische minderheden zoals de Yi, de Dai en de Naxi, allemaal met hun eigen kleding en gebruiken. Ik verheug me op de kleurrijke markten en het 3-daagse fakkelfestival in Lijiang. Ik ben ook benieuwd naar het Songzhanling klooster van de geelkapmonniken. Ze noemen dit het kleine potala paleis omdat het lijkt op de residentie van de Dalai Lama in Tibet. Nu nog fietsen :-) Wie het leuk vindt kan ons volgen!

20 June 2017