Netherlands · 87 Days · 25 Moments · June 2017

Spartan trifecta missie Oostenrijk


12 September 2017

Deel 6: De super....de laatste die we nodig hebben voor de trifecta! Het is regenachtig, kouder dan gisteren en we moeten ver lopen naar de start. Dat begint lekker. We gaan na een gezellige warming-up van start en het is veel drukker dan gisteren. Iedereen vliegt het startvak uit, maar onze benen gaan iets minder hard. Bergje op gaat nog wel en vlak terrein is ook te doen, maar dalen dat is hel voor de knieën. We gaan de steengroeve in....O nee zwemmen.....Heej geen bootjes....wat?.....Yeah ze hebben het zwemmen eruit gehaald (reden onbekend) maar ik geloof vanaf dat moment in een god. O wat ben ik blij! Maar Spartan gaat ons verder niet sparen. Het terrein is door de regen veranderd in onbegaanbaar terrein. Er is geen centimeter op de route waar je een stabiele stap zet en al glibberend en glijdend dalen we af en klimmen we naar boven. Dit is niet normaal meer. We komen haast niet vooruit. En daar staan we dan....weer omhoog rode en zwarte piste. Wat had ik daar zo geen zin in!
Bye Bye Trifecta voor hen, dus wij zijn blij want we zitten nog in de race. Met frisse tegenzin starten we de sprint wat nooit meer een sprint zal worden. Na 7 uur Beast ga je echt zo hard niet meer. Het lichaam wil niet meer en dit vraagt om doorzettingsvermogen. Over de Sprint kan ik kort zijn. Weer het koude meer in en Bucket Carry en klimmen, beekjes en muren. Uiteindelijk van alles hetzelfde maar dan in 8 km. Maar de Finish is fijn.....en heel welkom! 2/3 is binnen. Nu herstellen en morgen de Super. Snel eten en koolhydraten stapelen, nog even naar het ziekenhuis want Mo had prikkeldraad in dr oog gekregen (gelukkig godzijdank de draad) maar toch wel even verzorging nodig. Gelukkig na een nacht weer alles oké! Dus op naar de Super! De ochtend van de super ja.........dat doet pijn. De benen doen zeer en de knieën zijn qua omvang verdubbeld. Elke stap doet zeer maar ja we hebben een missie.
Deel 4: We lopen tijd in door de afdaling en dat is nodig, we zitten krap op schema om de sprint te halen. We pakken wat muren, met autobanden door een moeras waar je tot je kruis inzakt en dat doen we even later ook even met een ketting die veel te zwaar glad en onhandelbaar is. We gaan de beken door en zien weinig asfalt. Een stukje van 1 km wellicht en de rest is offroad. We gaan door beekjes, onder bruggen door stuk of 10 en naderen langzaam de finish. Na 22 km zien we het thuisterrein waar we speerwerpen, muren klimmen, combinatiehindernissen, trenches en veel modder. Maar na 7 uur zien we het vuur en springen erover! Yes Beast is binnen....snel eten want over 30 minuten starten we met de Sprint! Nog even met mama en tante an kletsen die zijn gekomen en weer op naar de start van de Sprint. Jemig wat hadden we daar totaal geen zin meer in 😂 Maar dat zijn de regels en hallo....we hebben het qua tijd gehaald. Iets wat 70 van de 600 mensen niet kunnen zeggen. Die waren te laat....
Deel 3: We beginnen aan de klim over de rode piste, maar langzaam word hij steeds zwaarder. We gaan over op de zwarte piste en om het voor Spartan nog even leuker te maken gaan we off piste op de zwarte piste even lekker met een zandzak van geschat 15 kilo lopen. Op een pad waar je jou ergste vijand niet overheen stuurt zo smal. Een bizarre ambiance....nog nooit heb ik zoveel mensen kapot zien gaan in stilte. Doodse stilte en mensen die op slakkentempo naar boven gaan stapje voor stapje. Even stoppen en weer door. Boven aangekomen moet je een cijfercombinatie onthouden. Mo pakt deze op, ik probeer het niet ik pak wel 30 burpees. En dan met zandzak naar beneden door het bos. Niet te doen en serieus gevaarlijk. 1 misstap en je hebt een serieuze blessure. Gelukkig gaat bij ons alles goed en na lang dalen mogen we afscheid nemen van de sandback. Tot nooit meer vriend! Oké focus en door. De benen hebben het zwaar maar we mogen gaan dalen. En dat doen we en hard!!!
Deel 2: Na deze koude douche vervolgen we onze weg en komen tractorbanden tegen die we omflippen, zware stenen die we omhoog takelen en dan de gevreesde Bucket Carry.....vul een emmer tot de gaten en loop er 1 ronde mee. Nou dat ding is zwaar, lekker hoor. Vervolgens beginnen we met klimmen en weten we dat er met Spartan niet te spotten valt. We zitten op 2,5 km en dit was best heftig. Maar Spartan probeert ons af te bluffen is onze conclusie. En daar gaat Spartan lekker mee door voorlopig. Muren, onbegaanbare paden, beekjes temperatuur veel te koud, rivieren met stroomversnellingen door klunen, evenwicht bewaren door over paaltjes te lopen, evenwichtskoort overkomen, netten klimmen, rekken over klimmen en ga maar door. Maar net als je denkt dat je lekker bezig bent dan komt het pas echt. We zien mensen een berg omhoog lopen en die weg lijkt geen einde aan te komen. Overal zie je mensen lopen, tot aan de top. Jemig.....dit is even slikken. Maar linker been voor de rechter....en door

10 September 2017

Deel 9: De Finish....het laatste puzzelstukje....de Trifecta is binnen! Ongelofelijk wat hebben we gedaan? Langzaam komt het besef...het is ons gelukt! Wat ben ik ontzettend trots op deze prestatie, dat kan ik niet met woorden omschrijven. By Far het zwaarste dat ik ooit heb gedaan, nog nooit ben ik zo gesloopt geweest. Mentaal was het een test van jewelste, maar Spartan we hebben je verslagen! Je hebt ons niet kapot gekregen. Nog nooit ben ik zo blij en verrot tegelijk geweest. En ondanks dat het ene been nauwelijks voor de andere gaat, voel ik me perfect! In de auto kijk ik Mo eens aan en het enige dat ik kan bedenken is "Jezus Mo....wat ben ik ongelooooofelijk trots op jou!" Dit hebben we samen maar mooi geflikt. De detailverhalen (die nog vele malen leuker zijn, volgen later) maar deze globale afspiegeling wilde ik jullie toch niet ontnemen! Arooh!!!
Deel 8: We beginnen aan de klim en hopen dat de zandzakken achterwege blijven. Maar dat kunnen we nu niet zien. Deze klim is met de dag van gisteren in de benen de hel op aarde. Wat ben ik 10 keer dood gegaan op die berg, maar Spartan je gaat niet winnen! Gelukkig wisten we toen nog niet hoeveel kilometer we uiteindelijk nog moesten, anders had ik eerst even een potje staan janken op die berg. Maar boven aangekomen even eten (perfecte verzorging) en afdalen. We gaan niet zo hard als gisteren maar dalen betekend wel richting het einde. Alle obstacles komen weer voorbij. Veel slepen en sjouwen, mooie technische onderdelen die we als de beste beheersen en burpees. Want ja...je krijgt overal 1 poging. Als team delen we ze netjes dus ieder 15 burpees en door. De Finish komt na 17 kilometer (Damn Spartan dat was lang voor een super hoor) in zicht. Helemaal gesloopt, maar toch kunnen we ook nog lachen. De fire Jump slaan er over, die trekken we niet meer. En dan de Finish!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

9 September 2017

Deel 1:Spartan je bent een Beast! Zaterdagochtend 7:00 uur het wekkertje gaat.....raceday! Met een gevoel van eindelijk is het zover, vastberaden, tikkeltje zenuwachtig en ook een beetje twijfel zitten we aan het ontbijt. Eten moet je op deze dag, maar dat valt niet mee. Snel de auto in en naar de start. Tasje weg brengen, nog even snel een banaan en een krentenbol erin "proppen" en een bidon leeglurken met een combinatie van dextro en magnesium. Aan de voorbereiding kan het niet liggen. Een heerlijk zonnetje en ongeveer 15 graden....op naar het startvak. Een opzwepende warming-up en we geven elkaar een boks.....start! Gelijk de eerste waterbak door en hup stijl de berg op. Spartan dat hadden we verwacht....je gaat ons proberen zenuwachtig te maken aan het begin. Na een kilometer gaan we de steengroeven in...Damn indrukwekkend. Stijl naar beneden en daar wacht ons een onaangename verrassing...zwemmen! Zoooo dat water is me een partij koud. Maar we geven geen kik en zwemmen lekker door.

8 September 2017

De dag voor de race......spannend! Nou dat viel eigenlijk alles mee. We hebben een heerlijk dagje gehad. Eerst uitgeslapen, rustig ontbijten en een wandeling maken berg op. Yeah de eerste rode piste zit in de benen en dat zal zeker niet de laatste zijn. Daarna naar Oberndorf om de registratie te doen. Gelijk krijgen we een indruk van de sfeer, obstacles en omgeving en dat was best indrukwekkend. Spartan heeft niet gelogen.....behalve op het start/finish terrein, zie je verder niks van de route. Morgen eerst de Beast (27km) en daarna de Sprint (8km). Ongeveer 8-9 uur door de bergen crossen morgen, maar wat hebben we er zin in. Vanavond pasta gegeten, laat op de avond en tot de nok toe vol. Daarna tasjes pakken, spullen gereed maken en nog even een journi schrijven. Hopen dat we zo goed slapen en morgen om 7:00 uur eruit.....Spartan we kommen eraan! 💪🏼💪🏼

7 September 2017

Gisteren ochtend vertrokken vanuit Sleeuwijk naar Hilpoltstein. Goede reis gehad, goed hotel en goed eten. Vanmorgen door naar St Johan en wederom weer een goede reis gehad. Hier aangekomen even de spullen uitpakken. Maak jullie geen zorgen want wat hebben wij veeeeeel eten mee genomen. We zouden er wel 3 weken mee doorkomen. Vervolgens eerst maar eens een rondje gaan lopen en die benen vast aan de bergen laten wennen. Even het dorp in, terrasje pakken en natuurlijk gewoon even een biertje erbij. Goed voor de ontspanning. Inmiddels kunnen we ons iets beter een voorstelling maken hoe hoog die bergen hier toch al wel zijn. Dat blijft indrukwekkend. Vanavond een avondje op bed gehangen, spelletje spelen, muziekje erbij. Lekker relaxed. Morgen gaan we de starttickets halen, even met de lift de berg op en vooral koolhydraten stapelen en heel veel drinken. Geen alcohol maar water. Even een buffertje aanleggen voor zaterdag. Nu lekker slapen! 💪🏼💪🏼

4 September 2017

Vandaag gaan we vertrekken richting Tirol.....eindelijk! Morgen Jinthe naar Dribbel brengen (slik) en daarna op naar Hilpoltstein in Duitsland voor een tussenstop. Gisteren en vandaag de laatste trainingen op het parcours gehad en vandaag een rondje hardlopen. Mo nog even een lesje crossfit gedaan en ik een lesje crossfit gegeven. Met de groep waar dit hele avontuur ooit mee begon in Scheveningen en wat bij ons een beetje uit de hand gelopen is, hebben we vanavond afgesloten. De groep hoef je niet te vertellen hoe spannend dit is en ook de groep spreekt uit iets wat gespannen voor ons te zijn. Leuk om met elkaar te delen en van Sietske krijgen we nog een Brugse Zot voor na de sprint met een bemoedigende tekst. Zoals elke week drinken wij nog een Brugse Zot aan de bar en kijken elkaar eens aan "Nu is het echt begonnen" en zo is het. De auto zit vol, de energie moet eruit, weken lang gebikkeld en over 9 uur gaan de trossen los! Tirol we komen eraan.....aaroh!!! Laat maar komen 👊🏻

3 September 2017

Afgelopen week was een "alles in 1 week" week. Sportdagen voor Da Vinci en voor Mo de organisatie van het Fun For All weekend. Lekker vol en dus veel afleiding. En dan is het zondag en zit deze drukke week erop. En dan ineens gaat de tijd een stuk langzamer. Ik betrap mijzelf erop dat er weinig uit handen komt en dat ik nu toch echt wel een "beetje" zenuwachtig begin te worden. Vandaag een rustig dagje, morgen laatste keer parcours trainen, dinsdag nog even hardlopen. En natuurlijk gewoon werken en morgen mijn tas inpakken voor vertrek. Ik hang hier op de bank en bedenk mijzelf dat we volgende week om deze tijd klaar zijn. Dan zitten alle 3 de races erop. Dan is de trifecta binnen en is het feest! Ik kan het me nog niet helemaal voorstellen dat dit volgende week al is. Het beloofd weer een "alles in 1 week" week te worden en hoe bizar dat het dan volgende week om deze tijd bekend is of we het gehaald hebben. Keep calm....het word vanzelf woensdag, dan gaat het beginnen 💪🏼💪🏼

23 August 2017

Je moet goed eten. Favoriete zin van moeders in het algemeen. Dit geldt zeker voor sporters. Er wordt nogal wat verbruikt. Op dit moment heb ik 24/7 honger. Het eten is niet aan te slepen. Kan ook niet anders, we sporten bijna elke dag. De verbrandingsmotor draait op volle toeren. Tijdens de Spartan gaan we heel wat calorieën verbranden. Er zal op die alp best wat te eten zijn maar misschien niet genoeg. Zelf meenemen dus. Maar dat moet wel waterdicht. Er moet ook gezwommen worden. Tijd voor een experiment: blijven de energierepen droog in een telefoonhoes als dat een uur onder water ligt? Emmer gevuld, hoesje met reep ondergedompeld en wachten.... Na een uur hoesje opengepeld en een keurig droge reep eruit gehaald. Experiment geslaagd!! Es kijken of ik in m'n beha nog een plekje overheb om het hoesje mee te nemen. Met cup c van start en finishen met cup b 😉

19 August 2017

Koud water. Zelfs als het 30 graden is in de zomer ga je hier niet vrijwillig met een glimlach op je giechel in. Bij de spartan ontkomen we er niet aan. 300 Meter (gokje) door een bergmeer zwemmen. Onze trainingen zijn erop gebaseerd zoveel mogelijk situaties en obstakels na te bootsen. Deze wijsheid is niet van mezelf, daar is Ellen heel goed in. Heel dapper werd het boek Koud Kunstje van Wim Hof besteld en uitgelezen. Die kerel heeft wel een goed verhaal. Hij heeft zelf methodes ontworpen om het koude water te trotseren. Daardoor is hij in staat z'n autonome zenuwstelsel te beïnvloeden. Kort door de bocht gezegd: hij is in staat met behulp van kou zichzelf sterker, weerbaarder te maken en soms zelf te genezen. Voor ons is het in eerste plaats belangrijk dat het een boost geeft aan je spieren, ontstekingen remt èn... Ons laat wennen aan koud water. Dus... Koud douchen! 1 minuut om te beginnen. Zie dan je ademhaling maar es onder controle te houden. Progressie is er al: 2e x ging beter

13 August 2017

Even een avondje in de speeltuin gespeeld. De TRX mee en meer heb je niet nodig om in de speeltuin een serieuze training te kunnen doen. Meestal staan er wel rekstokken en een schommel, nou dan kan je echt alles trainen geloof mij maar. Bij aankomt waren er nog een paar kinderen met hun ouders. Deze keken nogal vreemd op van 2 volwassenen die gaan sporten in een speeltuin. Wel leuk want deze mensen vroegen wat we gingen doen en bleven ook kijken naar wat we dan eigenlijk wel niet gingen doen. Een goede rekstoktraining van 45 minuten, TRX en schommels en we hebben alle grote spiergroepen weer gehad. Tijd voor mijn angstgegner de Bucket Carry (een grote emmer met 20 kilo een meter of 300 de berg op en af dragen voor je lichaam). Dus op naar de dijk van Sleeuwijk en 3 keer op en neer. Man man man wat heb ik hier een hekel aan. Maar wat moet dat moet dus gaan met die 20 kilobanaan. En de passerende wandelaars konden er wel om lachen, dus toch mensen een glimlach bezorgt vandaag 😁😁

11 August 2017

Vandaag de "bergen in" nou ja de Nederlandse bergen bij Rheden, oftewel de Posbank berg. De planning was vooraf om 20km in de benen te pompen. Dit werden er 2x12,5 dus een net totaal van 25 km vandaag. Een fantastisch mooi natuurgebied met alle ondergronden die je kan wensen. Stijle beklimmingen maar ook paden omhoog wat net even te lang duurt voor het comfortabele. Veel natuurliefhebbers die de paden blokkeren voor een bloemetje die je alleen met een hele grote telelens überhaupt kan zien. Grote buffels of koeien of wat het dan ook zijn, maar Mo zag ze alleen niet. Die dacht dat het obstacles waren. En tackelende boomstronken, waardoor ikzelf ook de bloemetjes van dichtbij kon gaan bekijken. Het was vandaag weer lachen, maar ook zeker op de tandjes bijten. De polar uitlezend met de resultaten is altijd een momentje van trots. Daarna een heerlijk biertje, goed eten (zalm/biefstuk) en terug naar huis. Beentjes omhoog en jullie vertellen hoe het was. Het was een mooie dag 💪🏼💪🏼

10 August 2017

Het parcours, onze grote vriend! Daar ben je nooit klaar, techniek verbeteren, snelheid opvoeren, nieuwe obstakels proberen. In de periode voor de vakantie hebben we er 2x in de week getraind. Omdat je veel hangt in de ringen, monkeybars of in het net hebben we ook echte bouwvakkersklauwen gekregen. Goed veel eelt zet erop. Goed veel grip dus. Maar na twee weken vakantie hebben we weer vrouwen handjes gekregen. Das balen! Vanavond zijn de handen weer goed mishandeld. Nog 1 weekje wachten dan zijn ze weer aan alles gewend.

9 August 2017

Die 30 burpees... De strafregel van de spartan als je een onderdeel niet haalt. We gaan ze meemaken, heb geen enkele illusie dat we de finish halen zonder deze zo gehate oefening. Kan het ook best accepteren als de monkeybars opdoemen na de 20 kg bucketcarry. Maar voor het missen van een speer denk ik daar toch heel anders over. En ik heb zo'n vermoeden dat we de speer meerdere malen moeten gooien. Er moest een speer komen om te oefenen. En snel! Op diverse YouTube filmpjes gekeken en geschat hoe ver de afstand is die we moeten gaan gooien. Met strobalen en autobanden het doel zoveel mogelijk nagebootst. Het gooien kom beginnen. En dat viel nog niet mee. Urenlang geworpen, techniek verbeterd en, uiteraard, gelachen. Allebei missen, 30 burpees als straf. Tijdens de trainingen heb ik dat ervoor over maar straks op die Alp wil ik niks missen!
En nog 4....ja echt nog maar 4 weken en dan zitten we nu in Hilpoltstein. Altijd al een keer naartoe willen gaan 😜 Dan zijn we onderweg en hebben we al een halve gezamenlijke playlist op spotify gehoord (waarin onze muzieksmaak nou niet bepaald hetzelfde is) en zitten we aan de Wienerschnitzel mit pommes und Ein kleines Bier. Waaaat bier.....ja dat mag echt nog wel 3 dagen voor de start. Dit verhaal heet visualiseren en dat doe ik graag. Natuurlijk is de schnitzel en het bier nu niet waar het om gaat. Het gaat om het visualiseren van hetgeen je gaat doen. In gedachte heb ik al 100x de Beast, Sprint en Super gedaan en weet ik precies wat ik wanneer wil eten. Welke kleding er aan gaat, wat ik ga doen op de zware momenten, hoe ik het koude water ga trotseren enz. En doordat het visualiseren iets belangrijks is voor elk mens en zeker als controle freak "de sporter" geeft Spartan zo weinig mogelijk informatie. Geen info over afstand, hindernissen, starttijden enz.....want dit is Spartan 💪

7 August 2017

Twee weken vakantie zitten er op. Superleuke vakantie met onze camper gehad. Lekker Nederland doorgecrosst. En toch keek ik uit naar ons laatste eindpunt de kurenpolder in Hank. Want dit zou meteen weer het vervolg zijn van onze, inmiddels zulke vertrouwde, trainingen. Tuurlijk heb ik in de vakantie door getraind: door bermen met hoog gras gerausd, elastieken aan de camper gebonden, aan de trx gehangen, burpees gekilled maar toch was het anders.... Dat was zonder m'n maatje Ellen, en dat voelt na al die trainingsuren samen gewoon heel kaal. Dat hebben we vandaag maar es gelijk goed ingehaald: van Hank naar Sleeuwijk gerend, ja t was smerig heet maar wat moet dat moet. 's Avonds parcours ook nog meegepakt. Spieren moesten wakker geschud worden, lichaam moest weer even gaan snappen wat er verwacht wordt. Hoeveel zin kun je hebben om weer in dat fijne trainingsritme te komen? Heel veel zin!!
Rennend naar huis van vakantie! Het klinkt heel leuk en dat was het ook, maar gelukkig zaten we op de Kurenpolder en niet in Iseo. Vandaag om 16:15 uur vertrokken richting Sleeuwijk. We hadden gedacht dat de ergste warmte dan voorbij was, maar na 15 minuten rennen bleek het nog aardig aan de temperatuur te zijn. We hebben de magnetronstraat vandaag maar even overgeslagen en hebben de toeristische route over de dijk genomen. Toch leuk een beetje afleiding van een geit en een schaap zo tussendoor. Na 2 heerlijke vakantieweken, waarin ik natuurlijk wel getraind heb (maar een beetje minder dan anders) is het nu weer tijd om er een tandje bovenop te doen. Vandaag 12 km gerend en vanavond door naar het parcours. De armen moeten weer aan het werk. Met nog 4,5 week te gaan, geven we nog even gas bij. Nog een week vakantie, veel trainen en vooral weer hangen en nog meer hangen aan die armen. Dat zal wel even doorbijten zijn vanavond....maar het komt vast helemaal goed! 💪🏼💪🏼

5 August 2017

Vanmorgen maar eens vroeg op pad, nou ja vroeg...vakantietijd vroeg. Een loopje van 10km in een uur is de planning. Ik besluit voor de meest rechte weg te gaan vandaag en loop vanaf de camping naar Nieuwendijk. Langs de snelweg over de magnetronstraat. Kennen jullie het begrip magnetronstraat? Ik heb hem zelf in het leven geroepen op de Vaalse berg, maar deze straat is bijna overal te vinden. Een magnetronstraat is een straat waarbij het bloedheet is, geen wind en weinig zuurstof. Meestal na een regenbui ontstaat deze en wanneer de zon dan lekker op de straat staat te dampen dan krijg je dit fenomeen. Zeker niet mijn favorieten straat, maar wel een mooi straatje om de hartslag eens lekker te laten stijgen. Je lichaam kan hier zijn warmte slecht kwijt en je voelt de temperatuur per minuut oplopen. Nu weer terug op de camping, warme trui aan en zo een warme douche. Want hier is het geen magnetronstraat...meer koelkast in combinatie met een stortdouche. Maar dat kan de pret niet drukken ?

2 August 2017

Wanneer besluit je om aan een Spartan te beginnen? Eerlijk gezegd zou ik het niet weten. Wel weet ik dat ik na een aantal Obstacle Runs toe was aan een grotere uitdaging. Ik ben mijzelf in gaan lezen en las over de Trifecta. Deze medaille behaal je wanneer je alle 3 de afstanden in 1 jaar weet te volbrengen. Voor mij stond vast dat de race plaats moest vinden in de bergen. En toen las ik over de Spartan in Tirol. Ken je dat moment waarop je zeker weet "Dat wil ik"!? Dat had ik toen en het was ook mogelijk om alle 3 de afstanden in 1 weekend te doen. Met de gedachte "als ik dan toch naar Tirol ga, dan doe ik ze toch alle 3 in 1 weekend" heb ik mij ingeschreven voor het Trifecta Weekend. Later toen zelfs Spartan ons als crazy people gingen beschrijven toen bedacht ik mijzelf dat het wellicht best wel veel is in 1 weekend. Maar ach er zijn nog 598 andere trifecta crazy people dus ik ben niet alleen. En zelfs in Sleeuwijk is er nog een crazy people, Mo we gaan het gewoon doen ?
Het aftellen is nu echt wel begonnen. Over 5 weken vertrekken Mo en Ellen naar Tirol. Wij gaan daar de race der races afleggen. En niet 1 race maar 3 races in 2 dagen. Op zaterdag starten we met de Beast (ongeveer 23-27 km) waar we dan aan het einde van de middag nog de sprint doen (ongeveer 6km). Op zondag staat de Super op het programma (ongeveer 14-18 km). Zoals Spartan het zelf omschrijft......40+ Kilometer, 3.000+ Höhenmeter, 80+ Obstacles - in nur 2 Tagen! Und du bist einer der 600 Verrückten, die das in Oberndorf/Tirol angehen! Dat beloofd wat 😉 Het zal een loodzware uitdaging worden, nu nog 5 weken heel hard trainen. En vanaf deze plaats willen we jullie een kijkje geven in ons Spartan Trifecta Missie. Van training tot de countdown tot uiteindelijk de felbegeerde titel en medaille......De Trifecta.

17 June 2017

Koffie & drankjes, bijzondere categorie in een sportleven. Met name de drankjes. Want tijdens het nuttigen van ons favoriete biertje, de Brugse zot, vroeg Ellen mij, quasi nonchalant, "ah Mo, maar jij gaat die spartan toch wel doen met mij hè".... Slik. Die zag ik ff niet aankomen. Tuurlijk had ik er al wel es het een en ander over gelezen.. en zeker was m'n nieuwsgierigheid gewekt. Maar zelf deze race der races met beide handen aanpakken was wel een ander verhaal. K mocht er even over nadenken van Ellen, fijne meid ist... Het spreekwoordelijke nachtje was genoeg. Langer nadenken zou alleen maar twijfel brengen. Twijfel wat er toch altijd is: hoe sterk ga ik worden, kan ik de trainingen aan, blijf ik blessurevrij, zijn de obstakels niet te technisch voor me? Ik was tenslotte nog maar een jaar bezig met deze sport. En eigenlijk pas een half jaar intensief op een parcours aan het trainen. Maar deze uitdaging is té vet om te negeren. Ik moet het nú doen, nog voor m'n 50e