Bangladesh · 11 Days · 5 Moments · September 2017

De reis van Boysoftheworld in Bangladesh


14 September 2017

Onze laatste anderhalve dag Bangladesh spendeerden we natuurlijk in de hoofdstad van waaruit onze vlucht vertrok. Toen we er met de bus aankwamen, bleek een groot deel van de stand blank te staan. Bovendien draaide de stad weer op volle toeren gezien het Eid Festival voorbij was. Via een CNG probeerden we de stad te doorkruisen, richting Dipro, onze vaste stek in Dhaka. Nadat we 1 uur stilstonden, namen we het heft in eigen handen en trachten gewoon te stappen... Foto's hiervan hebben we niet want dit was pure survival.. straten volledig onder water, mensen die hun schoenen verliezen, water waar je waarschijnlijk een vuile ziekte aan overhoudt, wandelen op de droge middenberm tussen bedelende straatkinderen en hallucinerende drugsverslaafden. Neen, dit is niet overdreven... maar we geraakten er.. Bangladesh, een ongelofelijke reiservaring, fantastische mensen, een land in ontwikkeling.. of misschien is dat te eufemistisch gesteld.

12 September 2017

Met de bus van Cox's Bazaar naar Chittagong. Opnieuw vonden we last minute een host op coachsurfen, Nabila. Zelf verbleef ze in Dhaka, maar we mochten bij haar vader intrekken en haar buurmeisje/vriendin zou ons begeleiden. De vader van Nabila was een schat van een man en een fantastische kok, maar sinds het overlijden van zijn vrouw en zijn twee dochters die het huis verlieten, is hij heel eenzaam. Mishowra, het buurmeisje, leidde ons rond. De studente tandheelkunde vertelde me hoe ze opkeek en verlangde naar de vrijheid die ik als westerse vrouw kende. Het beeld van de vrouw hier valt wellicht samen met het beeld van de Vlaamse vrouw in de jaren 50. De meisjes willen graag uitbreken, maar het zal tijd vergen.. We bezochten het beruchte shipwreckbay waar mannen hun leven riskeren tijdens het demonteren van schepen; een vreselijke stiel waarbij het verliezen van een ledemaat tijdens de arbeid geen uitzondering is.

10 September 2017

Naast Sylhet en Sreemongol wilden we heel graag richting Chittagong reizen, maar een plaatsje op een bus of trein versieren, lukte helemaal niet! Er was maar 1 optie en dat was terug naar Dhaka, waar onze lieve coachsurfhost Dipro ons graag nog een nachtje in huis nam. Nieuw plan van daaruit was een goedkope vlucht naar Cox's Bazaar. De Bangladeshi gaan er prat op dat ze daar het langste natuurlijke zandstrand -125km- ter wereld hebben. Denk je aan cocktails en bikini bij het horen van een zandstrand? Think again want met veel fantasie kan je ergens een mocktail op de kop tikken, maar zelfs een boerkini zie je hier amper. Het concept strand krijgt een compleet andere betekenis!

3 September 2017

Bangladesh.. waar te beginnen.. Gezien ze hier niet zo veel toerisme gewoon zijn, bestaan hier geen hostels en weinig lowcost voorzieningen. Hotels zijn voor de rijke klasse en wees gerust, hier is een rijke klasse maar vooral een grote arme bevolking, en tussenin geen echte middenklasse. Coachsurfen is hier een goed idee. De mensen zijn zo vriendelijk en ongelofelijk gastvrij. 1 september vlogen we vanuit Indonesiƫ naar Dhaka, de hoofdstad en pal op het begin van het Eid Festival, ons bekend als Offerfeest. Hier duurt het 4 dagen en dient elk gezin een dier te slachten, bij voorkeur een koe. Heb je geen garage of binnenplaats, dan gewoon op straat. In een stad die meer inwoners heeft dan ons hele land zorgt dat voor rode straten en bevreemdende taferelen.
Via de coachsurfingapp leerden we Bengali kennen. Tousif, pikte ons op aan het vliegveld, probeerde ons enkel het rijke Bangladesh te laten zien. Hij wilde niet dat we in bepaalde disctricten rondwandelden, te gevaarlijk volgens hem, maar hoe dieper we in het oude Dhaka doken, hoe vriendelijker de mensen. Ze staren ons aan en willen foto's en handjes, soms eens voelen aan onze armen omdat we zo'n rare kleur hebben, maar overal worden we thee aangeboden en als koningen ontvangen. En lachen ze niet naar je dan is dat meestal gewoon omdat ze bang zijn, want misschien zagen ze nog nooit een 'foreigner' zoals ze ons graag noemen. Alleen rondwandelen in een national park in Sreemangal mag niet van de agenten, want er zou ons iets kunnen overkomen.. Ze hebben de schrik te pakken na de aanval in 2016 van IS in een high end bakery in de chique wijk Banani waarbij westersgezinden en foreigners het doelwit waren. Nergens kom je binnen zonder een security guard en een metaaldetector te passeren.