Europe, Africa · 77 Days · 47 Moments · November 2017

Germaine, Monique, Ellen: Kili Challenge


3 February 2018

We zijn weer thuis!! Geweldig ontvangst op Schiphol door onze families en vrienden. We werden met spandoeken en bloemen verwelkomd. Een fijn gevoel om weer thuis te zijn. We hebben een geweldige herinnering gemaakt. We willen graag iedereen bedanken die ons gesteund hebben. Dank voor alle reacties op deze blog. We vonden het geweldig om het te lezen. Ik zal ook nog enkele foto’s toevoegen van de 4 dagen safari.

2 February 2018

In de Ngorogorokrater hebben we grote groepen buffalo’s gezien. Prachtige dieren! Ook 1 van de big 5. We hebben gezien de olifant, buffalo, leeuw en neushoorn. Dus 4 van de 5. Alleen de luipaard hebben we niet gezien. We hadden trouwens een hele goede chauffeur en gids. Zijn naam: Sylver. Hij gaf ons veel informatie over de verschillende stammen. De Masai is het grootst. Daar wist hij alles over te vertellen. Maar ook over vogels, bomen, planten en uiteraard alle dieren. Ik heb veel geleerd👍🏽

1 February 2018

We hebben heel veel olifanten gezien in Tarangire park en Lake Manyara. Ook mooie “badmomenten” maar we zijn ook een keer omringd geweest door olifanten waarbij wij toch erg klein zijn in verhouding tot de olifant. Wisten jullie trouwens dat een olifant 40 km per uur kan lopen?
Wat zijn giraffen toch elegante dieren. Prachtig om naar te kijken. We hebben vele giraffen gezien. Ook veel kleintjes.

31 January 2018

29-1: de laatste dag. Deel 1 Vandaag breekt de laatste Kilimanjaro dag aan. Een wandeling naar beneden van 24 km. Ik vraag of het een weg is met rotsen en ongelijke stenen want dat lijkt me niet goed voor mijn enkel. Het zou niet hetzelfde zijn als gisteren. Ik besluit om de Kilimanjaro af te ronden en mee te lopen. Inderdaad was het niet alleen maar rotsen, slechts 80%😖😖. Monique was geblesseerd aan haar knie en had daar last van tijdens het naar beneden lopen en ik lette bij elke stap op of mijn voet recht stond. Mijn stokken gebruikte ik als krukken. Ellen en Jamie gingen vlot de route af en we besloten dat zij door zouden gaan en bij een volgend kamp zouden wachten. We hebben in totaal 7 uur gelopen. Het was vreselijk voor Monique en mij (Kneus & Co). Ellen en Jamie vlogen naar beneden en moesten langzamer aan van Maria “het is geen Kili marathon” zei ze. Beneden stond een jeep op ons te wachten en bracht ons naar het eindpunt.
29-1: de laatste dag. Deel 2 We moeten ons uitschrijven en aangeven tot waar we gelopen hebben. Gelukkig kunnen we alle 4 Uhuru Peak opschrijven. We beginnen nu langzaam te beseffen wat we hebben gedaan. Er komen een paar porters naar ons toe die lekker gedoucht hebben. Ze brengen ons verfrissingsdoekjes en een beker vruchtensap. We worden naar een plek gebracht waar een tafel staat met een feestmaaltijd, champagne etc. Iedereen feliciteert ons. We kunnen steeds meer beseffen welke prestatie we hebben geleverd. We eten samen, krijgen de certificaten uitgereikt en de groep zingt en danst voor ons. Zo’n feestgevoel🎉🎉. Heerlijk. We krijgen kado’s! Uiteindelijk vertrekken we en nemen afscheid van de groep. De groep die ons zo goed heeft verzorgd en begeleid ieder op zn eigen manier. Van gids tot gastheer tot toiletverzorger tot het sjouwen van onze spullen tot het eten, iedereen heeft zn steentje bijgedragen aan ons succes. Het was een onvergetelijke ervaring, once in a lifetime
28-1: Deel 5 Het was een vreselijke wandeling. Het beginstuk was nog prima te doen en was een gewoon pad maar ineens veranderde dat in een soort droogliggende rivier met allemaal rotsen. En dan naar beneden lopen op die rotsen. Ellen en Jamie vlogen over de rotsen maar voor Monique en mij was het zwaar. Ik had tijdens de afdaling in het mulle zand mijn enkel verzwikt en Monique was helemaal uitgeput. Samen liepen we heel langzaam onze route. Het zou een wandeling van 3 uur zijn maar wij hebben er 4 uur over gedaan en kwamen in het donker aan bij het volgende kamp. Kapot!!
28-1: Deel 4 Na een half uur op Uhuru Peak te zijn geweest, begint de tocht naar beneden. Eerst dezelfde weg terug tot Gilmans Point en dan via rotsen naar beneden met daarna glijdend lis zand waar we door onze begeleiders naar beneden werden getrokken. Dat was vreselijk. Je bent al zo uitgeput en dan moet je door het mulle zand steil naar beneden. We kunnen niet meer, maar het moet. En het duurt heel lang en de pijntjes beginnen te komen. Van adrenaline is geen sprake. We moeten op ons laatste tandvlees verder. Ik kan niet meer. Mijn voeten struikelen over elkaar heen. Er komt geen einde aan het pad. We moeten terug naar Kibo hut voor de lunch. Onderweg komen een aantal porters naar ons toe met mangosap. Even op adem komen en het laatste stuk naar beneden wordt ingezet. Helemaal kapot kwamen we bij het kamp aan. Daar hoorden we dat we na de lunch nog 15 km moeten lopen. We werden gek!! Nog een uur rusten in de tent, daarna lunch en toen vertrokken we. We hadden er helemaal geen zin in
28-1: Deel 1 We worden om 23 uur gewekt door Wilbert met koffie/thee. We krijgen als ontbijt: porridge, cake, koek, chocoladereep. Om 00.15 uur zijn we vertrokken. Hoofdlamp op, warm aangekleed en naast Mike en Maria gingen nog 2 extra dragers mee om ons te ondersteunen. Daar gaan we. Voetje voor voetje. In een cadans lopen we heel langzaam metertje voor metertje naar boven. We nemen per voetstap tijd om voldoende op adem te blijven. We hebben geen idee waar we lopen, we volgen en voelen dat we stijgen. Na 3 uur lopen kwamen we in de Hans Meyer grot. Daar kregen we thee en zitten we in het donker even bij te komen. Dan gaan we weer verder in dezelfde cadans. Na weer 3 uur komt de zon op (zie foto) maar we zijn nog lang niet waar we zouden zijn bij zonsopkomst, namelijk Gilmans point. Flinke rotspartijen doemen voor ons op. Het laatste deel tot Gilmans point. “We zijn er bijna” denken we. 2 uur later zijn we er eindelijk, pfffff..... gehaald. Traantjes vloeiden en we omarmen elkaar.

30 January 2018

28-1: Deel 3 En dan ineens ........ we zien het bord van Uhuru Peak. De laatste meters en het besef komt dat we het alle 4 gehaald hebben. Alle 4!!!! We voelen ons geweldig. Het is een heldere lucht met zon, bijna geen wind. We hebben alle tijd voor ontlading en het maken van foto’s. Wat zijn we blij maar ook helemaal op! Maar dat maakt niet uit want we zijn er. Het is 10.15 uur. Een jaar lang getraind voor deze Topprestatie. Een super compliment voor Jamie die zonder training de Top heeft bereikt!

28 January 2018

28-1: Deel 2 We blijven even op Gilmans point voordat we verder gaan met de laatste 200 meter naar Uhuru Peak. We vertrekken. Het eerste stuk lopen we langzaam langs de rand van een gletsjer. De natuur is zo prachtig. Terwijl we lopen kunnen we er ook nog van genieten. We moeten zorgen dat we niet uitglijden dus de stokken goed gebruiken. Focussen en stapjes zetten. We zijn zo vermoeid, zo op, dat ademhalen moeilijk gaat. We merken dat we “leeg”raken. We komen aan bij Stella Point. Hierna volgt een gravelpad die steil omhoog loopt. De laatste 100 meter nog. We gaan door want opgeven is geen optie. Hoe we ons ook voelen, we zetten door. Voetje voor voetje, rustig ademhalen en doorgaan. Met onze eigen begeleider gaan we voor de laatste meters. Het woord “doorzetten” krijgt een andere betekenis voor ons.

27 January 2018

Ons lunchpakket en een enorme grote vogel die wacht of wij iets laten liggen. Ook een foto van de aankomst van Kibo hut. Het was een emotioneel moment omdat we weten dat dit het punt is waar de challenge tot een hoogtepunt komt. Het wordt heel spannend. De hoofdgids Mike spreekt ‘s avonds alles met ons door. We besluiten ook om 2 extra dragers mee te nemen zodat we 4 op 4 lopen. Zij kunnen ons dan extra ondersteuning geven. We krijgen een early lunch en gaan om 18 uur slapen. We worden om 23 uur gewekt zodat we om 00.00 uur kunnen starten met onze klim naar Uhuru Peak.
27-1: zaterdag Vandaag lopen we naar Kibo Hut. Het heeft vannacht flink gesneeuwd dus het is prachtig wit. We gaan de berg over, steken de Alpine desert over richting arctic desert. Het lijkt wel een maanlandschap. Prachtig. Op de achtergrond zien we de Kilimanjaro. Daar gaat het allemaal gebeuren. Onze Challenge. Het komt nu heel dichtbij. We zien in de verte Kibo hut maar het komt maar niet dichterbij. Lopen in de woestijn lijkt een eeuwigheid te duren. Achter een paar grote rotsen eten we ons lunchpakket. Oh ja, ik vergeet nog te vertellen dat bij het vertrek wij in de sneeuw pootjes zagen van een soort witte wolf. Blijkt dat die bij ons kamp is geweest voor eten. Eng idee. Als je op de foto gaat staan en naar rechts scrollt, dan zie je meer foto’s

26 January 2018

26-1 vrijdag Vandaag is onze dag om te acclimatiseren. We hoeven dus onze spullen niet in te pakken. We worden om 7.30 uur gewekt met koffie/thee. Om 8.15 uur ontbijt en daarna gereedmaken voor de hike. Het is een oefening voor de laatste klim naar Uhuru Peak. Steil omhoog (300 mtr). Het landschap waar we nu inzitten is Alpine Desert. Lage struikjes tussen de vele stenen en rotsen. Vandaag zijn we om 9.30 uur vertrokken voor onze hike. We merken dat onze kuiten en hamstrings goed getraind zijn want we voelen niks en wandelen naar boven. Het uitzicht is geweldig! We zijn vlakbij de gletsjers. En dan begint het, juist als we boven op de berg staan, te hagelen en dat geeft een wit uitzicht. Zo mooi! Niet te beschrijven. We blijven een tijdje boven om te genieten en foto’s te maken maar vooral om te acclimatiseren op 4600 mtr. Onze hike naar beneden ging snel. Alles is wit. Na de warme lunch “relaxtijd”. Heerlijk is dat. Tijd voor een powernap.

24 January 2018

Ons eigen toilet! Het was zeer zeker geen overbodige luxe. Het was zo fijn om een eigen toilet te hebben. En elke keer als 1 van ons naar de toilet was geweest, kwam “Oscar” om deze weer schoon te maken. Erg hè.
24 januari Vandaag vroeg dag! 6 uur krijgen we in de tent een kopje koffie of thee om de dag goed te beginnen. Daarna ontbijt en dan om 8 uur op pad. Tot 1 uur klimmen we door een prachtig gebied, de zon schijnt en onze gids Maria zorgt ervoor dat we nog steeds heel heel langzaam lopen: voetje voor voetje. Na de lunch hebben we weer een heel ander landschap en maken we stijgingen en dalingen door rotsachtig gebied. Heftig maar ook weer prachtig. Kwart voor 6 waren we zo ontzettend blij ons kamp te zien. Het was een lange dag met een stijging van 2600 meter kamp 1 naar 3600 meter kamp 2. We merken allemaal dat ons lichaam zich aan het verzetten is en bij iedereen verschillend: hoofdpijn, emotioneel, weinig eetlust en ‘Savonds in bed trillen, klappertanden en koud. Vreemde gewaarwording. We moeten onszelf dwingen heeeel veel te eten en te drinken en dat is echt lastig. Op de foto onze assistent gids Maria
Ons eerste dier in het wild, een kameleon
25-1 Het was een koude nacht. De wasbakjes met water waren helemaal bevroren. 6.30 uur werden we weer gewekt met een mok thee/koffie. Dus speciaal voor onze mannen:”weet dat we hieraan gewend zijn nu😊”. We krijgen weer een uitgebreid ontbijt. Pap met banaan, pannenkoek, toast, omelet, worstjes en een gefrituurd deegbolletje. Om 8.30 uur zijn we gestart met hiken. Een steile wandeling omhoog langs smalle paadjes met stenen en rotsblokken. Het landschap veranderde weer naar kortgewas planten en veel rotsen. We hebben prachtig uitzicht op de Mwanzi berg en de Kili berg. Het weer wisselt sterkt. Van heel warm met veel zon naar natte sneeuw. Het is maar goed dat we van alles in onze rugzak hebben. Rond 13.30 uur waren we op het Mawenzi kamp waar we 2 nachten blijven. We zitten tussen 2 bergen in.
Het team voor onze Kilimanjaro klim. 15 dragers, 1 kok, 1 assistent gids (Maria) en 1 hoofd gids (Mike). We hebben als groepsnaam “The Queens”. Hmmmm, hoe zou dat nou komen😄😄

23 January 2018

Dit was ons “restaurant tentje” voor 6 dagen. Wilbert, onze gastheer, verzorgde ons door het eten op te scheppen. 1 voor 1. Hij begon altijd met Jamie, dan Ellen (mama) en dan was het willekeurig Monique of ik. Hij was ook degene die ons ‘s ochtends wekte.
Rond 12.45 uur waren we bij het startpunt. Daar stond een lunch op ons te wachten. Frietjes, salade en gebakken kip en een schaal avocado’s. En er waren ook toiletten. Zo schoon, ongelofelijk. Dus we zijn 2x voor de zekerheid gegaan 😀. De wandeling start. We volgen Maria. Ze loopt voetje voor voetje. Ellen en Monique lachen omdat het zo langzaam gaat maar dit wordt het tempo. Dit is voor het acclimatiseren. En veel drinken, 3 liter en tussendoor snacks eten. We starten in bosgebied en de natuur is prachtig. We komen 2 schoolkinderen tegen die een lange tijd met ons meelopen. We stijgen langzaamaan en het tempo blijft voetje voor voetje. Na een kleine 4 uur komen we aan op Simba kamp. Onze tenten staan klaar met onze spullen erin. Er is een toilettent voor ons, wauw!!! En een keukentent en een restaurant tent met een mooi gedekte tafel en 4 stoelen. We krijgen thee en Popcorn. En als avondeten spaghetti met gebakken visfilet en fruit (mango, Lemon en avocado). Het wordt spannend.
23-1-18 Het is zover! De dag waar we langer dan een jaar naartoe hebben geleefd. We zijn om 9.30 uur opgehaald door onze gids Milke. De koffers voor na de klim worden ergens anders naartoe gebracht. Tijdens onze trip naar de Rongai gate zien we het leven van Tanzania. Vrouwen met een mand bananen op het hoofd. Een gevilde koe waar ze mee bezig zijn, kraampjes, rondhangende mannen, dala dala (kleine busjes) met heel veel mensen erin gepropt (ieeek😬), armoedige huisjes, continu lopen mensen langs de weg, heel veel magere koeien met een “herder” , droog zand en veel stof, oude auto’s, stad Moshi. Prachtige natuur. Het is hier zo groen. Onderweg komen we een bananenmarkt tegen. Dat was me wat. We zijn even gestopt om een foto te maken. En bijna werden we beroofd van onze telefoon. De chauffeur waarschuwde direct dus vlug raam omhoog gedaan. Tjongejonge, dat was naïef van mij. Gelukkig is het goed gegaan.
Daar gaan we!!
Yeah🎉🎉. Dat je zoooo blij kunt zijn als je je koffer ziet. Vanaf 6.30 uur zat ik al helemaal klaar om mijn koffer in ontvangst te nemen. Om 7.30 uur was het eindelijk zover en kon ik mijn koffer weer openen. Pffffffff........ Ons Kili avontuur kan beginnen!!

22 January 2018

Oeps..... dit wil je niet als je weet dat je morgen met de Kili start. Ellen struikelt en ligt languit op de grond. Een open knie en pijnlijke hand. Direct ontsmet en betadine zalf erop gesmeerd. Nu maar hopen dat het snel herstelt. Gelukkig is het mooi weer en kan Ellen in een korte broek lopen. Inmiddels zijn we een paar uur later en het gaat al een stuk beter met haar knie.
Hele grote advocado’s
En dan komen we sjouwende vrouwen tegen met takken op hun rug. Ongelofelijk. Het lijkt of ik in een geschiedenisboek loop. Lopen door plantages, geiten en kippen. We lopen langs een school. Kinderen kijken en zwaaien naar ons. Maar ook hoor je dat er geslagen wordt met een stok. Het is zo raar. Ik loop samen met Jamie in een “kili” tempo en ze vertelt mij over het leven hier. Kleding wassen in een emmer en koken op vuur en op straat zie je houten karretjes. Het doet mij denken aan Java.
Wij besloten om na ons “zon momentje” een lichte wandeling te maken naar de rivier. Maar ook hier hadden we last van onze beperking dat we moeite hebben om een route goed te volgen. Dus naar rechts .... lopen, lopen, lopen. 🤨zitten we wel goed? Teruglopen..... hmmm, dit lijkt ons ook niet de weg .... dus uiteindelijk loopt iemand mee. Onderweg zien we bananenbomen, advocadobomen, mangobomen. De advocado’s vliegen om ons heen want er zit een “mannetje” in de boom en kapt de advocado’s eruit 😄😄.
Zoek de verschillen. Wat is het heerlijk om de zon te voelen.
1e ontbijt in Tanzania
Vanaf onze ontbijttafel het uitzicht: Kilimanjaro!!

21 January 2018

De chauffeur van Kaliwa lodge heeft lang op ons moeten wachten maar uiteindelijk konden we op vertrekken. Ze rijden hier rechts en met groot licht aan. Opeens rijden we een onverharde weg op tussen de bananenbomen. 🤨 zitten we wel goed? En ineens zien we daar de lodge. Ontvangst met jus d’orange en we gaan naar onze kamer. Monique en ik hebben een 1 pers kamer. Nou, de deur gaat open en het lijkt wel of we “straf” hebben, zo’n kleine kamer heb ik nog nooit gezien. En wat blijkt, Jamie en Ellen hebben een 4 pers kamer dus daar kunnen Monique en ik zo bij. En dat hebben we natuurlijk meteen gedaan. We hebben samen appeltaart gegeten (baktalent Ellen) en daarna geprobeerd te slapen. Geschreeuw van apen zijn we nog niet gewend🐒. Dus slapen was lastig!
Gisteren om 20.40 uur (Tanzania tijd) geland op Kilimanjaro airport. Het was een goede vlucht. En de tijd vloog voorbij terwijl we films keken. Het is een heel klein vliegveld dus we stappen langs de trap eruit en lopen zo de hal in waar we in de rij moeten wachten voor onze visum. Het is 31 graden als we uit het vliegtuig stappen maar in dat “halletje” is het, zelfs met ventilatoren, bloody hot! En dan word je geduld op de proef gesteld want het duurt heeeeel lang voordat we onze visum hebbrn en daarna weer in een rij voor de douane. Tussendoor ontvangt Ellen een sms dat 1 van onze koffers niet is aangekomen. NEE!! En dat is “mijn” koffer. Balen, balen, balen. En van alles regelen. Maar het goede nieuws is dat buiten Jamie buiten wacht en wat een prachtig weerzien is dat😍.
In het vliegtuig. There we go✈️
Op Schiphol!! De koffers zijn ingecheckt en nu aan de koffie met onze familie. We gaan ervoor👍🏽

20 January 2018

De laatste dag voor vertrek. Inpakken van de spullen en de laatste dingen regelen. Wat een super lieve reacties op de blog. Dank je wel voor de succes wensen en wat hebben we al veel volgers. Daar zijn we trots op. Morgen vroeg op om ervoor te zorgen dat we rond 7.30 uur op Schiphol zijn. We vliegen om 10.15 uur met verwachte aankomsttijd in Kilimanjaro airport om 20.40 uur. Daar wordt op ons gewacht voor ons transfer naar Kilawa lodge. En het weerzien van Jamie en Ellen. Wat fijn dat moeder en dochter elkaar weer in de armen kunnen sluiten na ruim 3 maanden. Voor alle blogvolgers: tot “blogs” in Tanzania. 🙋🏽

19 January 2018

Nog 2 dagen! Tijd om de backpack “goed” in te pakken. En ook al lijkt zo’n backpack best groot, als je ziet wat er allemaal mee moet, dan bekruipt mij het gevoel van “hoe ga ik dat doen?” Gelukkig heeft mijn dochter Chayenne vorig jaar door Australië en Nieuw Zeeland gebackpackt dus ik heb haar om hulp gevraagd. En dat geeft mij weer moed. Rolletjes van alle kleding gemaakt en lagen maken in de backpack. Ineens hield ik nog heel veel ruimte over. Perfect! Ik ben vanaf vandaag ook gestopt met werken. Nu kan ik me helemaal loskoppelen en mentaal gezien ook in “rust” komen. Een laatste check op de spullen: heb ik alles? Oh ja, ook nog kaartspel meenemen. En ook nog een goed boek zoeken want de vliegreis is ook 8 uur dus voldoende leestijd! Vanavond komt de familie gedag zeggen. Ze vinden het allemaal spannend en leven mee. Ik merk trouwens dat ook veel Dongenaren meeleven en inmiddels ook onze blog volgen. Wat leuk! Dank je wel voor alle “succes” wensen👍🏽

16 January 2018

Nog 5 dagen! En dan ineens komt het steeds dichterbij. En dan moet je toch nog allerlei kleine dingen regelen of toch nog iets bestellen voor de zekerheid. Waar moet je dan aan denken? Schoenen schoongemaakt en flink dik ingevet. De reserve veters gepast want stel je voor dat ik net te korte veters heb gekocht 😖. De geïsoleerde thermoskan die ik geleend heb van de “koffiesmaak” ontdoen (hmm, is dat wel het goede woord 😧). Even met een nat doekje door de backpack zodat die lekker schoon is. Naamplaatje schrijven voor de backpack. Heb ik genoeg tussendoortjes? Wat denken jullie als jullie de foto zien? Powerbank opladen. Batterijen van de action camera opladen. Wel of geen flightbag kopen? Naar de masseur, pedicure, kapper maar ook gewoon nog elke dag werken want dat gaat ook door. Maar we hebben ook tijd “over” want we hoeven niet meer te sporten en te wandelen dus dat scheelt heeeeel veel tijd. Toch raar dat ik die extra tijd niet zo ervaar😄😄

13 January 2018

Nog 8 dagen voor vertrek. Vandaag laatste training bij Samm. Raar idee om nu niet meer te sporten. We staan op de foto voor de poster die we gestart zijn bij 50 dagen voor onze challenge! Veel succeswensen van Samm sporters. Mooi om te zien hoe iedereen meeleeft. Het geeft ons veel steun en kracht. Dank je wel Samm sporters! We gaan nu alleen nog verder met de hoogtetraining komende week. Morgen voor de eerste keer na laaaaaange tijd niet meer om 6 uur op. Eindelijk op zondag uitslapen😄👍🏽

11 January 2018

Nog 10 dagen Een mooi rond getal, nou kan het aftellen echt beginnen! Vandaag zijn Monique en ik naar de hoogtetraining gegaan en morgen gaat Ellen. Het is een training voor de hoogteziekte. Met een zuurstofmasker met zuurstofarme lucht doen we een intervaltraining. Vandaag getraind om 32 minuten in zuurstofarme lucht te blijven. Het ging goed. Deze training doen we nog tot vlak voor vertrek. Uren wandelen, heuvelen lopen, spierkracht trainen met de Miloncirkel, conditietraining, hoogtetraining, ice man workshop en training, mindfullness, yoga, meditatie, voeding, eiwitshakes, supplementen, mentale training. Als ik het zo achter elkaar zet dan hebben we enorm veel gedaan en bereikt. Discipline, doorzettingsvermogen, heel vroeg op voor onze wandelingen. De voorbereiding was al een challenge op zich.

10 January 2018

Nog 11 dagen! Vandaag hebben Monique en ik onze laatste wandeldag. Weersvoorspelling: regen🌧. Maar dat houdt ons niet tegen. Wandelen in de Loonse- en Drunense duinen. Gestart bij de Roestelberg. Eerst een route van 5 km en na de coffee break zijn we het mountainbike pad opgegaan. Heuvels op en af en in de duinen was het zeer intensief. Maar als je zoveel duinzand ziet, weet je niet meer welke kant je op moet gaan. En ons talent zit niet in het richting gevoel dussssss.... gelukkig hebben we onze gps op de telefoon. Die heeft ons vaak gered en nu ook weer. Heerlijk gewandeld, de regen viel mee en na 4 uur intensief wandelen was dat de laatste keer Precies een jaar lang elke week gewandeld. Ik geef ons een compliment👍🏽 De foto laat zien waar we verblijven als we aankomen. We zitten dan al op de berg 2 nachten voordat de expeditie start.

8 January 2018

Nog 13 dagen voor ons Kili avontuur. Dit is de Rongai route die we in 7 dagen lopen. Ongeveer 80 km naar een hoogte van 5895 meter. De Rongai route schijnt een rustige (lees: niet toeristische) route te zijn. Daar hebben we dus voor gekozen. We maken ons op voor de laatste trainingsweek voordat we fysiek en mentaal in “ruststand” gaan. Dat zal wennen zijn. Vandaag van onze vriendin een presentje gekregen voor onze klim. Een bergkristal, een mooi symbolisch gebaar. Die nemen we mee tijdens onze klim en dan is ze er toch ook een beetje bij. Marianne, bedankt voor het toepasselijke kado en bedankt voor alle wandelmomenten samen👍🏽

7 January 2018

7 januari: Vandaag voor de laatste keer onze N70 training gedaan. Het was ijzig koud maar gelukkig hadden we onze warme fleece mutsen van MKBasics. “Als je hoofd maar warm is”😄. Onderweg weer een lekker bakkie gedronken. Monique neemt al weken een thermoskan koffie mee en ik een thermoskan heet water voor thee. En natuurlijk hebben we ook iets lekkers. Ellen heeft zelfgemaakte gezonde chocoladekoekjes gemaakt en ik had nog heerlijke chocoladebolletjes. Snel alles opgegeten want het was ijskoud dus we zijn snel weer op pad gegaan. Extra nog 2x supersteile hellingen gelopen. Goed voor de kuiten en de conditie👍🏽. Als afsluiting voor deze laatste N70 training hebben we onszelf getrakteerd op een heerlijk schuimgebak. We zijn klaar voor de Kili🗻👍🏽

5 January 2018

Over 16 dagen is het zover! Onze Kilimanjaro challenge. Samen met Monique en Ellen vertrekken we zondag 21 januari 2018 naar Tanzania. Na een jaar trainen zijn we er klaar voor om naar de Top te gaan!

3 December 2017

Tijdens de training in Spa

19 November 2017

17 km heuvel op en af in de omgeving van Nijmegen