Europe · 9 Days · 59 Moments · February 2018

Road of Change 2018


18 February 2018

We zitten op de trein, op weg naar huis!
We zijn er...
Goeiemorgen šŸ˜Š

17 February 2018

We zijn vertrokken!
Als laatste avondmaal met deze groep, gingen we naar de Italiaan die een heel lekker menuutje voor ons had klaargemaakt met als dessert een heerlijke TIRAMISU! Mijn avond was dus compleet šŸ˜Š.
In de namiddag gebeurde er nogal veel. We werden in groepjes verdeeld en als eerste ging ik naar een infopunt en heb daar wat gepraat met vluchtelingen uit Eritrea. Daarna gingen we naar het tentenkamp onder de brug, een zeer schrijnende situatie. Ook gingen we naar een kerk die vroeger een plaats was waar mensen konden slapen. Het was een heel mooie maar ook een zeer emotionele ervaring voor velen. Gelukkig sloten we de dag af met positiviteit. Na ons bezoekje aan de kerk gingen we terug naar een pleintje naast de brug en begonnen we te krijten. Op den duur deed iedereen mee en ontstond er een heus muziekfestijn met veel gedans en gepraat. Het was zo'n speciale en fijne afsluiter! Het is heel moeilijk om al mijn gevoelens en de sfeer die er hangt mee te delen in een klein tekstje van maximaal 1000 tekens, dus ik vertel alles wel eens in geuren en kleuren als ik terug thuiskom.
šŸ“Bar Hobbit (bij Mama Delhia) Deze goedkope bar is een ontmoetingsplaats voor vluchtelingen die hier de buurt slapen en leven. Ze geeft ook kinderspeeltjes aan gevluchte kinderen en geeft zo misschien wel het enige speeltje dat ze krijgen of hebben gekregen in jaren.
Ventimiglia ligt dus aan de grens aan Frankrijk en ItaliĆ«. We staken deze grens dan ook symbolisch over; voor ons was het totaal geen probleem en geen moeite. We zijn vrije mensen. Vluchtelingen daarentegen niet. Dit kunstwerk symboliseert een opstand die zich in de zomer plaatsvond. Op een gegeven moment begonnen migranten te zeggen: 'We don't want to go back'. Ze verzamelden zich allemaal op het graspleintje totdat de politie na een paar uur met hun begon te vechten, toen verplaatsten ze zich naar de rotsen omdat de politie daar niet kon komen omwille van het gevaar. Ze bleven daar twee weken let de hulp van locals en sliepen, aten en wasten zich in de zee. Daarna verzamelden ze zich in een oud, gesloten toeristencentrum voor de volledige zomer. Daar leerden ze talen (Engels, Italiaans, Frans) en Italiaanse cultuur (bv: pizza en pasta maken). In september vernietigde de politie alles en daarmee beĆÆndigden ze deze opstand.
We pakken de trein in Ventimiglia naar Menton, een Frans stadje. Deze rit gaat dus over de grens en is daarom ook een frequente poging van vluchtelingen om over de grens te gaan. De Franse politie controleert elke keer de trein (twee in de voorkant, twee in het midden en twee vanachter) en vraagt bijna alle mensen met een andere huidskleur om papieren. Mensen zonder papieren worden van de trein gehaald en dan kunnen er drie dingen gebeuren, vertelde onze gids Daniƫl. Als eerste kan je door de politie op de volgende trein terug naar Italiƫ gezet worden, dat hebben we ook gezien. Daarnaast kan je door de politiewagen naar de bovenkant van de berg (de grens) worden vervoerd en dan word je verplicht te voet naar Ventimiglia te gaan (een 10 kilometer). Als derde kan je met een volledige groep van ongeveer 30 vluchtelingen op een bus worden gezet naar de andere kant van Italiƫ en daar aan je lot worden achtergelaten.

16 February 2018

Een avondwandeling op het strand šŸ˜Š
Pastaaaaaaaa
Ja Kaat, dat is echt hoe je dit moet gebruiken
Aangekomen in het schattige stadje Ventimiglia, een typisch Italiaans stadje aan de kust en vlakbij de grens met Frankrijk.
Verbrugge doet aan drugs (aka druivensuiker)
Mooiste toilet ter wereld volgens den Tom, dus dat verdient een foto

15 February 2018

Dit verhaal is veel te lang om op te schrijven, dus ik hou het kort en algemeen. We bezochten een vrijwilligersorganisatie in het Italiaanse stadje vlakbij de grens genaamd Gorizia. Dit stadje heeft veel vluchtelingen, daarom dat er een groep mensen actie hebben ondernomen. Ze stellen kerken open om te slapen en ze koken elke avond. We mochten bij Ć©Ć©n van deze avonden zijn en kregen de kans te praten met deze mensen. De verhalen waren schrijnend en heel pakkend.
We bezochten een psychologe die vluchtelingen, asielzoekers en mensen zonder papieren begeleidt. Ze doet dit vooral via fysische bewegingen omdat de taalbarriĆØre extra groot is bij kinderen. We deden enkele opwarmspelletjes die ook gedaan worden in kampen. Daarna splisten we ons op in groepjes en moesten we elk een situatie uitbeelden die fout liep. Bij ons ging het om een vrijwilliger die een activiteit organiseerde en botste op een vrouw die amper de taal kon en niet wou dat mannen en vrouwen het samen deden. 'Het is hier Europa, dat gebeurt hier', was haar antwoord. Het publiek kon bij de tweede keer 'stop' zeggen als ze vonden dat het anders moest. Zo bespraken we wat wel en niet mag en kan in zulke situaties. Het was heel energiegevend en interessant.
We bezochten de 'Sloveense Vluchtelingenwerk Vlaanderen', genaamd Filantropija. Het was een zeer boeiende, interessante en professionele voorstelling.

14 February 2018

Wow, dit was een raar einde van onze dag. We gingen eten in een veganistisch restaurant dat de rest van het eten telkens uitdeelt aan Ć©Ć©n van de kampen in Ljubljana. Wat echter een verrassing was; de eigenaars waren Hare Krishna's. Dit is een soort hindoĆÆstisch geloof dat wat trekjes heeft van een sekte, maar dat eigenlijk niet echt is. Ook in BelgiĆ« is er een groep met dit geloof. Ze namen ons mee naar hun tempel, waar we onze schoenen moesten uitdoen om binnen te gaan. Het was een kamer met op het einde een paar gigantische beelden van hun godin(nen). Daar konden we kaarsen aansteken en een wens doen. Daarna begon hun lied en zongen we mee, het gaf me echt een speciaal en uniek gevoel. Toch was het ook wat raar. Op het einde kregen we ook een boekje over Ć©Ć©n van hun leiders of idolen. Het is nogal moeilijk om deze speciale gebeurtenis te beschrijven aan iemand die er niet bij was, maar het was zeker en vast een unieke ervaring die we anders nooit zouden hebben gedaan!
šŸ“Rog - Ljubljana (rog = hoorn) Deze kraakpanden zijn ingenomen door een groep artiesten die dit openzetten voor iedereen. Toeristen, locals maar ook migranten kunnen hier komen om iets te eten, te drinken, te praten of eventueel te slapen. Het is al twaalf jaar een open huis waar veel concerten en evenementen gehouden worden. De burgemeester van deze stad wil dit absoluut sluiten en heeft ook al een paar keer geprobeerd deze af te breken. Dat zorgde echter voor veel opstand van de lokale bevolking. Dit open huis bestaat dus nog steeds, ook al zou de regering dit liever anders zien, en is te bezoeken door iedereen die dat wil. De sfeer daar is supertof en heel op het gemak, echt een geweldige plek!
Snowsnowsnow
šŸ’ŽšŸ’ŽšŸ’Ž
We zaten vlakbij de grens van Sloveniƫ en Kroatiƫ. Deze is volledig begrensd door een hoog hek met pinnen en prikkeldraad waar niemand door of over kan en die over de volledige grens is, goed voor een prijsje van 13 miljard euro. Een nogal belachelijke uitgave als je weet dat er maar drie Ơ vier mensen via deze weg in de bergen naar Kroatiƫ gingen. De draad zorgt ervoor dat er geen of bijna geen communicatie meer is tussen de twee dorpen. Ook gaan er vaak dieren dood doordat ze heel snel lopen en de grens niet zien. Een dus nogal belachelijk projectje van de Kroatische en Slovenische overheid.
Lezen op het 'Parijse' besneeuwde terrasje šŸ˜Š
Kan ik dit uitzicht meepakken naar huis?? Goeiemorgen šŸ˜Š

13 February 2018

We zijn aangekomen in Sloveniƫ en doen nu een tocht door de besneeuwde bergen om aan te komen aan onze volgende bestemming!
'Ze Charlottejem'
We zijn momenteel terug in Kroatiƫ en zijn op weg naar een restaurantje dat Jeroen uitkoos om iets te eten vanavond. Daarna vertrekken we naar de bergen in Sloveniƫ, om dan vanacht te slapen in een leuke berghostel midden in de natuur. Perfect om Valentijnsdag morgen in te zetten!
Uiteindelijk bezochten we ook even het kamp. Hier heb ik bijna tot geen foto's van omdat dat heel onrespectvol zou zijn en de sfeer helemaal zou doen omslaan. Veel vluchtelingen hebben trouwens ook niet graag dat er een foto wordt getrokken omdat ze vaak gevolgd worden. Het was heftig. Echt heftig. Het was niets meer dan een betonnen gebouw dat leek op een oud fabrieksgebouw. Ze hadden er een vuurtje gestookt en onmiddellijk werden we uitgenodigd om erbij te zitten. Het waren bijna allemaal Afghanen. Rezwan was bij ons en kon dus als tolk spelen. We konden jammer genoeg niet zo lang blijven, maar toch werd er veel gezongen (Afghaanse liedjes en ook 'Het is een nacht') en gedanst. Ze voelden zich schuldig omdat ze geen eten voor ons hadden. Ook kwamen er op een bepaald moment smokkelaars bij, om de boel te controleren. Misschien komen er later wat meer foto's van deze activiteit, je moet af en toe maar eens kijken!
In Sid komen er veel vluchtelingen aan, in de hoop de grens te kunnen oversteken met bijvoorbeeld Kroatiƫ. Het is een oud fabrieksgebouw dat ze gebruiken als ontmoetingsplaats, ze slapen in tentjes in het dichtsbijzijnde bos (de 'jungle', vergelijkbaar met die van Calais). We werden opgedeeld in verschillende groepjes. Ons groepje moest naar het stadje gaan. Daar haalden we eten en praatten we met de mensen. Hoe was hun ervaring met vluchtelingen? Hoe keken ze naar de huidige situatie? De meningen waren heel verdeeld. Twee bakkers in dezelfde straat, twee totaal andere opinies. De ene bakker gaf brood aan vluchtelingen en zei dat ze altijd goed betaalde, de andere verdacht ze de dader te zijn van een inbraak bij haar thuis. De laatste zette zelfs een petitie op poten om kinderen van migranten niet meer naar school te laten gaan omdat zij 'alle aandacht krijgen'.
We kregen ook de kans een gesloten opvangcentrum te bezoeken. Het was een heel rare situatie. Je voelde echt de grimmigheid in de stad en ook de mensen leken niet volledig eerlijk. Het centrum was gesloten wegens te slechte omstandigheden, luidde het officiƫle bericht. Ze wachten totdat vluchtelingen komen naar dit huis, en dan zouden ze het openen. Hier stelden we ons heel wat vragen bij. Welke familie prefeerde nu een ijskoud, gevaarlijk bos over een warm dak boven het hoofd? Conclusie: de overheid wou eigenlijk dit centrum niet meer openen omdat ze vrezen dat dit vluchtelingen aantrekt.
Aangekomen in Sid (In Serviƫ, aan de grens met Kroatiƫ)!

12 February 2018

Eten in een zalig hostelletje op het water, de grootste pizza's ooit!!
De barakken: overdekte plaatsen (zoals deze overdekte parking) waar vluchtelingen overnachtten. De Europese overheid wou deze mensen onzichtbaar maken en daarom werd de overdekking afgebroken. Hoe ironisch: het afbraakbedrijf heeft als naam 'Toi Toi', toeval of niet?
šŸ“Belgrado Een wandeling door de stad om uiteindelijk bij de barakken en het treinstation te komen (zie volgende post)
Eerst een bezoekje aan een inspirerende hulporganisatie in Belgrado, Grupa 484.
Aangekomen in Belgrado, nu eerst onze Servische (in Antwerpen wonende) vrijwilligster Sonja ophalen
Na een hectische ochtend vertrekken we nu naar Serviƫ, weg uit Kroatiƫ...

11 February 2018

Het eten was heerlijk, de foto's iets minder šŸ˜‰ šŸ“Vinodol
We mochten kiezen of we na de activiteiten nog naar een museum gingen of niet. Ik ben terug naar het hostel gegaan en heb me een lekker warm douchke gepakt en nog wat uitgerust!
Na het eten hebben we gepraat met enkele migranten die graag hun verhaal vertelden aan ons. Dit deden we in kleine groepjes. Ik had een microotje aan en moest daarna ook ons gesprek samenvatten in het Engels voor de volledige groep.
'Taste of home' maakte eten voor ons. Dit bedrijfje verzamelt recepten van over de hele wereld en wil een soort 'doorgang' vormen voor migranten. Hiermee bedoelen ze dat ze een job, en hierbij dus ook ervaring, aanbieden aan mensen die anders nooit werk zouden kunnen vinden.
Vandaag naar het kantoor van 'Zelena Akcija' geweest, een ecologische organisatie die met 'Are you Syrious' vanaf vorig jaar samenwerkt. Hun activiteiten zijn simpel: ze verzamelen oude fietsen en fietsonderdelen en herstellen die dan samen met vluchtelingen. Zo voelen ze zich nuttig, kunnen ze zich makkelijk en zelfstandig verplaatsen en dat dan ook nog eens milieuvriendelijk!
Sightseeiing part 2 Gezellig op de zondagse markt, het aanschouwen van 'the second horse' (een naam voor het standbeeld dat vluchtelingen gebruiken om zich te oriƫnteren), en nog wat verdere foto's van de stad.
Asha van de organisatie 'Are You Syrious'
šŸ’‹šŸ’‹
šŸ“Zagreb Sightseeiing part 1: geleid door Asha en Tajana van 'Are you Syrious' Een wandeling door de stad, een mooie afwisselig tussen cultuur en de verborgen problematiek.
We hebben de foto's gedeeld met elkaar waardoor er nu meer op mijn journi staan met elke keer wat uitleg! Vandaag een heel rustig programma met sight seeiing, uitleg over de organisatie 'Are You Syrious' en een museumbezoekje. Vanavond gaan we ook weer ergens gaan eten!

10 February 2018

šŸ“African Cuisine & Bar (Zagreb) Heerlijk Afrikaans eten bij Prince, een ongeloofelijk inspirerende man, die ons kon vertellen dat er slechts 58 mensen met een donkere huidskleur in volledig KroatiĆ« zijn. Heel zot om te weten te komen dat Kroatische taxichauffeurs doodzieke Afrikanen niet eens willen meepakken naar het ziekenhuis... Voor de rest een supergezellig restaurantje met heel veel foto's van dieren (voor mama en Karel: ja, ook van een alpaca!!). Buikje vol, superrestaurantje!
šŸ“Zagreb 041 Deze voetbalclub is een heel nieuw iets hier in KroatiĆ«. Ze streven naar genderequality (dus er is ook een meisjesteam) en naar een zerotolerantie voor discriminatie. Zo zijn er ook twee vluchtelingen (Ali en Hassan) die in deze club spelen. We mochten een paar matchkes spelen (ik kon aan iedereen mijn geweldig voetbaltalent laten zien) om zo op een speelse manier elkaar beter te leren kennen.
De twee Bavomeisjes krijgen de VIP-room šŸ˜‰
Controle aan de Servische en Kroatische grens...
Sloveniƫ!
Chaimae ā¤
Bij gebrek aan een deftige selfie, hier een foto van mijn been in de sneeuw aan het tankstation waar we net hebben gegeten šŸ˜Š

9 February 2018

Op weg naar de laatste stop: Hasselt
Na wat vertraging door een agressieve passagier op de trein voor ons zijn we er uiteindelijk geraakt en zijn we vertrokken naar Zoersel!
Vertrokken naar Berchem šŸ˜Š
Heb uiteraard mijn meest sexy outfit aan (kuch kuch), laatste minuutjes nog thuis! Spannend šŸ¤—